סוף פונעם פריערדיגן קאפיטל האט כלל ישראל זיך געווענדט צום הקדוש ברוך הוא מיטן לשון "עורי עורי לבשי עוז" - דאס הייסט: זרוע ה', וועק זיך אויף! רבונו של עולם, פארוואס מאכסטו אונז נישט קיין ניסים ונפלאות אזוי ווי דו האסט געטאן ביי יציאת מצרים, און אזוי ווי דו האסט געטאן ווען מיר האבן זיך צוריקגעקערט פון גלות בית ראשון? דעמאלט האבן מיר דאך אויך נישט געהאט קיין זכותים, און פונדעסטוועגן האסטו אונז אויסגעלייזט! אויב אזוי, זאל זיך דיין הייליגע האנט אויפוועקן צו טאן מיט אונז ניסים אויך איצט, הגם מיר זענען נישט ראוי דערצו. אויף דעם ענטפערט דער אויבערשטער ביים אנהויב פון אונזער קאפיטל: די התעוררות איז תלוי אין אייך!
עוּרִי עוּרִי לִבְשִׁי עֻזֵּךְ צִיּוֹן, לִבְשִׁי בִּגְדֵי תִפְאַרְתֵּךְ יְרוּשָׁלַ͏ִם עִיר הַקֹּדֶשׁ, כִּי לֹא יוֹסִיף יָבֹא בָךְ עוֹד עָרֵל וְטָמֵא׃ - וועק זיך אויף, וועק זיך אויף, טו אן דיין שטארקייט, ציון; טו אן דיינע פראכט-קליידער, ירושלים די הייליגע שטאט, ווייל עס וועט מער נישט קומען אין דיר קיין ערל און קיין טמא.
נישט איך אליין וועק זיך אויף - נאר "עורי עורי לבשי עוזך ציון": דו, ציון, איר כלל ישראל, איר דארפט זיך אויפוועקן.
לאמיר באמערקן אז דער פסוק דערמאנט צוויי נעמען: ציון און ירושלים. דער מלבי"ם האט שוין מבאר געווען אין עטליכע פלעצער, און דאס איז ביי אים א שטענדיגער יסוד: אין מצודת ציון איז געווען עיר דוד, דארט איז געווען דער בית המקדש, דארט איז געווען די כהונה, די סנהדרין און די מלכות - דאס איז דער אינעווייניגסטער טייל. ירושלים איז דער גאנצער שטח ארום, אלעס וואס איז אינעווייניג פון די מויערן. ציון איז די פנימיות, און ירושלים איז די חיצוניות.
דעריבער ווערט ביי ציון געזאגט "לבשי עוזך" - די אינעווייניגסטע שטארקייט, דער גייסטיגער און רוחניות'דיגער כוח פון כלל ישראל, דער בית המקדש און השראת השכינה. אבער ביי ירושלים ווערט געזאגט "לבשי בגדי תפארתך" - ווייל בגדים שטעלן פאר דאס וואס געפינט זיך פון אינדרויסן. דער מלבי"ם ערקלערט אז די בגדי תפארת זענען מרמז אויף דער גשמיות'דיגער הצלחה. די הצלחה באשטייט פון צוויי חלקים: רוחניות'דיגע הצלחה און גופניות'דיגע פיזישע הצלחה. "לבשי עוזך ציון" איז דער רוחניות'דיגער עוז, און "לבשי בגדי תפארתך ירושלים" איז דער פיזישער כוח - אז מיר זאלן קענען קעמפן קעגן אונזערע שונאים און שטיין אויף אונזערע רעכטן.
און אזוי אויך איז דער סיום פונעם פסוק: "כי לא יוסיף יבא בך עוד ערל וטמא" - דער ערל וועט מער נישט קומען קיין ירושלים, ווייל ער קומט שוואך מאכן אונזער פיזישן כוח; און דער טמא וועט מער נישט קומען קיין ציון, וואס דאס איז דער הייליגער און דערהויבענער פלאץ, דער בית המקדש, וואו עס איז אסור פאר א טמא צו קומען און מטמא זיין דעם ארט פון השראת השכינה.
הִתְנַעֲרִי מֵעָפָר קוּמִי שְּׁבִי יְרוּשָׁלָ͏ִם, הִתְפַּתְּחִי מוֹסְרֵי צַוָּארֵךְ שְׁבִיָּה בַּת־צִיּוֹן׃ - שאקל דיך אפ פונעם שטויב, שטיי אויף און זעץ דיך, ירושלים; מאך אויף די באנדן פון דיין האלדז, דו געפאנגענע טאכטער פון ציון.
די דאזיגע אויסדרוקן זענען אונז אלעמען באקאנט פון "לכה דודי". אסאך מענטשן לייגן נישט קיין קאפ, אבער "לכה דודי" איז א פיוט וואס בלויז א מיעוט דערפון רעדט וועגן שבת: די ערשטע צוויי הייזקעך רעדן וועגן שבת, און די אלע איבעריגע הייזקעך רעדן וועגן ירושלים. אסאך פון די אויסדרוקן דארט זענען גענומען גענוי פון די דאזיגע פסוקים איבער דעם שבח פון ירושלים - "עורי עורי כי בא אורך", "התנערי מעפר קומי".
ביז אהער האט דער נביא גערעדט צום עצם מקום - צו דער שטאט אליין, אויף א משל'דיגן אופן. יעצט ווענדט ער זיך צום פאלק וואס וואוינט אין איר: צו די מענטשן פון ציון און צו די מענטשן פון ירושלים, צו די געפאנגענע.
און דא איז פאראן א וואונדערליכער דקדוק. אין ירושלים זענען געווען דלת העם און ס'זענען געווען די חשוב'ע לייט. די חשוב'ע - די שרים, די פרתמים, די נכבדים - פלעגט מען בינדן אין קייטן, מען האט זיי ממש געבונדן מיט שטריק אויפן האלדז, ווייל ס'איז דאך געווען וויכטיגע מענטשן און מ'האט נישט געטארט פארלירן קיינעם פון זיי. ווידער דעם המון עם, די דלת העם, האט מען נישט געבונדן איינציגווייז אין קייטן; נאר מען האט זיי געפירט אלע צוזאמען, להבדיל אזוי ווי מ'פירט בהמות, און א באוואפנטער וועכטער האט זיי באגלייט. און ווען מ'האט זיך אפגעשטעלט אויפן וועג, האבן די געפאנגענע געשלאפן אויף דער ערד, און אינדערפרי האט מען זיי אויפגעשטעלט פונעם שטויב ווייטער צו גיין אויפן וועג.
דערפאר צו די געפאנגענע פון ירושלים, וואס זענען דלת העם, שטייט געשריבן "התנערי מעפר קומי, שבי ירושלים" - ווייל זיי ליגן אינעם שטויב, און מען דארף זיי אויפשטעלן פון דער ערד. אבער צו "בת ציון", דאס זענען די חשוב'ע לייט, די אנשי הסנהדרין, די שרים און פרתמים, וואס מען האט געבונדן בשעת'ן פירן אין געפענגעניש, צו זיי זאגט דער פסוק "התפתחי מוסרי צווארך שביה בת ציון" - דו וואס אויף דיין האלדז האט מען געלייגט אן יאך און קייטן כדי זאלסט נישט אנטלויפן, עפן זיך אויף פון זיי און גיי ארויס אויסגעלייזט צו ווערן.
כִּי־כֹה אָמַר ה': חִנָּם נִמְכַּרְתֶּם, וְלֹא בְכֶסֶף תִּגָּאֵלוּ׃ - ווארום אזוי האט ה' געזאגט: אומזיסט זענט איר פארקויפט געווארן, און נישט מיט געלט וועט איר אויסגעלייזט ווערן.
רש"י טייטשט: "חינם נמכרתם" - פאר אומזיסטע זאכן, דאס הייסט דער יצר הרע, וואס ברענגט אייך קיין שום שכר. און מיר האבן שוין דערמאנט וואס די מקובלים זאגן, אז דער יצר הרע ווערט אנגערופן "חינם". פארוואס? ווייל אזוי קומט ער און שלעגט פאר: אלעס איז בחינם, קום נעם, האב הנאה, תאוות און הנאות, מ'דארף גארנישט באצאלן, נאר האב הנאה.
און פון דא שטייט אינעם זוהר הקדוש, און אזוי ברענגט דער כף החיים, אז אויב מען שלעגט פאר א מענטש: איך האב אן אתרוג אויף מיין בוים, נעם עס בחינם, א מתנה, באצאל גארנישט - זאל ער בשום אופן נישט נעמען בחינם, נאר זיך עקשנ'ען צו באצאלן. ווייל דער חינם געהערט צום סטרא אחרא, און אלעס וואס קומט בחינם קלעבט זיך אן אין דעם דער סטרא אחרא. אויב יענער וויל דיר עס געבן ביליג - איז גוט, אנשטאט פיר הונדערט שקל צאל פופציג, אבער צאל; אבער בחינם זאלסטו נישט נעמען.
און דאס איז "חינם נמכרתם": ווער איז דער חינם? דער יצר הרע. ווען א מענטש ארבעט ביים יצר הרע, ערשטנס שלעגט ער אים פאר אלעס בחינם; און צווייטנס - ס'איז נישטא אויף דעם קיין שום שכר כלל. א מענטש איז געווען א פועל פונעם יצר הרע זיבעציג יאר, ער גייט ארויף אויבן, און ס'שטעלט זיך ארויס אז ס'איז נישטא קיין שום געהאלט פאר דעם וואס האט געדינט דעם יצר הרע. מען זאגט אים: דו האסט באקומען דא הנאות און תאוות, דאס איז דיין גאנצע באצאלונג. האסטו דען געמיינט אז דאס זענען בלויז באנוסן און אויבן ווארט נאך עפעס? ס'ווארט אויף דיר טאקע גיהנם, אבער דאס איז שוין נישט קיין שכר. זאלסט וויסן: דער יצר הרע גיט נישט קיין שכר, און דערפאר הייסט ער חינם. און וויבאלד "חינם נמכרתם", ממילא "לא בכסף תגאלו" - די גאולה וועט קומען דווקא דורך תשובה.
דער רד"ק ערקלערט אויף אן אנדער אופן: "חינם נמכרתם" - איך האב אייך נישט פארקויפט ווייל איך האב באקומען געלט פאר אייך. ווייל ווען איך וואלט אייך פארקויפט פאר געלט, וואלט דער וועג פון אייער גאולה געווען דורך געבן געלט. אבער וויבאלד איך האב פאר אייך נישט גענומען קיין געלט, נאר איר זענט פארקויפט געווארן צוליב אייערע עבירות, ממילא "לא בכסף תגאלו" - נאר אויפן זעלבן וועג ווי איר זענט פארקויפט געווארן: דורך דעם וואס איר וועט תשובה טון פון אייערע עבירות.
און דער מלבי"ם פרעגט אן אנדערע קשיא: פארוואס הייסט דער קדוש ברוך הוא זיי זאלן אליין ארויסגיין? זיי זענען דאך נישט אין די אייגענע הענט, מען האט זיי פארכאפט אין געפענגעניש, אזוי ווי דער פסוק זאגט "שבי ירושלים", "שביה בת ציון"; און ווער ס'איז געפאנגען ביי יענעם קען דאך נישט אליין ארויסגיין, ווייל ס'איז פאראן איינער וואס הערשט איבער אים. און ווי אזוי וועט זיי דער אויבערשטער ארויסנעמען פונעם געפענגעניש אן צו באצאלן פאר די וואס האבן זיי פארכאפט, דער שובה האט דאך פארדינט פונעם געפענגעניש און וויל דאס זייניגע? אויף דעם זאגט דער קדוש ברוך הוא: "חינם נמכרתם" - האבן דען די וואס האבן אייך פארכאפט מיר עפעס באצאלט? זיי האבן גארנישט געגעבן פאר אייך. און וויבאלד אזוי, קומט זיך זיי אויך נישט קיין באצאלונג פאר אייער באפרייאונג. מיט פשוט'ע ווערטער: זייט נישט באזארגט ווי אזוי די גאולה וועט קומען בשעת מיר זענען אונטער פרעמדע הענט - בחינם האט מען אייך באקומען, און בחינם וועט מען אייך באפרייען.
כִּי כֹה אָמַר אֲדֹנָי ה': מִצְרַיִם יָרַד עַמִּי בָרִאשֹׁנָה לָגוּר שָׁם, וְאַשּׁוּר בְּאֶפֶס עֲשָׁקוֹ׃ - ווארום אזוי האט דער אויבערשטער ג-ט געזאגט: קיין מצרים האט מיין פאלק גענידערט לכתחילה צו וואוינען דארט, און אשור האט זיי פאר גארנישט געדריקט.
לכאורה איז נישט קלאר וואס איז דער שייכות צווישן די צוויי טיילן פונעם פסוק: לכתחילה האבן מיר גענידערט צו וואוינען אין מצרים, און אשור האט אונז געדריקט פאר גארנישט. וואס פארבינדט מצרים מיט אשור, צוויי אינגאנצן אנדערע תקופות? און אויב קומט דער פסוק זיי צו פאגלייכן אדער אפטיילן - אין וועלכן פונקט מאכט ער דעם חילוק?
רש"י דערקלערט: מצרים האט נאך געהאט עפעס א טענה און א פתחון פה. ווארום "עמי ירד מצרים בראשונה לגור שם" - די מצריים קענען טענה'ן: מיר האבן זכותים, מיר האבן אייך אויסגעהאלטן און מפרנס געווען אין א צייט ווען איר האט נישט געהאט וואס צו עסן; יעקב אביכם און די זיבעציג נפש זענען אראפגעקומען צו אונז, און ווער האט זיך געזארגט פאר זיי אויב נישט מיר? אבער אשור - "באפס עשקו", אומזיסט און אן קיין שום סיבה. וואס פאר א זכות האסטו, אשור, צו קומען און עשק'ענען כלל ישראל? און אז פון מצרים, וואס זיי האבן געהאט עפעס א טענה, האב איך אייך ארויסגענומען - קל וחומר אז איך וועל אייך אויסלייזן פון אשור וואס האט גארנישט קיין פתחון פה.
דער מלבי"ם באלייכט דעם חילוק אויף אן אנדערן אופן: אין מצרים - זענען מיר אהינגעקומען; אשור - איז ער געקומען צו אונז. דער לשון איז מדויק: "עמי ירד בראשונה לגור שם" - כלל ישראל איז אראפגעגאנגען מרצונם, און נישט די מצריים זענען געקומען אונז פארכאפן. און דערפאר וואס זיי האבן אונז פארהאלטן - איז דער עוול נישט אזוי גרויס. עס איז נישט גלייך דער וואס איז אריינגעקומען צו דיר פון זיך אליין און דו האסט נאר פארמאכט די טיר, צו איינעם וואס האט געזען א מענטש ביים וועג, אים אריינגעשלעפט אין אויטא און אים פארכאפט. אין ביידע פעלער וועט מען מעגליך באשולדיגן אין פארהאלטן א מענטש קעגן זיין ווילן, אבער מען קען דאס נישט פארגלייכן. אזוי ווי א לאנד וואס לאזט נישט אירע איינוואוינער ארויסגיין - ווי רוסלאנד בשעתו, און ביזן היינטיגן טאג זענען פאראן קאמוניסטישע לענדער וואס לאזן נישט ארויספארן - די זאך איז זיכער נישט הומאניטאר און נישט פאסיג, אבער עס ווערט נישט פאררעכנט פאר קיין פארכאפונג. זיי זענען געקומען זיך דארט באזעצן, און דער געזעץ האט זיך געטוישט און מען לאזט נישט ארויס. דאס איז געווען מצרים.
אשור ווידער - זיי זענען געקומען צו אונז, האבן באלאגערט, זענען אריין אין אונזער גרעניץ און אונז געדריקט און גע'עשק'עט, און פארטריבן ישראל פון זיין לאנד. און וואס איז אים ארויסגעקומען פון דעם? "באפס עשקו" - ער האט נישט געהאט קיין שום הנאה פון דעם גלות, ווייל זיין מלוכה איז חרוב געווארן נאכדעם. הונדערט פינף און אכציג טויזנט ראשי גייסות זענען געשטארבן אין איין נאכט דורך א מלאך ה'. און ווען סנחריב איז אנטלאפן, האבן אים זיינע צוויי זין דערשלאגן מיטן שווערד אין בית נסרוך זיין עבודה זרה. איז אים דען עפעס ארויסגעקומען דערפון? אויב מאכסטו א חשבון: ערשטנס, ביסטו נישט ווי מצרים וואס האבן געהאט א געוויסן זכות מיט דעם וואס מיר זענען געקומען צו זיי, בעת וואס דו ביסט געקומען צו אונז; און צווייטנס, "באפס עשקו" - פון דעם גאנצן עושק איז געבליבן פון דיר איין גרויסער נול, גארנישט האסטו נישט פארדינט און קיין שום תועלת האסטו נישט געהאט.
וְעַתָּה מַה־לִּי־פֹה נְאֻם ה' כִּי־לֻקַּח עַמִּי חִנָּם, מֹשְׁלָו יְהֵילִילוּ נְאֻם ה', וְתָמִיד כׇּל־הַיּוֹם שְׁמִי מִנֹּאָץ׃ - און איצט, וואס האב איך דא, זאגט דער אויבערשטער, וואס מיין פאלק איז צוגענומען געווארן אומזיסט? זיינע הערשער בארימען זיך, זאגט דער אויבערשטער, און שטענדיג א גאנצן טאג ווערט מיין נאמען געשענדעט.
רש"י טייטשט: "מה לי פה" - פארוואס פארזוימט איך זיך דא, דאס הייסט פארוואס לאז איך זיי נאך איבער אין גלות. און דער מלבי"ם ערקלערט אז דער פסוק גייט אויף דעם גלות וואס טיטוס האט פארטריבן כלל ישראל, און דאס איז א גלות וואס איז ערגער ווי מצרים און ערגער ווי אשור.
זאגט דער הקדוש ברוך הוא: צי בין איך דען געקומען אין זייער גרעניץ, אזוי ווי מיר זענען געקומען אינעם גרעניץ פון מצרים? זיי האבן מיך דאך געברענגט אהער פון מיין לאנד מיט א שטארקער האנט, זיי האבן פארטריבן כלל ישראל מיט כוח. "כי לוקח עמי חינם, מושלו יהילילו" - זיי בארימען זיך און טוהן זיך פארהאלטן: אט האבן מיר גענומען אפילו די מלכים פון ישראל, זייערע שרים און הערשער, מיר האבן זיי געפאנגען און געמאכט פאר קנעכט. און דאס האבן זיי דערגרייכט אן קיין שום פרייז.
און אשור דאך "באפס עשקו" - ער האט אונז נישט גענומען פאר קנעכט און דינסטן, און אים איז גארנישט ארויסגעקומען פון זיין גאנצן עושק. בעת וואס דא, כביכול, איז זיי יא עפעס ארויסגעקומען: אט האבן זיי אונז גענומען און מיר זענען זייערע קנעכט, באדינען זיי, און אפילו אונזערע הערשער זענען אין זייערע הענט. קומט אויס אז אונזער מצב היינט-צו-טאגס איז ערגער ווי דער מצב אין מצרים - ווייל דארט זענען מיר אראפגעגאנגען צו זיי און דא זענען זיי געקומען צו אונז; און ס'איז אויך ערגער ווי דער מצב פון אשור - ווייל דארט זענען מיר נישט צוגענומען געווארן פאר קנעכט און דא זענען מיר יא צוגענומען געווארן.
און נישט בלויז דאס, נאר "ותמיד כל היום שמי מנואץ" - א גאנצן טאג פארשוועכן זיי מיין הייליגן נאמען, ווייל זיי זאגן דאך: דאס איז דאס פאלק פון ה' און פון זיין לאנד זענען זיי ארויסגעגאנגען. אט האבן מיר געפאנגען דאס פאלק פונעם רבונו של עולם, און ווער איז דעריבער שטערקער, מיר צי זייער גאט? קומט אויס אז שם שמים ווערט פארשעמט און געשענדעט דורך דעם וואס זיי האבן געפאנגען דאס פאלק פון ה' און זיי גענומען פאר קנעכט.
לָכֵן יֵדַע עַמִּי שְׁמִי, לָכֵן בַּיּוֹם הַהוּא כִּי־אֲנִי־הוּא הַמְדַבֵּר הִנֵּנִי׃ - דעריבער וועט מיין פאלק וויסן מיין נאמען, דעריבער אין יענעם טאג, אז איך בין דער וואס רעדט, אט בין איך.
דער רד"ק ערקלערט: מיין נאמען, וואס איז נישט באקאנט אין גלות און ווערט גאר פארשענדעט, וועט זיך אנטפלעקן אין דער צייט פון דער גאולה, ווען עס וועט זיין "והיה ה' אחד ושמו אחד" און "אז אהפוך אל עמים שפה ברורה", און זיי וועלן וויסן מיין נאמען. און כאטש מיין פאלק ווייסט שוין מיין נאמען, איז די הבטחה אז אלע וועלן אים וויסן.
און נאך מער: "כי אני הוא המדבר הנני". ווען מען הערט א נבואה פון דעם נביא'ס מויל, איז דא פלאץ צו טראכטן אז דער נביא אליין האט דאס געזאגט; איך האב דאך נישט געהערט דעם הקדוש ברוך הוא, דער נביא האט געהערט. דער צוהערער הערט א מענטש. אבער לעתיד לבוא וועט זיין "אשפוך את רוחי על כל בשר", און דעמאלט וועט זיין קלאר און אפן אז איך בין דער וואס רעדט. און אפילו פריער: דאס אליין וואס מען זעט אז אלץ וואס דער נביא האט צוגעזאגט איז מקוים געווארן - ווער האט גערעדט? פון וואנעט האט דער נביא געוואוסט? ווי קען א בשר ודם וויסן וואס עס וועט זיין איבער א מינוט, קל וחומר נביאות זאגן אויף נאך הונדערט, צוויי הונדערט, פינף הונדערט און צוויי טויזנט יאר - און די זאכן קומען פאקטיש פאר? נאר זיכער "אני הוא המדבר"; איך בין דער וואס האט צוגעזאגט, און איך בין זיך נישט משנה, און וואס איך האב צוגעזאגט גיי איך מקיים זיין, און יעדער וועט זען אז פונעם הקדוש ברוך הוא זענען די זאכן ארויסגעגאנגען.
און דער מלבי"ם פארבינדט דעם פסוק מיט דעם וואס איז פריער געשטאנען. קעגן "כל היום שמי מנואץ" ווערט געזאגט "לכן ידע עמי שמי" - מיין נאמען וועט שוין מער נישט זיין געשענדעט נאר באוואוסט און געבענטשט. און קעגן "מושלו יהילילו", וואס זיי בארימען זיך מיט דעם וואס זיי האבן פארכאפט די גדולי ישראל, ווערט געזאגט אז מיין פאלק וועט וויסן אז איך בין דער וואס רעדט זיי אויסצולייזן, והנני - איך בין גרייט צו ערפילן מיינע ווערטער.
און "הנני" איז א צונויפשטעל פון צוויי ווערטער: הנה אני. דער טייטש דערפון איז שטענדיג מוכן ומזומן. "ויאמר אליו אברהם: הנני" - איך בין גרייט און מוכן ומזומן צו טון דעם באפעל פון השי"ת. אזוי אויך דא: "אני הוא המדבר" - די הבטחה אויסצולייזן איז ארויסגעגאנגען פון מיין מויל, און א הבטחה פון הקדוש ברוך הוא וועט זיכער מקוים ווערן; "הנני" - איך בין גרייט און מוכן ומזומן יעצט מקיים צו זיין מיינע ווערטער. און דערפאר זאל מען זיך נישט זארגן אויף "כי לוקח עמי חינם, מושלו יהילילו", ווייל דער הקדוש ברוך הוא זאגט דאך צו אויסצולייזן עם ישראל.
דער קאפיטל הייבט זיך אן מיט דער ענטפער פונעם הקדוש ברוך הוא צו דער בקשה פון עם ישראל: די התעוררות ליגט אויף אייך - "עורי עורי לבשי עוזך ציון", אן אינעווייניגסטער און גייסטיקער כוח אין ציון, און בגדי תפארת פון גשמיות'דיגער הצלחה אין ירושלים, און מער וועלן נישט אריינקומען אין זיי קיין ערל וטמא. דערנאך ווענדט זיך דער נביא צו די געפאנגענע אליין: די פשוט'ע מאסן פון פאלק הייבט מען אויף פון שטויב, און די נכבדים מאכט מען פריי פון די קייטן אויף זייער האלדז. "חינם נמכרתם ולא בכסף תגאלו" - אז מיר זענען פארקויפט געווארן פאר די געשעפטן פונעם יצר הרע וואס ברענגט נישט קיין שכר, און פאר אונזערע עבירות און נישט פאר געלט, און דערפאר וועט די גאולה קומען דורך תשובה און אן קיין שום באצאלונג פאר די פארכאפער, וויבאלד אומזיסט האבן זיי אונז גענומען. דער פארגלייך צווישן די גלות'ן לערנט אז מצרים האט געהאט כאטש עפעס א טענה אז מיר זענען אראפגעגאנגען צו זיי, אשור איז געקומען צו אונז און עס איז אים גארנישט ארויסגעקומען פון זיין דריקעניש, אבער דער גלות פון טיטוס איז שווערער פון ביידע - וואס זיי האבן אונז גענומען פאר קנעכט, בארימען זיך מיט אונזערע פירער און שטעכן דערמיט דעם כבוד פון שם ה'. און דערפאר זאגט צו דער הקדוש ברוך הוא: "לכן ידע עמי שמי" - מיין נאמען וועט געהייליגט ווערן און נישט געשענדעט ווערן, און יעדער וועט אנערקענען אז איך בין דער וואס רעדט און זאגט צו, און "הנני" - מוכן ומזומן מקיים צו זיין מיין ווארט און אויסצולייזן מיין פאלק.