קאפיטל ל"ז אין יחזקאל איז דער באקאנטער פרק מיטן נאמען "חזון העצמות היבשות" - דער פרק אין וועלכן דער הקדוש ברוך הוא ווייזט פארן נביא די מתים וואס יחזקאל האט מחי' געווען, און מעלדט פאר עם ישראל אז די מתים זענען עתיד אויפצושטיין לתחייה. מיר וועלן גיין לויטן סדר פון די פסוקים און זען דעם משל און זיין נמשל.
הָיְתָה עָלַי יַד־יְהֹוָה וַיּוֹצִאֵנִי בְרוּחַ יְהֹוָה וַיְנִיחֵנִי בְּתוֹךְ הַבִּקְעָה וְהִיא מְלֵאָה עֲצָמוֹת׃ - עס איז געווען אויף מיר די האנט פון ה', און ער האט מיך ארויסגעפירט מיט דער רוח פון ה' און מיך אראפגעשטעלט אינמיטן דעם טאל, און ער איז געווען פול מיט ביינער.
רש"י ערקלערט אז יעדעס מאל וואס עס שטייט אין נבואה "יד ה'" איז דאס א לשון פון כפייה, געצוואונגענקייט. כביכול דער רוח האט אים געצוואונגען צו גיין. להבדיל אלף אלפי הבדלות, א מענטש וועמענס דעת איז פארדרייט געווארן פלעגט מען רופן אין די אלטע צייטן "נכפה" אדער "כפוי", ווייל ער טוט מעשי משוגעת קעגן זיין ווילן, כאילו אן אינעווייניגסטער גייסט צווינגט אים דאס צו טון - אמאל כפשוטו דורך א רוח, און אמאל צוליב א צומישעניש אין די אינעווייניגסטע כוחות פון זיין נפש, און צוליב דעם פירט ער זיך ווי א שוטה. דא איז די כוונה אז דער אויבערשטער האט גענומען דעם נביא ווי א מענטש וואס האט נישט קיין אייגענעם ווילן, נאר א רוח באהערשט אים און פירט אים.
אין די ווערטער פון חז"ל זענען פאראן עטליכע דעות ווער עס זענען געווען די ביינער אין דער בקעה. טייל זאגן אז דאס זענען געווען פון בני אפרים: יענע מענטשן וואס זענען ארויסגעגאנגען פון מצרים פארן קץ - כמדומני הונדערט און צען יאר פאר דער צייט פון יציאת מצרים - וואס האבן געזאגט אז עס איז עתיד צו זיין א גאולה, און האבן געהאלטן אז די צייט איז שוין געקומען און מען דארף ברענגען די גאולה מיט כוח. זיי זענען ארויס פון מצרים כדי ארויפצוגיין קיין ארץ ישראל, און זענען שוין אנגעקומען אהער, און די אנשי גת וואס זענען געווען אין לאנד האבן זיי געהרג'עט.
און אין דער גמרא: רבי אליעזר זאגט, די מתים וואס יחזקאל האט מחי' געווען זענען געשטאנען אויף זייערע פיס און געזאגט שירה. און וואס פאר א שירה האבן זיי געזאגט? "ה' ממית ומחיה, ממית בצדק ומחיה ברחמים". רבי יהושע זאגט, די דאזיגע שירה האבן זיי געזאגט: "ה' ממית ומחיה, מוריד שאול ויעל". רבי יהודה זאגט, באמת איז דאס נאר א משל געווען - דאס הייסט אז דעם גאנצן מעשה האט יחזקאל געזען אין א נבואה און עס איז נישט פארגעקומען אין דער ווירקלעכקייט. און רבי אליעזר בנו של רבי יוסי הגלילי זאגט, די מתים וואס יחזקאל האט מחי' געווען אין בקעת דורא זענען ארויפגעגאנגען קיין ארץ ישראל, חתונה געהאט מיט פרויען און געבוירן זין און טעכטער - דאס הייסט אז זיי האבן געלעבט ביזן סוף פון זייערע טעג נאכדעם וואס מען האט זיי מחי' געווען. איז רבי יהודה בן בתירא אויפגעשטאנען אויף זיינע פיס און געזאגט: איך בין פון זייערע אייניקלעך, און אט די תפילין האט מיר מיין פאטערס פאטער איבערגעלאזט פון זיי. רבי יהודה בן בתירא האט געהאט תפילין וואס זיין זיידע האט אים איבערגעלאזט פון יענע מתים וואס יחזקאל האט מחי' געווען.
און זיי האבן זיך ווייטער געקריגט: רב האט געזאגט, דאס זענען די בני אפרים וואס האבן געציילט צום קץ און האבן געגרייזט, אזוי ווי מיר האבן ערקלערט. שמואל האט געזאגט, דאס זענען מענטשן וואס האבן געקאפערט אין תחיית המתים. און רבי יוחנן האט געזאגט, דאס זענען די מתים פון בקעת דורא - יענע וואס נבוכדנצר האט געטייט ווען ער האט געמאכט דעם צלם, און ער האט געהרג'עט ווער עס איז נישט געווען גרייט זיך צו בוקן צו אים.
דער רד"ק זאגט אז דער הקדוש ברוך הוא ווייזט דאס אלעס פארן נביא אלס א משל: איר, עם ישראל, מיינט אז איר זענט בבחינת טרוקענע ביינער וואס האבן שוין נישט קיין מעגלעכקייט צו לעבן מער? קומט און איך וועל אייך ווייזן אז ווען דער אויבערשטער וויל, זענען אפילו טרוקענע ביינער מסוגל צו לעבן. און דער אויספיר: ווען דער אויבערשטער וועט וועלן - וועט איר אויך אויסגעלייזט ווערן. די נבואה איז געקומען זיי אויפצומונטערן זיי זאלן גלייבן אז עס איז פאראן א גאולה. און מען קען צולייגן נאך אן הסבר, אז דער חזון איז געקומען מחזק צו זיין זייער אמונה אין תחיית המתים אליין, זיי זאלן גלייבן אז די מתים וועלן באמת אויפשטיין לתחייה. און דער מלבי"ם דרוקט אויס: אפילו אויב מען זאגט אז א משל איז דאס געווען, זאלסטו וויסן אז דער נביא זעט די זאכן בפועל, כאילו זיי קומען פאר ממש פאר זיינע אויגן.
וְהֶעֱבִירַנִי עֲלֵיהֶם סָבִיב סָבִיב וְהִנֵּה רַבּוֹת מְאֹד עַל־פְּנֵי הַבִּקְעָה וְהִנֵּה יְבֵשׁוֹת מְאֹד׃ - און ער האט מיך אריבערגעפירט איבער זיי ארום און ארום, און אט זענען זיי זייער פיל אויפן אויבערפלאך פונעם טאל, און אט זענען זיי זייער טרוקן.
דער מלבי"ם גייט לויט דער שיטה אז דאס זענען געווען די וואס האבן גערעכנט דעם קץ און האבן געכופר געווען אין תחיית המתים, און לויטן אמת זענען זיי נישט ראוי צו תחייה. און כדי צו פארשטיין דעם חידוש פונעם נס דארף מען מקדים זיין: עס שטייט אין די ספרי המקובלים אז אין יעדן מענטש בלייבט אויך נאך דער מיתה א "קיסטא דחיותא", אדער "הבלא דגרמי" - א שטיקל הבל וואס בלייבט אין די עצמות אפילו נאכדעם וואס די נשמה גייט אינגאנצן אוועק פונעם גוף. און דאס איז ווי שאור בעיסה: פונקט ווי מען לייגט הייוון אין טייג און עס געשוואלט, אזוי בלייבט דער הבלא דגרמי אין איין ביין - עצם הלוז, און פון דעם וועט צושטאנד קומען די תחייה און דער גוף וועט אויפשטיין פון דאס ניי.
און נאך האבן חז"ל געזאגט אז לעתיד לבוא וועלן די צדיקים צוריקקערן צו זייער שטויב און ווערן עפר, און ערשט דערנאך וועלן זיי אויפשטיין לתחייה. און דער טעם דערפון איז: תמיד ווען עס שפראצט עפעס א דערהויבענע זאך וואס איז בעסער פון פריער, מוז די פריערדיגע זאך אינגאנצן בטל ווערן און ערשט דערנאך וואקסט דאס נייע. דער קערן פון ווייץ פוילט אין דער ערד און ערשט נאכדעם ווערט א נייע זאך; דער זרע פונעם קינד פארפוילט און ערשט דערנאך ווערט דאס קינד באשאפן; די איי פארפוילט און ערשט נאכדעם קומט ארויס דאס הינדעלע. שטענדיג ווערט די נייע זאך באשאפן אויפן יסוד פון דער פאלקאמער ביטול פונעם פריערדיגן מצב.
און יעצט, זאגט דער מלבי"ם, זענען דא דא צוויי עיכובים. איינס: די עצמות זענען נאך נישט אינגאנצן פארפוילט - זיי עקזיסטירן דאך, און דער נביא זעט זיי אין דער בקעה, און עס קען נישט זיין אז דער גוף זאל לעבעדיג ווערן אן דעם וואס דער פריערדיגער גוף איז געקומען צו א פאלקאמען העדר. און צווייטנס: עס מוז בלייבן אביסל לחלוחית אין יענער עצם הלוז, וואו עס ליגט דער קיסטא דחיותא, דער ביסל רוח החיים - און דאס איז אויך נישט געבליבן, וואייל "והנה יבשות מאוד", די עצמות זענען געווען אינגאנצן אויסגעטריקנט, און אפילו דער הבלא דגרמי איז שוין נישט געבליבן אין זיי. און אפילו פארפוילט צו ווערן און צעגיין איז נישט מעגליך פאר זיי, ווייל זיי זענען געווען צעשפרייט אויפן פלאך פונעם טאל און נישט געלעגן אין דער ערד.
רש"י טייטשט אז יחזקאל איז געווען א כהן, און אלס כהן איז אים געווען אסור אריינצוגיין אין דער בקעה וואס דארט זענען דא עצמות, דערפאר האט ער אים ארומגעפירט סביב סביב. אבער דער רד"ק פרעגט אויף דעם: דער אויבערשטער האט דאך געהייסן יחזקאלן אריבערפירן א שער-מעסער אויף זיין קאפ און אויף זיין בארד, און כאטש אויף כהנים שטייט "פאת ראשם וזקנם לא יגלחו" - ווען דער אויבערשטער באפעלט, איז די כהונה נישט מעכב. און בפרט אז דא שטייט קלאר "ויניחני בתוך הבקעה": כאטש אנפאנגס שטייט "סביב סביב", שטייט צום סוף אז ער איז געווען ממש אינעווייניג אין דער בקעה. דעריבער איז דא נישט קיין פראבלעם פון א כהן, ווייל ער האט באקומען א דירעקטן באפעל פונעם אויבערשטן. אדער קען מען מסביר זיין אז דאס אלעס איז געווען אין א נבואה, און אויב מעיקרא איז אלעס געווען אין א נבואה - איז נישטא קיין מציאות און נישטא קיין טומאה.
וַיֹּאמֶר אֵלַי בֶּן־אָדָם הֲתִחְיֶינָה הָעֲצָמוֹת הָאֵלֶּה וָאֹמַר אֲדֹנָי יֱהֹוִה אַתָּה יָדָעְתָּ׃ - און ער האט צו מיר געזאגט: מענטשנזון, צי וועלן די דאזיגע ביינער לעבעדיג ווערן? און איך האב געזאגט: מיין האר גאט, דו ווייסט דאך.
דער אויבערשטער פרעגט אים: זעט דיר אויס אז די דאזיגע ביינער וועלן לעבעדיג ווערן? דאס הייסט, על פי טבע קען נישט זיין אז זיי זאלן לעבעדיג ווערן, צוליב די טעמים וואס מיר האבן מסביר געווען - דער קיסטא דחיותא איז שוין נישט געבליבן אין זיי, און די ביינער זענען אויך נישט פארפוילט און נישט אינגאנצן צעגאנגען, און אין אזא מצב איז לכאורה נישט מעגליך קיין תחייה. און דערפאר האט יחזקאל געענטפערט "אתה ידעת": לויט די פאסיגע כללים זענען די דאזיגע עצמות נישט ראוי צו לעבן, אבער אויב דו, דער אויבערשטער, ווילסט - וועלן אויך די דאזיגע עצמות לעבעדיג ווערן. ווייל ביים בורא עולם זענען נישטא קיין כללים, און אלעס וואס זיין רצון יתברך וויל וועט מקוים ווערן.
וַיֹּאמֶר אֵלַי הִנָּבֵא עַל־הָעֲצָמוֹת הָאֵלֶּה וְאָמַרְתָּ אֲלֵיהֶם הָעֲצָמוֹת הַיְבֵשׁוֹת שִׁמְעוּ דְּבַר־יְהֹוָה׃ - און ער האט צו מיר געזאגט: זאג נבואה אויף די דאזיגע ביינער, און זאלסט צו זיי זאגן: טרוקענע ביינער, הערט דאס ווארט פון גאט!
ער באפעלט אים צו נעמען א נבואה אויף די עצמות און צו רעדן צו די עצמות אליין.
כֹּה אָמַר אֲדֹנָי יֱהֹוִה לָעֲצָמוֹת הָאֵלֶּה הִנֵּה אֲנִי מֵבִיא בָכֶם רוּחַ וִחְיִיתֶם׃ - אזוי האט געזאגט דער האר גאט צו די דאזיגע ביינער: אט ברענג איך אין אייך א רוח, און איר וועט לעבעדיג ווערן.
וואס פעלט פאר די ביינער? דער הבלא דגרמי, יענע קליינע מאס רוח וואס דארף בלייבן אין זיי און פון וואס זיי הייבן אן לעבן. דערפאר זאגט דער הקדוש ברוך הוא "הנה אני מביא בכם רוח" - הגם מצד זיך אליין זענען די ביינער נישט ראוי לתחייה, ווייל זיי זענען דאך אינגאנצן אויסגעטריקנט, און אינעם נמשל: כלל ישראל איז שוין אינגאנצן אויסגעטריקנט פון יעדער לחלוחית פון א מצוה - פונדעסטוועגן וועט צוריקקומען צו זיי די חיות, ווייל איך באניי אין זיי די רוח.
וְנָתַתִּי עֲלֵיכֶם גִּידִים וְהַעֲלֵתִי עֲלֵיכֶם בָּשָׂר וְקָרַמְתִּי עֲלֵיכֶם עוֹר וְנָתַתִּי בָכֶם רוּחַ וִחְיִיתֶם וִידַעְתֶּם כִּי־אֲנִי יְהֹוָה׃ - און איך וועל לייגן אויף אייך גידים, און איך וועל ארויפברענגען אויף אייך פלייש, און איך וועל איבערציען אויף אייך הויט, און איך וועל אריינגעבן אין אייך א רוח און איר וועט לעבן, און איר וועט וויסן אז איך בין ה'.
רש"י באמערקט אז אין ספר איוב איז דער סדר פארקערט: "עור ובשר תלבישני ובעצמות וגידים תסוככני" - קודם הויט, נאכדעם פלייש, דערנאך ביינער, און צום סוף גידים, און אזוי האבן חז"ל געזאגט אז דאס איז דער סדר פון דער יצירת הוולד אין די מוטערס טראכט. אבער דא הייבט זיך דער סדר אן פארקערט: "והעלתי עליכם בשר וקרמתי עליכם עור". פארענטפערט רש"י מיט א משל צו א מענטש וואס טוט אן זיינע קליידער: קודם טוט ער אן א גופיה, דערנאך א ציצית, נאכדעם א העמד, און דערנאך א רעקל. און ווען ער טוט זיך אויס - צי נעמט ער אראפ די גופיה פריער? פארקערט: ער נעמט אראפ דאס רעקל, דערנאך די העמד, דערנאך די ציצית, און צום סוף די גופיה. דער סדר פונעם אנטון איז פארקערט פונעם סדר פונעם אויסטון. די יצירת הוולד איז ווי אן אנטון, און דא איז עס ווי אן אויסטון, און דערפאר דרייט זיך דער סדר איבער: דא זענען די ביינער די ערשטע, ווייל זיי זענען דאך שוין געווען פארהאן, און נאך זיי קומען גידים, פלייש און הויט. און דאס איז געווען בדרך נס, אז ער האט אויסגעטאן די אונטערשטע קליידער פריער און דערנאך די אויבערשטע. און דער מלבי"ם זאגט אז אויך לעתיד לבוא וועט דער סדר נישט זיין אזוי, נאר אזוי ווי "עור ובשר תלבישני ובעצמות וגידים תסוככני" - הויט, פלייש, ביינער און גידים. נאר דא, וויבאלד די ביינער זענען שוין געווען פריער, איז עס געווען פארקערט.
און מ'קען פרעגן: ס'שטייט דאך שוין "הנה אני מביא בכם רוח וחייתם", פאר וואס דען נאכאמאל "ונתתי בכם רוח וחייתם"? דער תירוץ איז: די ערשטע רוח איז די קיסטא דחיותא, יענע קליינע מאס פון וואס אלעס הייבט זיך אן, דער שורש און דער קערן - דאס איז אין אנהויב. נאכדעם קומען די גידים, דאס פלייש און די הויט לויטן פארקערטן סדר וואס מיר האבן געזען, און דעמאלט "ונתתי בכם רוח" - דאס איז שוין די נשמה, די פולע רוח החיות במלואה.
וְנִבֵּאתִי כַּאֲשֶׁר צֻוֵּיתִי וַיְהִי־קוֹל כְּהִנָּבְאִי וְהִנֵּה־רַעַשׁ וַתִּקְרְבוּ עֲצָמוֹת עֶצֶם אֶל־עַצְמוֹ׃ - און איך האב נבואה געזאגט אזוי ווי איך בין באפוילן געווארן, און עס איז געווארן א קול בשעת איך האב נבואה געזאגט, און אט איז א גערויש, און די ביינער האבן זיך דערנענטערט, א ביין צו זיין ביין.
ווי דער אייבערשטער האט מיר געזאגט, אזוי בין איך געקומען צו די ביינער און געזאגט נבואה אויף זיי. און וואס איז דאס קול און דער רעש וואס מען האט געהערט בשעת דער נבואה? דאס איז די רוח התחייה וואס איז אריינגעבלאזן געווארן אין די ביינער, און יעדער ביין האט זיך דערנענטערט צו זיין ביין, און צוליב דעם איז געווארן א גרויסער קול רעש.
וְרָאִיתִי וְהִנֵּה־עֲלֵיהֶם גִּדִים וּבָשָׂר עָלָה וַיִּקְרַם עֲלֵיהֶם עוֹר מִלְמָעְלָה וְרוּחַ אֵין בָּהֶם׃ - און איך האב געזען, און אט זענען אויף זיי גידים, און פלייש איז ארויפגעקומען, און הויט האט זיך איבערגעצויגן אויף זיי פון אויבן, אבער קיין רוח איז נישט געווען אין זיי.
לויטן סדר פון דער נבואה: ביינער, דערנאך גידים, דערנאך פלייש, דערנאך הויט - אבער קיין רוח איז נישט געווען אין זיי, און דאס איז די נשמה. און פארוואס איז נישטא אין זיי קיין רוח? זאגט דער מלבי"ם: יעדע שינוי הטבע קען געטון ווערן דורכן נביא, אויסער צוריקברענגען נשמות צו טויטע קערפער, וואס דאס איז נאר בידי הקדוש ברוך הוא - "ברוך אתה ה' מחיה המתים". תחיית המתים איז נאר דורכן בורא עולם. און דערפאר ווען אליהו הנביא האט געוואלט עס זאל צוריקקומען די רוח פונעם בן הצרפית - האט ער מתפלל געווען, ווייל ער האט נישט קיין שליסל צוריקצוגעבן קיין רוחות צו מענטשן, און דאס איז בלויז מיט זיין רצון יתברך. און דערפאר דא, ווען ער האט נבואה געזאגט איז אלעס געווארן: דאס פלייש, די גידים און די הויט קומען צוריק, אבער דער עיקר חסר מן הספר - די רוח. די וויסנשאפטלער קענען באשאפן אלעס, זיי וועלן דיר זאגן אז זיי האבן באשאפן אין לאבאראטאריע א פוס פון א פליג - שיין און פיין. יעצט ריר עס, ברענג אין אים א רוח. נישטא. ס'איז נישטא קיין כח צו באשאפן א רוח. א גולם - נאר דאס קענען זיי באשאפן. א רוח - בלויז פונעם השם יתברך.
עס שטייט דא "ותקרבו עצמות עצם אל עצמו", און דער מדרש דערציילט א וואונדערליכע מעשה. נבוכדנצר איז געזעצן אין זיין פאלאץ, און חז"ל זאגן אז אויסער די כלי בית המקדש איז ער געווען א גרויסער מושחת, און ער פלעגט טרינקען פון ביין-כלים וואס זענען געמאכט געווארן פון די ביינער פון אידן. און אין יענע צייטן איז געווען א באגריף פון כלי עצם - היינט קענט מען דאס נישט, אבער אפילו ביי אידן געפינען מיר כלי עור וכלי עצם וכלי שק וכלי זכוכית אין די משניות, און מען פלעגט מאכן פון א ביין פון א בהמה א תרווד אויסצורירן דעם טאפ, וואס דאס איז אויסגעצייכנט דערצו. און ער האט געהאט בעכערס און געשיר פון ביינער, זיכער נישט אויף א פשוט'ן אופן נאר אויסגעשניצט און מהודר'דיג. און ער זיצט און עסט, און פלוצלונג זעט ער ווי דער בעכער פליט אים ארויס פונעם פענסטער. האט ער געפרעגט: וואס איז דאס? האבן זיי אים געזאגט: וואס רעדסטו, דו זיצסט דא און יחזקאל איז מחיה מתים אין בקעת דורא! און דעמאלט האבן אלע ביינער אנגעהויבן צוריקצוגיין ביין צו ביין, און עס זענען אים אוועקגעפלויגן אלע כלים פון טיש. איז ער ארויסגעגאנגען און געזען, און געזאגט: "אתוהי כמה רברבין ותמהוהי כמה תקיפין, מלכותיה מלכות עלם ושלטניה לדר ודר" - ער האט געגלוסט און געלויבט דעם בורא עולם ווען ער האט געזען די תחיית המתים אין בקעת דורא.
וַיֹּאמֶר אֵלַי הִנָּבֵא אֶל־הָרוּחַ הִנָּבֵא בֶן־אָדָם וְאָמַרְתָּ אֶל־הָרוּחַ כֹּה־אָמַר אֲדֹנָי יֱהֹוִה מֵאַרְבַּע רוּחוֹת בֹּאִי הָרוּחַ וּפְחִי בַּהֲרוּגִים הָאֵלֶּה וְיִחְיוּ׃ - און ער האט צו מיר געזאגט: נבוא'ע צום גייסט, נבוא'ע, בן אדם, און זאלסט זאגן צום גייסט: אזוי האט געזאגט דער אייבערשטער ג-ט: פון די פיר ווינטן קום אן, דו גייסט, און בלאז אריין אין די דאזיגע געהרג'עטע, און זיי זאלן לעבעדיג ווערן.
פון יעדן ארט וואו זייערע נשמות זענען ארומגעוואנדערט אין די פיר רוחות השמים - פון וועלכער זייט עס זאל נאר זיין, "בואי הרוח ופחי בהרוגים האלה", א לשון פון "ויפח באפיו נשמת חיים", און דורך דעם אריינבלאזן וועלן די גופים לעבעדיג ווערן. און דער מלבי"ם פרעגט: אויף דער נפש פונעם צדיק שטייט דאך אז זי איז צרורה בצרור החיים, און זי וואנדערט נישט אין די פיר ווינטן - טא וואס מיינט "מארבע רוחות בואי הרוח"? נאר ווי מיר האבן מסביר געווען, זענען דאס געווען מענטשן וואס האבן נישט געגלייבט אין תחיית המתים, און אויף זיי שטייט "ואת נפש אויביך יקלענה בתוך כף הקלע", ממילא גייט די געשליידערטע נפש און וואלגערט זיך איבער דער גארער וועלט. און וואס איז כף הקלע? די נשמה גלוסט צוריקצוגיין צום גוף, ווייל זי איז נאך אלץ צוגעבונדן צו אלע תאוות פונעם עולם הזה און ווערט געצויגן נאך זיי, און זי וויל נאך אלץ הנאה האבן פון אלע תאוות גופניות, פארגעניגענס און הנאות וואס ער האט געהאט אויף דער וועלט, און זי כאפט נישט אז זי האט שוין מער נישט קיין גוף. און דאס איז דער גרויסער צער פון דער נשמה - אז זי ווערט ווידער און ווידער געשליידערט ווייל זי ווערט צוריקגעצויגן צו די תאוות. און דער אברבנאל טייטשט אז "מארבע רוחות" גייט ארויף אויף די פיר סארטן רוח וואס זענען פאראן אינעם מענטש: די נפש הטבעית, די נפש החיונית, די נפש המדברת און די נפש הניצחית - און אלע פיר רוחות זענען געקומען און אריין אינעם גוף.
וְהִנַּבֵּאתִי כַּאֲשֶׁר צִוָּנִי וַתָּבוֹא בָהֶם הָרוּחַ וַיִּחְיוּ וַיַּעַמְדוּ עַל־רַגְלֵיהֶם חַיִל גָּדוֹל מְאֹד־מְאֹד׃ - און איך האב נבוא'עט אזוי ווי ער האט מיר באפוילן, און דער גייסט איז אריין אין זיי און זיי זענען לעבעדיג געווארן, און זיי האבן זיך געשטעלט אויף זייערע פיס, א גאר, גאר גרויסע מחנה.
אזוי ווי דער אייבערשטער האט מיר אנגעזאגט, אזוי האב איך נבוא'עט, און דעמאלט האבן זיך אויפגעשטעלט אויף זייערע פיס א גאר, גאר גרויסע מחנה, פון אלע יענע מענטשן וואס זענען געשטארבן אין בקעת דורא.
וַיֹּאמֶר אֵלַי בֶּן־אָדָם הָעֲצָמוֹת הָאֵלֶּה כָּל־בֵּית יִשְׂרָאֵל הֵמָּה הִנֵּה אֹמְרִים יָבְשׁוּ עַצְמוֹתֵינוּ וְאָבְדָה תִקְוָתֵנוּ נִגְזַרְנוּ לָנוּ׃ - און ער האט צו מיר געזאגט: בן אדם, די דאזיגע ביינער זענען דער גאנצער בית ישראל; זע, זיי זאגן: פארוועלקט זענען אונזערע ביינער און פארלארן איז אונזער האפענונג, מיר זענען אפגעשניטן געווארן פאר זיך.
ביז יעצט האסטו געזען דעם משל - קום און איך וועל דיר ווייזן דעם נמשל: די מענטשן וואס דו זעסט זענען א משל אויף גאנץ בית ישראל. און זיי זאגן "יבשו עצמותינו", דאס הייסט: מיר זענען שוין ווי אינגאנצן טרוקענע ביינער, עס איז אין אונז נישט פארבליבן אפילו קיין שום פייכטקייט פון חיות, אפילו נישט יענע קיסטא דחיותא און הבלא דגרמי. און פארוואס? ווייל זיי זאגן: מיר האבן נישט קיין קעניג און נישט קיין שרים, מיר האבן נישט קיין גבורה, מיר האבן נישט קיין כח און קיין חיל, מיר האבן זיך צעשפרייט ווי שטויב און פון אונז איז גארנישט פארבליבן. און דערפאר "אבדה תקותנו, נגזרנו לנו" - מיר זענען געווארן ווי ביינער וואס זענען אפגעשניטן איינע פון דער אנדערער, צעווארפן און צעשפרייט אינעם טאל.
און דאס איז זייער טענה: מיר זענען אין גלות, מיר האבן גארנישט, און וואס איז דער שאנס אז עס זאל עפעס בלייבן פון אונז? כמעט קיינמאל אין דער וועלט איז נישט פארגעקומען אז א פאלק וואס איז פארטריבן געווארן אין גלות זאל צוריקקומען צו זיין לאנד; א פאלק וואס גייט אין גלות - צעשפרייט זיך, ווערט פאראייניגט צווישן די פעלקער און גייט אונטער. זעט נאר די פאלעסטינער וואס האבן געוואוינט אין חיפה, אין רחובות, אין באר שבע, אין יפו און אין תל אביב, און מען רעדט נישט פון צוויי הונדערט יאר צוריק נאר פון זעכציג-זיבעציג יאר צוריק: זיי האבן נאך אלץ נישט פארלארן זייער האפענונג, און רעדן נאך אלץ די גאנצע צייט וועגן "זכות השיבה" און טראכטן פון צוריקקומען. אבער וואס זענען די שאנסן אז זיי זאלן צוריקקומען, אפילו בלויז פון א גשמיות'דיגן שטאנדפונקט? נול בריבוע, כמעט גארנישט קיין שאנס. און דאס איז וואס די מענטשן האבן געזאגט: מיר זענען דאך שוין אין גלות, וואספארא שאנס האבן מיר צוריקצוגיין צו אונזער לאנד און אויפשטעלן דארט א מלכות פון דאס ניי? מיר זענען ווי טרוקענע ביינער, אבדה תקותנו, מיר זענען אפגעשניטן און אפגעריסן איינער פונעם צווייטן, און עס איז נישטא קיין שאנס אז מיר זאלן צוריק ווערן א גאנצער און נייער גוף.
די מראה פון די טרוקענע ביינער (חזון העצמות היבשות) איז געקומען אויסצוראטן דעם יאוש פון אידישן הארץ. די ביינער אינעם טאל זענען געווען אין א מצב וואס שווערער דערפון איז נישט פאראן: זיי זענען נישט אינגאנצן פארפוילט געווארן און עס איז אין זיי אפילו נישט פארבליבן דער הבל אינעם עצם הלוז - און דאך זענען זיי לעבעדיג געווארן, ווייל "אתה ידעת": ביים בורא עולם זענען נישטא קיין כללים. דער הקדוש ברוך הוא האט זיי קודם צוריקגעגעבן די קליינע רוח החיות, דערנאך גידים, בשר און עור אין א פארקערטן סדר פון יצירת הולד, און צום סוף די נשמה אליין - וואס איר קען קיין שום נביא און קיין שום חכם נישט צוריקברענגען, נאר דער הקדוש ברוך הוא אליין. און דאס אלעס כדי עם ישראל, וואס זאגט "יבשו עצמותינו ואבדה תקותנו", זאל וויסן אז אזוי ווי די טרוקענע ביינער זענען אויפגעשטאנען לתחייה, אזוי וועט אויפשטיין און זיך באנייען עם ישראל און צוריקקומען צו זיין לאנד.