קאַפּיטל י"א אין ספר נחמיה באַשעפֿטיקט זיך מיטן ייִשובֿ פֿון ירושלים. מיר האָבן שוין פֿריִער געזען אַז עס איז געווען אַ פּראָבלעם: ירושלים איז געווען חרובֿ, און נישט קיין סך זענען געקומען זיך דאָרט באַזעצן. דערפֿאַר האָט דער עם אויף זיך מקבל געווען אַן אָרדענונג ווי אַזוי צו באַזעצן די שטאָט, און פֿון דאָ און ווײַטער קומט דער כּתובֿ און רעכנט אויס בײַ די נעמען די וואָס האָבן זיך באַזעצט אין ירושלים און די וואָס האָבן זיך באַזעצט אין די שטעט פֿון יהודה און בנימין. דער קאַפּיטל איז פֿול מיט נעמען, און עס ליגט דערין אַ באַזונדערער ענין: אין ספֿרי עזרא און נחמיה ברענגט מען אַ סך נעמען, ווײַל יעדער וואָס עס איז געווען ראוי אים צו לויבן און אים צו דערמאָנען פֿאַר זײַנע מעשים טובֿים - האָט מען אים פֿאַראייביקט אויף אייביק אינעם הייליקן ספר פֿונעם ייִדישן פֿאָלק. קומט און זעט: דער דאָזיקער מענטש האָט געטאָן אַ מעשה טובֿ, דער דאָזיקער מענטש האָט מקיים געווען אַ מצוה, דער דאָזיקער מענטש האָט זיך מתנדב געווען.
וַיֵּשְׁבוּ שָׂרֵי־הָעָם בִּירוּשָׁלָ͏ִם וּשְׁאָר הָעָם הִפִּילוּ גוֹרָלוֹת לְהָבִיא אֶחָד מִן־הָעֲשָׂרָה לָשֶׁבֶת בִּירוּשָׁלַ͏ִם עִיר הַקֹּדֶשׁ וְתֵשַׁע הַיָּדוֹת בֶּעָרִים׃ - און די שׂרי העם האָבן זיך באַזעצט אין ירושלים, און דאָס איבעריקע פֿאָלק האָבן געוואָרפֿן גורלות צו ברענגען איינעם פֿון צען צו זיצן אין ירושלים עיר הקודש, און נײַן חלקים זאָלן בלײַבן אין די שטעט.
שׂרי העם - די חשובֿע און מכובֿדדיקע לײַט - האָבן זיך באַזעצט אין ירושלים. און שאַר העם האָבן מקבל געווען אויף זיך אַז צען פּראָצענט פֿונעם כּלל פֿונעם פֿאָלק זאָלן קומען און וווינען אין ירושלים. און ווי אַזוי האָט מען באַשטימט ווער יענע צען פּראָצענט זאָלן זײַן? דערפֿאַר האָבן זיי געוואָרפֿן גורלות, און דורכן גורל האָט מען מפריש געווען ווי אַ מין מעשר פֿונעם פֿאָלק וואָס זאָל זיצן אין ירושלים. "ותשע הידות" - און קעגנאיבער זיי האָבן נײַן חלקים פֿונעם פֿאָלק געוווינט אין זייערע שטעט.
דאָ געפֿינט זיך דער קשר צווישן דעם פֿריִערדיקן קאַפּיטל און דעם קאַפּיטל פֿאַר אונדז: אינעם פֿריִערדיקן קאַפּיטל האָט מען גערעדט וועגן דער התחייבות צו ברענגען מעשׂרות צום בית ה', און אין דעם קאַפּיטל רעדן מיר וועגן אַ מענטשלעכן מעשר - צען פּראָצענט פֿונעם גאַנצן עם וואָס האָבן זיך מחוייב געווען צו קומען און וווינען אין ירושלים.
וַיְבָרְכוּ הָעָם לְכֹל הָאֲנָשִׁים הַמִּתְנַדְּבִים לָשֶׁבֶת בִּירוּשָׁלָ͏ִם׃ - און דאָס פֿאָלק האָט געבענטשט אַלע מענטשן וואָס האָבן זיך מתנדב געווען צו זיצן אין ירושלים.
אַחוץ די וואָס דער גורל איז אויף זיי געפֿאַלן צו זײַן פֿון די צען פּראָצענט מחויבֿים, זענען אויך געווען אַזעלכע וואָס זענען געקומען מדעת עצמם בהתנדבות, און זיי האָט דאָס פֿאָלק געבענטשט פֿאַר זייער נדבֿת לבֿ. און פֿאַרוואָס האָט מען זיי געדאַרפֿט בענטשן? זאָגן חז"ל: ישיבת כרכים קשה - דאָס זיצן אין גרויסע שטעט איז שווער. צו וווינען אין אַ כּרך איז די התמודדות פֿיל גרעסער ווי אין אַ דאָרף, און די גמרא זאָגט דאָס דער עיקר וועגן דעם יוקר וואָס שטײַגט.
און לאָמיר מסביר זײַן: וואָס איז געווען דער עיקר מסחר אין יענע צײַטן? מזון. זיי האָבן נישט געהאַט קיין פֿאַרברויך-פּראָדוקטן ווי הײַנט - נישט קיין עלעקטרישע כּלים, נישט קיין עלעקטראָניק, נישט קיין שאַפֿעס און נישט קיין אויטאָס. אַלץ איז געווען אויפֿן קלענסטן מאָס: צוויי ברעטער מיט עטלעכע נעגל - און אָט האָט איר אַ בענקל; און אַז מע האָט נישט קיין ברעטער, זיצט מען אויף צוויי ציגל אָדער מע שפּרייט אויס אַ טעפּעך און מע זיצט אויף דער ערד. וואָס מע האָט בעיקר געדאַרפֿט קויפֿן איז געווען עסן. ווער עס וווינט אין אַ דאָרף - איז אַלץ אַרום אים: קי, הנדלעך, אייער, מילך און פֿלייש, און אַלץ קאָסט ביליק. אָבער אין די שטעט האָט מען געמוזט ברענגען אַלץ פֿון דרויסן, און ממילא איז דער יוקר געשטיגן. דערפֿאַר זענען זיי געקומען בענטשן און לויבן די דאָזיקע מענטשן וואָס זענען געווען גרייט זיך מוסר נפֿש צו זײַן און וווינען אין ירושלים, כאָטש די שוועריקייט פֿון וואוינען דאָרט איז געווען פֿיל גרעסער.
וְאֵלֶּה רָאשֵׁי הַמְּדִינָה אֲשֶׁר יָשְׁבוּ בִּירוּשָׁלָ͏ִם וּבְעָרֵי יְהוּדָה יָשְׁבוּ אִישׁ בַּאֲחֻזָּתוֹ בְּעָרֵיהֶם יִשְׂרָאֵל הַכֹּהֲנִים וְהַלְוִיִּם וְהַנְּתִינִים וּבְנֵי עַבְדֵי שְׁלֹמֹה׃ - און דאָס זענען ראָשי המדינה וואָס האָבן געוווינט אין ירושלים, און אין די שטעט פֿון יהודה האָבן געוווינט איש באחוזתו אין זייערע שטעט: ישׂראל, די כּהנים, די לוִיִם, די נתינים, און די בני עבֿדי שלמה.
אין די שטעט פון יהודה האָט זיך באַזעצט דער גאַנצער איבעריקער עולם. "בעריהם" - אין זייערע אייגענע שטעט פאַר דער גלות. און דאָס האָבן מיר שוין געזען אין די פריִערדיקע פרקים: ווען זיי האָבן זיך אומגעקערט פון גלות, איז יעדער איינער צוריקגעגאַנגען צו זיין שטאָט, צו זיין געגנט און צו זיין ווירטשאַפט.
וּבִירוּשָׁלַ͏ִם יָשְׁבוּ מִבְּנֵי יְהוּדָה וּמִבְּנֵי בִנְיָמִן מִבְּנֵי יְהוּדָה עֲתָיָה בֶן־עֻזִּיָּה בֶּן־זְכַרְיָה בֶן־אֲמַרְיָה בֶּן־שְׁפַטְיָה בֶן־מַהֲלַלְאֵל מִבְּנֵי־פָרֶץ׃ - און אין ירושלים האָבן געוואוינט פון די בני יהודה און פון די בני בנימין; פון בני יהודה: עתיה בן עזיה בן זכריה בן אמריה בן שפטיה בן מהללאל, פון בני פרץ.
דער פסוק ווייזט קודם די חשיבות פון די גרויסע און חשוב'ע לייט וואָס האָבן זיך באַזעצט אין ירושלים: פון בני יהודה האָט געוואוינט עתיה, וועלכער איז מיוחס ביז פרץ - ביז יהודה אַליין. עס רעדט זיך דאָ וועגן אַ ייחוס פון הונדערטער יאָרן.
דער מלבי"ם באַמערקט אַז די נעמען וואָס שטייען דאָ געפינען זיך אויך אין דברי הימים, נאָר עס זענען דאָ אַ סך שינויים און לכאורה סתירות צווישן וואָס עס שטייט דאָרט און וואָס עס שטייט דאָ, "והמפרשים אמרו בם דברים זרים" - דאָס הייסט, די פירושים וואָס מען האָט געגעבן זענען נישט אויפן שכל. און ווי אַזוי וועלן אַלע שוועריקייטן פאַרגליכן ווערן? לויט ווי דער מלבי"ם שרייבט: ספר עזרא איז אַן השלמה צום ספר דברי הימים. עזרא הסופר האָט געשריבן דברי הימים, און דערנאָך האָט ער מחבר געווען דערצו זיין ספר ווי אַן השלמה צו דעם וואָס ער האָט דאָרט געשריבן. און נחמיה איז געקומען און האָט געשריבן זיין ספר, און ספר נחמיה איז אַן השלמה צו ספר עזרא. קומט אויס: דברי הימים, ספר עזרא איז אים משלים, און ספר נחמיה איז זיי משלים.
אויך צווישן דברי הימים אַליין און די פריִערדיקע ספרים - ווי ספר מלכים און ספר שופטים - געפינען מיר שינויים, און דאָס איז אויך פונעם זעלבן טעם: ווען עזרא האָט געשריבן דברי הימים, האָט ער איבערגעחזרט וואָס עס שטייט אין די פריִערדיקע ספרים, און יעדע זאַך וואָס איז דאָרט נישט דערמאָנט געוואָרן - האָט ער דאָ דערמאָנט. ווי עס איז אָנגענומען, אַז ווען אַ מחבר גיט אַרויס אַ ספר חלק ב', מאַכט ער השמטות און השלמות צו די ערשטע חלקים: וואָס ער האָט דאָרט אויסגעלאָזט - לייגט ער דאָ צו אָדער פאַרריכט ער דאָ. דערפאַר, אויב מען געפינט נעמען וואָס שטייען דאָ און שטייען נישט דאָרט, איז דאָס ווייל עזרא האָט משלים געווען אין דברי הימים זאַכן וואָס זענען נישט געשריבן געוואָרן בשלימות אין מלכים, לויט חקירות און בדיקות וואָס ער האָט געפונען. און פּונקט אַזוי, ווען מען געפינט אין ספר עזרא זאַכן וואָס זענען נישטאָ אין דברי הימים - זענען דאָס זיינע אייגענע הוספות און השלמות. און אַזוי אויך נחמיה: ער איז משלים וואָס עזרא האָט אויסגעלאָזט, סיי אין זיין ספר און סיי אין דברי הימים. ממילא איז דאָ נישט קיין סתירה, נאָר אַן השלמה.
דער מלבי"ם דערקלערט למשל אַז נחמיה האָט געפונען אינעם ספר יוחסין נאָך מענטשן פאַרשריבן. אויב עזרא האָט מייחס געווען אַ געוויסן מענטש דריי דורות צוריק, בשעת ביי נחמיה געפינט מען אים מיוחס צען דורות צוריק, אָדער עס ווערן דערמאָנט נעמען וואָס זענען דאָרט נישט דערמאָנט געוואָרן אין זיין ייחוס - איז דער טעם דערפאַר ווייל עס זענען אונטערגעקומען צו נחמיה'ס הענט נאָך כתבים און מגילות, און דאָרט האָט ער געפונען אַ מער קלאָרן און אויסגעפירטן ייחוס, און דאָס האָט ער צוגעלייגט. דער מלבי"ם אַליין מאַכט במשך דעם פרק ברייטע פאַרגלייכונגען צווישן דעם וואָס שטייט דאָרט און וואָס שטייט דאָ, אָבער וויבאַלד עס רעדט זיך בלויז פון נעמען, און אונדזער וועג אינעם לימוד התנ"ך איז צו לערנען בעיקר די מאורעות און די געשעענישן, און מען פאַרנעמט זיך ווייניקער מיט די מדוקדק'דיקע פאַרגלייכן פון איין ספר קעגן צווייטן - האָבן מיר אַרויסגעבראַכט דעם יסוד, און מיר וועלן ווייטער מפרש זיין וואָס שטייט ביי אונדז.
וּמַעֲשֵׂיָה בֶן־בָּרוּךְ בֶּן־כׇּל־חֹזֶה בֶּן־חֲזָיָה בֶן־עֲדָיָה בֶן־יוֹיָרִיב בֶּן־זְכַרְיָה בֶּן־הַשִּׁלֹנִי׃ - און מעשיה דער זון פון ברוך, דער זון פון כל חוזה, דער זון פון חזיה, דער זון פון עדיה, דער זון פון יויריב, דער זון פון זכריה, דער זון פונעם שילוני.
"בן השילוני" - די כוונה איז אויף שלה, וואָס איז געווען דער זון פון יהודה.
כׇּל־בְּנֵי־פֶרֶץ הַיֹּשְׁבִים בִּירוּשָׁלָ͏ִם אַרְבַּע מֵאוֹת שִׁשִּׁים וּשְׁמֹנָה אַנְשֵׁי־חָיִל׃ - אַלע בני פרץ וואָס האָבן געוואוינט אין ירושלים זענען געווען פיר הונדערט אַכט און זעכציק גבורי חיל.
דאָס איז דער סך-הכל. זאָגט דער מלבי"ם: אין דברי הימים שטייט "ומן בני זרח רעואל ואחיהם שש מאות ותשעים", און דאָס האָט נחמיה נישט איבערגעשריבן, וויבאַלד עס ווערט שוין דאָרט דערמאָנט. נאָר דאָרט ווערט גערעכנט אַ סך-הכל חשבון פון ביידע זין פון יהודה, פרץ און זרח צוזאַמען - זעקס הונדערט און ניינציק. אָבער נחמיה רעכנט אויס בלויז בני פרץ: פיר הונדערט אַכט און זעכציק. לויט דעם ווייסן מיר וויפיל עס זענען געווען בני זרח - צוויי הונדערט צוויי און צוואַנציק, וואָרום צוויי הונדערט צוויי און צוואַנציק צוזאַמען מיט פיר הונדערט אַכט און זעכציק באַטרעפֿט זעקס הונדערט און ניינציק, פּינקטלעך דער סכום וואָס שטייט אין דברי הימים. ביי אונדז זענען געציילט געוואָרן נאָר בני פרץ, און דערפאַר איז דער חשבון קלענער - און עס איז דאָ גאָר קיין סתירה נישט.
וְאֵלֶּה בְּנֵי בִנְיָמִן סַלֻּא בֶּן־מְשֻׁלָּם בֶּן־יוֹעֵד בֶּן־פְּדָיָה בֶן־קוֹלָיָה בֶן־מַעֲשֵׂיָה בֶּן־אִיתִיאֵל בֶּן־יְשַׁעְיָה׃ - און דאס זענען די בני בנימין: סלוא דער זון פון משלם, דער זון פון יועד, דער זון פון פדיה, דער זון פון קוליה, דער זון פון מעשיה, דער זון פון איתיאל, דער זון פון ישעיה.
דרך אגב, דער נאמען "איתיאל" איז אויך א נאמען פון א מלאך, און דאס איז א סגולה צום שלאף: ווער עס מוטשעט זיך איינצושלאפן און ליידט פון נדודי שינה, שטייט אז ער זאל מהרהר זיין אין דעם נאמען און ער וועט איינשלאפן.
וְאַחֲרָיו גַּבַּי סַלָּי תְּשַׁע מֵאוֹת עֶשְׂרִים וּשְׁמֹנָה׃ - און נאך אים גבי און סלי, ניין הונדערט אכט און צוואנציג.
פון דא זעט מען אז די משפחה גבי איז אן אלטע משפחה, שוין פון יענע צייטן (דא אן קיין אל"ף). און "אחריו" מיינט נאך אים אין מעלה, נאך אים אין חשיבות, אין א נידעריקערע מדרגה פון אים.
וְיוֹאֵל בֶּן־זִכְרִי פָּקִיד עֲלֵיהֶם וִיהוּדָה בֶן־הַסְּנוּאָה עַל־הָעִיר מִשְׁנֶה׃ - און יואל דער זון פון זכרי איז געווען דער ממונה איבער זיי, און יהודה דער זון פון הסנואה איז געווען דער משנה איבער דער שטאט.
יואל בן זכרי איז געווען דער ממונה איבער זיי - "פקיד" מיינט אז ער איז געווען מופקד איבער זיי. און יהודה בן הסנואה איז געווען דער משנה, דער צווייטער צו אים אין מעלה.
מִן־הַכֹּהֲנִים יְדַעְיָה בֶן־יוֹיָרִיב יָכִין׃ - פון די כהנים: ידעיה, דער זון פון יויריב, און יכין.
ידעיה און בן יויריב ווערן דא פאררעכנט ווי צוויי באזונדערע.
שְׂרָיָה בֶן־חִלְקִיָּה בֶּן־מְשֻׁלָּם בֶּן־צָדוֹק בֶּן־מְרָיוֹת בֶּן־אֲחִיטוּב נְגִד בֵּית הָאֱלֹהִים׃ - שריה דער זון פון חלקיה, דער זון פון משלם, דער זון פון צדוק, דער זון פון מריות, דער זון פון אחיטוב, דער נגיד פונעם בית האלקים.
וואס מיינט "נגיד"? א נגיד איז א ממונה. ווער עס איז געווען ממונה אויף א באשטימטן תפקיד פלעגט מען אנרופן א נגיד.
וַאֲחֵיהֶם גִּבֹּרֵי חַיִל מֵאָה עֶשְׂרִים וּשְׁמֹנָה וּפָקִיד עֲלֵיהֶם זַבְדִּיאֵל בֶּן־הַגְּדוֹלִים׃ - און זייערע ברידער גיבורי חיל, הונדערט אכט און צוואנציג, און א ממונה איבער זיי איז געווען זבדיאל בן הגדולים.
"בן הגדולים" - די כוונה איז א זון פון איינעם פון די גרויסע לייט, אזוי ערקלערט דער אבן עזרא.
וּמַתַּנְיָה בֶן־מִיכָא בֶּן־זַבְדִּי בֶן־אָסָף רֹאשׁ הַתְּחִלָּה יְהוֹדֶה לַתְּפִלָּה וּבַקְבֻּקְיָה מִשְׁנֶה מֵאֶחָיו וְעַבְדָּא בֶּן־שַׁמּוּעַ בֶּן־גָּלָל בֶּן־יְדוּתוּן׃ - און מתניה דער זון פון מיכא, זון פון זבדי, זון פון אסף, דער ראש וואס הייבט אן צו דאנקען ביים דאווענען, און בקבוקיה דער צווייטער צווישן זיינע ברידער, און עבדא דער זון פון שמוע, זון פון גלל, זון פון ידותון.
וואס מיינט "ראש התחילה יהודה לתפילה"? טייל ערקלערן: דער ראש און ממונה און גרעסטער אנצוהויבן קודם צו דאנקען ביי דער תפילה, אין די זמירות און שירות פון די לויים. "יהודה" איז מלשון מודה - אזוי ווי יהוסף און יוסף - און ער איז געווען דער ראש פאר זיי, דער וואס האט מתפלל געווען דער ערשטער. און דער מלבי"ם ערקלערט נאך א פירוש: "יהודה לתפילה" איז געווען דער נאמען פונעם מענטש, אזוי ווי מיר געפינען נעמען ווי צום ביישפיל "גידלתי ורוממתי עזר", וואס זענען נעמען פון מענטשן.
כׇּל־הַלְוִיִּם בְּעִיר הַקֹּדֶשׁ מָאתַיִם שְׁמֹנִים וְאַרְבָּעָה׃ - אלע לויים אין דער הייליגער שטאט זענען געווען צוויי הונדערט פיר און אכציג.
וְהַשּׁוֹעֲרִים עַקּוּב טַלְמוֹן וַאֲחֵיהֶם הַשֹּׁמְרִים בַּשְּׁעָרִים מֵאָה שִׁבְעִים וּשְׁנָיִם׃ - און די שוערים עקוב, טלמון און זייערע ברידער וואס היטן ביי די טויערן, הונדערט צוויי און זיבעציג.
די שוערים זענען געווען די ממונים אויף די טויערן פון בית המקדש, און דאס איז געווען פון די תפקידים פון די לויים: טייל פון זיי משוררים און טייל פון זיי שוערים.
וְהַנְּתִינִים יֹשְׁבִים בָּעֹפֶל וְצִיחָא וְגִשְׁפָּא עַל־הַנְּתִינִים׃ - און די נתינים האבן געוואוינט אינעם עופל, און ציחא און גשפא זענען געווען איבער די נתינים.
די נתינים האבן געוואוינט אינעם עופל - א הויכער פלאץ - און פון דארט פלעגן זיי דינען אינעם בית המקדש. און ציחא און גשפא זענען נעמען פון מענטשן וואס זענען געווען ממונה איבער זיי.
וּפְקִיד הַלְוִיִּם בִּירוּשָׁלַ͏ִם עֻזִּי בֶן־בָּנִי בֶּן־חֲשַׁבְיָה בֶּן־מַתַּנְיָה בֶּן־מִיכָא מִבְּנֵי אָסָף הַמְשֹׁרְרִים לְנֶגֶד מְלֶאכֶת בֵּית־הָאֱלֹהִים׃ - און דער אויפֿזעער פֿון די לווים אין ירושלים איז געווען עֻזִּי דער זון פֿון בָּנִי, דער זון פֿון חֲשַׁבְיָה, דער זון פֿון מַתַּנְיָה, דער זון פֿון מִיכָא, פֿון די בני אָסָף די משוררים, פֿאַראַנטוואָרטלעך אויף דער מלאכה פֿון בית האלקים.
"בני אסף" - דאָס איז דער זעלבער אסף וואָס ווערט דערמאָנט אין ספר תהילים, "מזמור שיר לאסף", וואָס איז געווען פֿון די משוררים. און אַזוי אויך וואָס עס שטייט פֿריִער "בן גלל בן ידותון" - איז דאָס דער זעלבער ידותון וואָס אין די קעפּלעך פֿון די מזמורים.
כִּי־מִצְוַת הַמֶּלֶךְ עֲלֵיהֶם וַאֲמָנָה עַל־הַמְשֹׁרְרִים דְּבַר־יוֹם בְּיוֹמוֹ׃ - וואָרום דער באַפֿעל פֿונעם מלך איז געווען אויף זיי, און אַן אמנה אויף די משוררים, די זאַך פֿון יעדן טאָג אין זײַן טאָג.
"כי מצוות המלך עליהם" - דער מלך האָט זיי ממנה געווען, און זיי זענען געווען ממונים פֿון זײַנעטוועגן אַלס אַזעלכע וואָס דער מלך גלייבט זיי. אין וואָס? זאָגט רש"י: ער גלייבט זיי אַרויסצונעמען געלט פֿון דעם אוצר פֿונעם מלך דריווש כדי צו באַזאָרגן די צרכים פֿונעם בית המקדש. ווײַל אַז עס שטייט "אמנה", רעדט זיך פֿון אַ זאַך וואָס פֿאָדערט צוטרוי און נאמנות, און דאָס איז דאָס אַרויסנעמען געלט פֿון דעם וואָס דריווש האָט געגעבן פֿאַרן בית המקדש - זיי זענען געווען די ממונים, און זיי זענען געווען די אויף וועמען מען האָט געקענט סומך זײַן.
און דער מלבי"ם טײַטשט אַנדערש: "ואמנה על המשוררים" איז מלשון אומן - ער איז געווען אַן אומן אין דער מלאכה פֿון שירה. ער איז געווען דער וואָס האָט אויסגעלערנט און אָנגעזאָגט די משוררים יעדן טאָג אין זײַן טאָג: וועלכן שיר זאָל מען זינגען און מיט וועלכן ניגון, ווײַל ער איז געווען אַ גרעסערער אומן און מומחה פֿון אַלע משוררים. און וואָס מיינט "כי מצוות המלך עליהם"? דערקלערט דער מלבי"ם: היות זיי האָבן געהאַט די דאָזיקע זכות נאָך פֿון די צײַטן פֿון דוד המלך, האָט אויך דער מלך פֿון פרס ווײַטער ממשיך געווען די זעלבע זכות - אַז די מינויים וואָס איר האָט געהאַט דעמאָלט, זאָלט איר ווײַטער אָנהאַלטן און מקיים זײַן אויך איצט.
וּפְתַחְיָה בֶן־מְשֵׁיזַבְאֵל מִבְּנֵי־זֶרַח בֶּן־יְהוּדָה לְיַד הַמֶּלֶךְ לְכׇל־דָּבָר לָעָם׃ - און פְּתַחְיָה דער זון פֿון מְשֵׁיזַבְאֵל, פֿון די קינדער פֿון זֶרַח דער זון פֿון יְהוּדָה, איז געווען צו דער האַנט פֿונעם מלך פֿאַר יעדער זאַך פֿאַרן פֿאָלק.
פתחיה איז געווען דער ממונה פֿון דריווש'ס וועגן: אַלץ וואָס דריווש האָט געוואָלט, פֿלעגט ער טאָן פֿון זײַנעטוועגן, און ער איז געווען זײַן שליח.
וְאֶל־הַחֲצֵרִים בִּשְׂדֹתָם מִבְּנֵי יְהוּדָה יָשְׁבוּ בְּקִרְיַת הָאַרְבַּע וּבְנֹתֶיהָ וּבְדִיבֹן וּבְנֹתֶיהָ וּבִיקַּבְצְאֵל וַחֲצֵרֶיהָ׃ - און צו די געהעפֿטן אין זייערע פֿעלדער, פֿון די בני יהודה האָבן געוואוינט אין קִרְיַת הָאַרְבַּע און אירע אַרומיקע דערפֿער, און אין דִיבֹן און אירע אַרומיקע דערפֿער, און אין יְקַבְצְאֵל און אירע געהעפֿטן.
נאָכדעם ווי ער האָט מבאר געווען וועגן די יושבי ירושלים, קערט זיך דער פאַסוק צוריק משלים צו זײַן וואָס ער האָט פֿריִער געזאָגט, "ובערי יהודה ישבו איש באחוזתו": פֿון די בני יהודה האָבן געוואוינט אין די שטעט פֿון יהודה, און פֿון די בני בנימין האָבן געוואוינט אין די שטעט פֿון בנימין. און ער רעכנט אויס ווײַטער: אין ישוע, אין מולדה און אין בית פלט, אין חצר שועל, אין באר שבע און אירע אַרומיקע דערפֿער, אין צקלג, אין מכונה און אירע אַרומיקע דערפֿער, אין עין רימון, אין צרעה און אין ירמות, זנוח, עדולם און זייערע געהעפֿטן, לכיש און אירע פֿעלדער, עזקה און אירע אַרומיקע דערפֿער; און זיי האָבן זיך באַזעצט פֿון באר שבע ביז גיא הינום.
וּבְנֵי בִנְיָמִן מִגָּבַע מִכְמָשׂ וְעַיָּה וּבֵית־אֵל וּבְנֹתֶיהָ׃ - און די בני בנימין פֿון גֶּבַע, מִכְמָשׂ און עַיָּה, און בֵּית־אֵל און אירע אַרומיקע דערפֿער.
בני בנימין האָבן געוואוינט אין גבע - דאָס איז די גבעה וווּ ס'האָט פאַסירט די מעשה פֿון פילגש בגבעה, וואָס זענען געווען פֿון שבט בנימין. און ער גייט ווײַטער: ענתות, נוב, ענניה, חצור, רמה, גתים, חדיד, צבועים, נבלט, לוד, און אונו, גיא החרשים.
וּמִן־הַלְוִיִּם מַחְלְקוֹת יְהוּדָה לְבִנְיָמִין׃ - און פון די לויים זענען געווען מחלקות (איינטיילונגען) פון יהודה ביז בנימין.
די לויים זענען געווען צעטיילט אין זייערע מחלקות אינעם לאנד פון יהודה און בנימין. און דער מצודת דוד ערקלערט אז זיי פלעגן גיין וואוינען אהין און אהער - פון דער נחלה פון יהודה ביז דער נחלה פון בנימין האבן זיי געוואוינט סיי אין דעם און סיי אין יענעם.
קאפיטל י"א לערנט אונז ווי אזוי ירושלים איז באזעצט געווארן פון פריש: די שרי העם האבן געוואוינט אין איר, און דער רעשט פונעם פאלק האט געווארפן גורלות אפצוזונדערן אזוי ווי א מענטשליכער מעשר - איינער פון צען - וואס זאל קומען וואוינען אין דער הייליגער שטאט, און די וואס האבן זיך מנדב געווען האט מען געבענטשט, ווייל "ישיבת כרכים קשה" צוליב דער טייערקייט. דערנאך רעכנט דער פסוק אויס מיט די נעמען די בני יהודה און בנימין, די כהנים, די לויים, די שוערים און די נתינים וואס האבן געוואוינט אין ירושלים, און די שטעט וואו דער רעשט פונעם פאלק האט זיך באזעצט, איש בנחלתו. און מיר האבן געלערנט פונעם מלבי"ם א גרויסן יסוד: דברי הימים, עזרא און נחמיה זענען געשריבן געווארן איינס אלס השלמה צום צווייטן, און דעריבער זענען די שינויים און די צוגעלייגטע נעמען נישט קיין סתירות נאר השלמות - און יעדער נאמען וואס איז דא פארשריבן געווארן איז איינגעקריצט אויף אייביג, לזכרון פון די גוטע מעשים פון די בויער.