וַיֹּסֶף אִיּוֹב שְׂאֵת מְשָׁלוֹ וַיֹּאמַר׃ - און איוב האט ווייטער ממשיך געווען זיין גלייכווארט און געזאגט:
אין דעם דאזיקן פרק גייט איוב אריין אין נאסטאלגיע. ער הייבט אן זיך דערמאנען אין זיין הצלחה, אין זיין רייכטום, אין זיינע פילע קינדער און אין אלע מעלות וואס ער האט אמאל פארמאגט, און לעומת זה אין זיין שלעכטן מצב היינט און אין דעם טיפן אראפפאל און שפלות צו וואס ער איז אנגעקומען. און פון דעם דאזיקן פארגלייך וועט ער טענה'ן שפעטער: ס'איז דאך נישטא אין מיר אזא עבירה וואס קען גורם זיין אז מיין מצב זאל זיך איבערדרייען אזוי מאיגרא רמא לבירא עמיקתא.
מִי יִתְּנֵנִי כְיַרְחֵי קֶדֶם כִּימֵי אֱלוֹהַּ יִשְׁמְרֵנִי׃ - ווער וואלט מיר געגעבן איך זאל זיין אזוי ווי אין די אמאליגע חדשים, ווי אין די טעג ווען דער אייבערשטער האט מיך געהיט.
הלוואי זאל מיר דער אייבערשטער צוריקקערן צום מצב פון "ירחי קדם", צו יענע צייטן ווען איך האב געהאט אן אומגעהויערע הצלחה, ווען דער הקדוש ברוך הוא האט מיך אפגעהיט פון יעדן שלעכטס.
בְּהִלּוֹ נֵרוֹ עֲלֵי רֹאשִׁי לְאוֹרוֹ אֵלֶךְ חֹשֶךְ׃ - ווען זיין ליכט האט געשיינט איבער מיין קאפ, צו זיין שיין בין איך געגאנגען אין דער פינצטערניש.
חז"ל דרש'ענען דעם פסוק אויפ'ן וולד אינעם מוטער'ס בויך: א געצינדן ליכט שיינט איבער זיין קאפ, און דאס איז די השפעה און הארה פון חכמה וואס דער הקדוש ברוך הוא שענקט פאר'ן מענטש, און מ'לערנט אים דארט אויס די גאנצע תורה אלעס אינאיינעם, און ער זעט מסוף העולם ועד סופו. און ווען דער עופעלע גייט ארויס לאוויר העולם - קלאפט מען אים אויפ'ן מויל און מ'מאכט אים פארגעסן די גאנצע תורה כולה. און מ'דארף פרעגן: ס'שטייט דאך נישט אז מ'לעשט אויס דאס ליכט, און ס'שטייט נישט אז ס'איז פאראיבער די ראיה מסוף העולם ועד סופו. אויב אזוי, וואס איז דער פשט?
האט אמאל איינער פון די גדולי ישראל געזאגט: פון וואנען נעמט זיך דער כח פונעם ליכט וואס ברענט איבער'ן קאפ און פון דער ראיה מסוף העולם ועד סופו? פונעם כח התורה וואס מ'האט אים אויסגעלערנט. אין דער רגע וואס מ'מאכט אים פארגעסן די תורה - איז ממילא מער נישטא קיין ליכט, און ממילא איז ער נישט ביכולת צו זען גארנישט. און לעומת זה, די צדיקי הדורות און גדולי ישראל, וואס די תורה איז מיט זיי, זענען געווען מסוגל צו זען מסוף העולם ועד סופו.
מ'דערציילט אויפ'ן באבא מאיר, אז איינמאל איז פארכאפט געווארן א איד אין ענגלאנד, און ס'איז געקומען צו אים א קרוב משפחה און שטארק געבעטן און געדריקט, ביז ער האט גענומען א פען און אויסגעמאלט פאר אים דעם גאנצן בנין וואו זיי געפינען זיך. ער האט אים געזאגט: דיין קרוב לעבט און איז געזונט, אט איז וואו זיי זענען, וועלכע גאסן, און פון וואו מ'דארף אריינגיין. און באמת האט מען געשיקט אהין די כוחות הביטחון, מ'האט אים געפונען און געראטעוועט. פון וואו קומט דער כח? "בהילו נרו עלי ראשי" - ווען מ'האט תורה, ברענט דאס דאזיקע ליכט נאך אלץ. אבער אין דעם מאמענט וואס דער מלאך נעמט אוועק די תורה, איז נישטא קיין ליכט און מ'קען גארנישט זען.
אבער לויט אונדזער וועג דא, רעדט איוב וועגן די גשמיות'דיגע לעבן נאך דער געבורט: איך האב געהאט אזא הצלחה, פונקט ווי א ליכט פון גאט שיינט איבער מיין קאפ. דאס ליכט האט משפיע געווען אויף מיר חכמה ודעת, אז אפילו אין דער פינצטערניש האב איך געקענט גיין צו זיין ליכטיגקייט, כביכול איך דארף בכלל נישט קיין אויגן. ווייל דער דאזיקער שיין איז נישט קיין גשמיות'דיג ליכט נאר א רוחניות'דיג ליכט, און דערפאר זענען נישטא דערין קיין באגרענעצונגען - מ'זעט דערמיט עד אין קץ.
כַּאֲשֶׁר הָיִיתִי בִּימֵי חׇרְפִּי בְּסוֹד אֱלוֹהַּ עֲלֵי אׇהֳלִי׃ - אַזוי ווי איך בין געווען אין די טעג פון מיין יוגנט, ווען דער סוד פון ג-ט איז געווען איבער מיין געצעלט.
"ימי חורפי" איז נישט מלשון פונעם ווינטער-זמן קעגן זומער, נאר מלשון חריפות און שנעלקייט. א מענטש וואס איז א "חריף" איז איינער וואס כאפט שנעל, און חריף באדייט שנעל. און ווי דער לשון פון דער גמרא "חרפי ואפלי" - די פריאיגע און די שפעטיגע, וואס דאס וואס וואקסט שנעלער ווערט אנגערופן "חרפי", און קעגן דעם שטייט "כי אפילות הנה". אויב אזוי זענען "ימי חורפי" מיינע פריאיגע יארן, די ימי הנעורים.
און דא באשרייבט איוב זיין הצלחה אין עניני בריאות: מיינע נאטירלעכע כוחות זענען דעמאלט געפירט געווארן דורך דעם סוד ה', דורך א באזונדערער השפעה פונעם אויבערשטן אויף מיר, ביז מיין גוף איז געווען בשלימות. "אהלי" איז דא א משל: דער גוף וואס איז ווי אן אוהל פאר דער נשמה.
בְּעוֹד שַׁדַּי עִמָּדִי סְבִיבוֹתַי נְעָרָי׃ - בעת דער אלמעכטיגער איז נאך געווען מיט מיר, און מיינע קינדער זענען געווען ארום מיר.
א גרויסע הצלחה האב איך געהאט: דער אויבערשטער איז געווען מיט מיר, און אויך מיינע יונגען, מיינע קינדער, זענען געווען ארום מיר.
בִּרְחֹץ הֲלִיכַי בְּחֵמָה וְצוּר יָצוּק עִמָּדִי פַּלְגֵי שָׁמֶן׃ - ווען מיינע טריט זענען געוואשן געווארן אין פוטער, און דער הארטער פעלז האט געגאסן ביי מיר בעכער פון בוימל.
דא באשרייבט איוב די הצלחה פון זיינע קנינים. "ברחוץ הליכי בחמה" - אלע מיינע וועגן זענען געווען כאילו מען האט זיי געוואשן אין פוטער, אלעס איז געגאנגען גלאטיג, קיינמאל האב איך נישט געהאט קיין פארפלאכטנקייטן און קיין פראבלעמען. "וצור יצוק עמדי פלגי שמן" - אפילו זאכן וואס מצד זייער טבע זענען נישט ראוי פאר ריווח און הצלחה, אפילו א הארטער פעלז וואס מען קען אין אים נישט דורכדרינגען, ווען איך בין אנגעקומען אהין איז עס פארוואנדלט געווארן אין טייכן פון בוימל, דער שטיין איז צעגאנגען אין מיינע הענט. אויף א פלאץ וואס יעדער וואס האט דארט אינוועסטירט האט פארלוירן - האב איך אריינגעלייגט געלט און פארדינט. און "שמן" דרוקט אויך אויס עשירות, פונקט ווי אכט איז העכער פון זיבן, מלשון שומן און רייכקייט. אפילו פון א שטיין פלעג איך מאכן געלט.
בְּצֵאתִי שַׁעַר עֲלֵי קָרֶת בָּרְחוֹב אָכִין מוֹשָׁבִי׃ - ווען איך בין ארויס צום טויער העכער דער שטאט, אינעם פלאץ האב איך אנגעגרייט מיין זיץ-ארט.
"שער" איז תמיד דער זיץ-פלאץ פון די זקנים, דער מקום המשפט, אזוי ווי עס ווערט געזאגט ביי לוט אז ער איז יענעם טאג געזעסן ביים שער, ווייל מען האט אים באשטימט אלס שופט איבער זיי. "קרת" מיינט א שטאט. און ווען ער פלעגט אנקומען צו זיין פלאץ צווישן די מענטשן - האט מען אים געזען.
רָאוּנִי נְעָרִים וְנֶחְבָּאוּ וִישִׁישִׁים קָמוּ עָמָדוּ׃ - יונגע בחורים האבן מיר געזען און זיך באהאלטן, און אלטע לייט זענען אויפגעשטאנען און געבליבן שטיין.
די יונגע בחורים פלעגן מיר זען און זיך באהאלטן פאר דעם כבוד פון מיין פראכט. און די ישישים, וואס די גאנצע וועלט שטעלט זיך אויף פאר זיי, האבן זיך אויפגעשטעלט פאר מיר. און נישט בלויז אז זיי האבן זיך אויפגעשטעלט פאר א רגע, נאר "קמו עמדו" - זיי האבן זיך אויפגעשטעלט און זענען געבליבן שטיין.
שָׂרִים עָצְרוּ בְמִלִּים וְכַף יָשִׂימוּ לְפִיהֶם׃ - די שרים האבן איינגעהאלטן זייערע ווערטער, און זייער האנט געלייגט אויפן מויל.
די שרים, וואס זייער שטייגער איז שטענדיג צו געבן באפעלן און הוראות, ווען איך פלעג אנקומען האבן זיי איינגעהאלטן זייערע רייד, געציילט און געוואויגן יעדעס ווארט. איך בין געווען דער וואס גיט זיי הוראות. "וכף ישימו לפיהם" - מען לייגט די פאלעם פון דער האנט אויפן מויל, דאס הייסט, מען פארשטאפט דאס מויל פאר מיר.
קוֹל נְגִידִים נֶחְבָּאוּ וּלְשׁוֹנָם לְחִכָּם דָּבֵקָה׃ - דער קול פון די נגידים איז פארשוויגן געווארן, און זייער צונג האט זיך צוגעקלעבט צום גומען.
די נגידים, די עשירים און חשוב'ע לייט, וואס זייער דרך איז זיך צו רימען מיט זייער עשירות און אלעמאל צו דערציילן וועגן זיך און גיין מיטן קאפ אויפגעהויבן - ווען איך פלעג קומען האט זיך זייער צונג צוגעקלעבט צום גומען, און זייער קול איז פארשווינדן געווארן ווען זיי האבן מיר געזען.
כִּי אֹזֶן שָׁמְעָה וַתְּאַשְּׁרֵנִי וְעַיִן רָאֲתָה וַתְּעִידֵנִי׃ - ווייל דאס אויער האט געהערט און מיך געלויבט אלס גליקליך, און דאס אויג האט געזען און אויף מיר עדות געזאגט.
אזא אויער וואס האט געהערט מיין נאמען, האט געזאגט: דאס איז דער מענטש וואס איז באגליקט מיטן גרעסטן גליק. און זאלסט נישט מיינען אז ס'איז געווען איינער וואס האט נאר געהערט פון דער ווייטנס, ווייל אמאל זענען דא גוזמאות - מען פארציילט אויף א מענטש אז ער איז א גרויסער עשיר, און ווען מען קומט נענטער ווערט קלאר אז מען האט איבערגעטריבן. דערפאר לייגט ער צו: "ועין ראתה ותעידני" - אויך די וואס זענען צוגעקומען און האבן געזען פון דער נאנט, האבן עדות געזאגט אז ס'איז אמת וואס מען פארציילט וועגן זיין עשירות. אזא גרויסע הצלחה, אז אפילו די נאנטע האבן עדות געזאגט דערויף.
אויף דעם ענין זאגט מען: פארוואס זאגט מען "עשיר כקורח"? המן איז דאך אויך געווען אן עשיר, און עס זענען געווען נאך עשירים אין דער היסטאריע. נאר יעדן עשיר רופט מען אויס "אן עשיר, אן עשיר", אבער ווען ער גייט אוועק פון דער וועלט ווערט פלוצים קלאר אז עס איז פאראן אן אומגעענדיגטער בנין, און חובות פארן באנק, ולא כצעקתה - מען האט אים געשאצט פיל מער ווי ער איז טאקע געווען. נאר ביי איין מענטש וועט קיינמאל נישט אויפגעדעקט ווערן אז ער איז נישט געווען אזוי רייך, און דאס איז קורח, וואס איז איינגעשלונגען געווארן מיט זיין גאנצן פארמעגן אין דער ערד, און ס'איז קיינמאל נישט געווען קיין פאקטן וואס זאלן אפפרעגן די קלאנגען איבער זיין עשירות, און זיין עשירות איז פארבליבן אויף אייביג ווי א לעגענדע. און דאס איז וואס איוב זאגט: זאלסט נישט מיינען אז נאר "אוזן שמעה ותאשרני" און מענטשן האבן ליב צו מגזם זיין, נאר אויך "עין ראתה ותעידני" - די וואס האבן געזען די פאקטן אויפן פלאץ האבן מעיד געווען אז אזוי בין איך טאקע באמת.
כִּי אֲמַלֵּט עָנִי מְשַׁוֵּעַ וְיָתוֹם וְלֹא עֹזֵר לוֹ׃ - ווארעם איך פלעג ראטעווען דעם עני וואס שרייט נאך הילף, און דעם יתום וואס קיינער העלפט אים נישט.
זאגט דער מלבי"ם: די זקנים זענען די פון וועמען מען נעמט עצה און מען פירט משפט; די שרים זענען די וואס זענען באשטימט צו שטראפן די עושי עוול; און די נגידים זענען די וואס טוען צדקה וחסד. און איוב זאגט: איך האב געהאט א מעלה און יתרון איבער אלעמען. איך בין געווען דער וואס פלעגט ראטעווען דעם עני און דעם יתום וואס קומט שרייען און קלאגן נאך ישועה און קיינער העלפט אים נישט, איך פלעג אים ראטעווען פון זיין צרה און פון די הענט פון זיינע עושקים.
בִּרְכַּת אֹבֵד עָלַי תָּבֹא וְלֵב אַלְמָנָה אַרְנִן׃ - די ברכה פונעם פארלארענעם זאל אויף מיר קומען, און דאס הארץ פון דער אלמנה האב איך דערפרייט.
די ברכה פונעם מענטש וואס גייט פארלארן פון דער וועלט, דער נפטר, זאל קומען אויף מיר. פארוואס? ווייל דאס הארץ פון זיין אלמנה דערפריי איך. זיין ווייב איז אן אלמנה און זיינע קינדער זענען יתומים, און דער וואס האט זיך אפגעגעבן מיט זיי בין איך געווען. און אזוי מברך מיך דער פארלארענער, וואס געפינט זיך שוין אין דער עולם האמת, פארן האבן עמיצן וואס זארגט זיך נאך פאר זיין ווייב און פאר זיינע קינדער. נאך איידער עס זענען געווען קופות העיר און פאנדן פאר יתומים און אלמנות - איז איוב געווען דער ערשטער דאס צו טון.
און די גמרא אין מסכת בבא בתרא דף ט"ז דרש'נט: "ברכת אובד עלי תבוא ולב אלמנה ארנין" - דאס לערנט אונז אז ער פלעגט גזל'נען א פעלד פון יתומים, זי פארבעסערן און זיי צוריקגעבן. ער פלעגט צונעמען דאס פעלד פון די יתומים, און דער יתום האט געמיינט אז דאס פעלד איז פארלארן, ווייל איוב איז דאך א תקיף און עס איז נישטא מיט וועמען צו רעדן; און נאך א וואך צוויי פלעגט ער צוריקבאַקומען א באזייטע און פארבעסערטע פעלד - און דעמאלט פלעגט ער אים בענטשן.
און "ולב אלמנה ארנין" - ווען עס איז געווען אן אלמנה וואס קיינער האט זיך נישט געריסן נאך איר, פלעגט איוב רופן זיין נאמען אויף איר און זאגן אז זי איז זיין קרובה. באלד פלעגט מען זאגן: ווייסט ווער זי איז? א קרובה פון איוב! און איוב'ס משפחה איז א חשוב'ע משפחה - און תיכף האט זי געהאט פילע שידוכים פארשלאגן, ווייל יעדער האט געזוכט זיך צו משדך זיין און דערנענטערן צו זיין משפחה.
און בעלי מוסר זאגן, אז איוב'ס חסד איז געווען א חסד פון א גוי, ווייל פאר א איד איז אסור צו גזל'נען כדי צוריקצוגעבן מער, עס איז אסור צו גזל'נען כדי צו מחנך זיין, און עס איז אסור צו גזל'נען כדי צו ברענגען א תועלת - גזל'נען איז אסור. און איוב פלעגט גזל'נען כדי צוריקצוגעבן מער, און דאס איז נישט קיין ריכטיגע האנדלונג על פי תורה.
צֶדֶק לָבַשְׁתִּי וַיִּלְבָּשֵׁנִי כִּמְעִיל וְצָנִיף מִשְׁפָּטִי׃ - גערעכטיקייט האב איך אנגעטון און זי האט מיר אנגעקליידעט, ווי א מאנטל און א טארבאן איז מיין משפט.
דער צדק איז מיר געווען ווי א קלייד, און דער משפט ווי א מעיל און א צניף וואס מען וויקלט פון אינדרויסן. און וואס איז דער חילוק? "צדק" איז וואס א מענטש טוט לפנים משורת הדין, צו רחמנות האבן און געבן צדקה. זאגט איוב: דאס איז געווען מיוחד נאר פאר מיר, און נאר איך פלעג אזוי טון, דעריבער האט ער דאס צוגעגליכן צום אונטערשטן לבוש, צו דער כותנת. אבער "משפט" און יושר על פי שורת הדין - האבן אנדערע אויך געטון, און דעריבער איז עס ווי אן אויסערווייניג קלייד, ווי א מעיל און א צניף. די צדקה איז געווען איוב'ס אינעווייניגסטער בגד, די זאך וואס איז געווען אייגנארטיג צו אים.
עֵינַיִם הָיִיתִי לַעִוֵּר וְרַגְלַיִם לַפִּסֵּחַ אָנִי׃ - אויגן בין איך געווען פארן בלינדן, און פיס פארן קרומען בין איך.
איך בין נישט געווען ווי יענער מענטש וואס זעצט ארויף דעם בלינדן אויפן לאמען און זאגט: אט, יעצט קומט אליין אויס - ווי דער משל פונעם בלינדן וואס רייט אויפן לאמען, וואס צוזאמען פליקן זיי פונעם בוים. נאר פאר יעדן פון זיי האב איך געגעבן באזונדער; איך אליין בין געווען אויגן פארן בלינדן און איך אליין פיס פארן לאמען. און דער נמשל: איך פלעג געבן עצות פאר מענטשן וואס זענען בלינד אין דער זאך, און פאר מענטשן וואס האבן נישט קיין פיס אינעם ענין און ווייסן נישט וויאזוי צו גיין און וויאזוי צו האנדלען - פלעג איך זיצן מיט זיי און זיי געבן א גוטע עצה, כדי זיי זאלן וויסן וויאזוי זיך ריכטיג צו פירן.
אָב אָנֹכִי לָאֶבְיוֹנִים וְרִיב לֹא יָדַעְתִּי אֶחְקְרֵהוּ׃ - איך בין געווען אַ פאָטער צו די אָביונים, און אַ דין תורה וואָס איך האָב נישט געקענט פריער האָב איך אויסגעפאָרשט.
איך בין געווען אַ פאָטער פאַר די אָביונים - און אַן אָביון איז אַ גאַנצער עני וואָס פאַרמאָגט גאָרנישט און גלוסט צו אַלעם, מלשון "אָבָה", אַז ער וויל און באַגערט. און נישט בלויז דאָס, נאָר אַפילו דעם ריב פון אַ מענטש וואָס איך האָב גאָרנישט געקענט - פלעג איך פאָרשן אויב ער איז גערעכט אין זיין טענה, כדי צו פסקענען זיין דין. און דאָס איז אַ זאַך וואָס רוב בני אדם פירן זיך נישט דערמיט, ווייל רוב מענטשן זאָגן צו זיך: וואָס גייט עס מיר אָן, וואָס האָט עס צו מיר, מיש זיך נישט אַריין. אָבער איוב זאָגט: ניין, איך פלעג נאָכגיין און אויספאָרשן, און ווען איך האָב געזען אַז ס'איז געטאָן געוואָרן אַן עוול, האָב איך זיך נישט צוריקגעצויגן.
וָאֲשַׁבְּרָה מְתַלְּעוֹת עַוָּל וּמִשִּׁנָּיו אַשְׁלִיךְ טָרֶף׃ - און איך האָב צעבראָכן די באַק-צאיין פונעם רשע, און פון צווישן זיינע ציין האָב איך אַרויסגעוואָרפן דעם רויב.
איך פלעג דערקענען ווער ס'איז דער וואָס באַגייט דעם עוול קעגן יענעם מענטש, און איך האָב אים געמשפט. "מתלעות" און "מלתעות" איז דאָס זעלבע, אַזוי ווי "שמלה" און "שלמה". דער משל איז ווי אַ חיה וואָס האַלט איר טרף אין אירע ציין: איך פלעג צעברעכן זיינע ציין, אַרויסנעמען דעם גערויבטן חפץ פון זיין מויל און עס צוריקקערן צום אייגנטימער. און איך האָב זיך נישט באַגנוגנט מיט השבת גזילה צום נגזל, נאָר אויך פאַר דעם גזל און עושק וואָס ער האָט שוין געטאָן און שוין אויפגעגעסן, פלעג איך אים באַשטראָפן - דורך צעברעכן זיינע ציין.
וָאֹמַר עִם קִנִּי אֶגְוָע וְכַחוֹל אַרְבֶּה יָמִים׃ - און איך האָב געזאָגט: צוזאַמען מיט מיין נעסט וועל איך שטאַרבן, און ווי דער פויגל חול וועל איך מערן טעג.
נאָך דעם גאַנצן גרויסן דערפאָלג בין איך געווען זיכער אַז מיין הצלחה וועט אָנהאַלטן אויף אייביק. "קיני" מיינט מיין שטוב: איך האָב געגלייבט אַז מיין גאַנץ לעבן וועל איך בלייבן מיט מיין הויזגעזינד און מיין רייכטום אין מיין גוטן מצב. "וכחול ארבה ימים" - אין יענע צייטן איז געווען אַ באַשעפעניש, אַ פויגל מיטן נאָמען "חול", וואָס שטאַרבט כביכול נישט, אָדער ער שטאַרבט און לעבט ווידער אויף, און לעבט אויף אייביק. און איך בין געווען זיכער אַז מיינע יאָרן וועלן זיין לאַנג ווי די יאָרן פון יענעם עוף, און אַז די זון פון מיין הצלחה וועט קיינמאָל נישט אונטערגיין.
שׇׁרְשִׁי פָתוּחַ אֱלֵי מָיִם וְטַל יָלִין בִּקְצִירִי׃ - מיין וואָרצל איז אָפן צום וואַסער, און דער טוי נעכטיקט אויף מיינע צווייגן.
איך האָב געהאַט אַלע מעגלעכקייטן צו בלייבן מצליח אויף שטענדיק. ער פאַרגלייכט זיך צו אַ בוים וועמענס וואָרצלען זענען אָפן צום וואַסער און ווערן שטענדיק באַוואַסערט. "וטל ילין בקצירי" - ס'איז נישט פאַראַן קיין מורא אַז מיין קערפּער זאָל ווערן שוואַך אָדער עלטער, ווייל דער טוי לאָזט אין אים אַ פייכטקייט אַלע מאָל. אויב אַזוי, האָב איך געקענט מצליח זיין אויף אייביק, אָן קיין שום זאָרג אַז עס זאָל מיר פּאַסירן עפּעס שלעכטס.
כְּבוֹדִי חָדָשׁ עִמָּדִי וְקַשְׁתִּי בְּיָדִי תַחֲלִיף׃ - מיין כבוד באַנייט זיך מיט מיר, און מיין בויגן ווערט פריש אין מיין האַנט.
מיין כבוד פלעגט זיך כסדר באַנייען: לכתחילה האָט מען מיר מכבד געווען צוליב יראה, און דערנאָך האָבן זיי געזען אַז איך בין באמת ראוי לכבוד און מען האָט מיר מכבד געווען מצד אהבה. און עס איז דאָ אַ גרויסער חילוק צווישן איינעם וואָס איז מכבד מצד יראה ביז איינעם וואָס איז מכבד מצד אהבה. און נאָך מער: דאָס איז נישט געווען קיין הסכמי'דיגער כבוד, דאָס הייסט אַז מען האָט באַשלאָסן צווישן זיך אַז ס'איז אָפּגעמאַכט צו געבן כבוד פאַר איוב'ן. עס איז דאָ אַ מענטש וואָס מען איז אים מכבד אפילו אָן שום הסכמה: דו קומסט צו אים און דו זעסט ווי כולו אומר כבוד, אַז מצד זיך אַליין איז ער ראוי לכבוד און ער איז אַן איש מעלה. און דאָס איז "כבודי חדש עמדי" - מצד מיין אייגענער מעלה, און נישט ווייל מען האָט אָפּגעשמועסט מיר צו געבן כבוד.
"וקשתי בידי תחליף" - איך האב נישט געדארפט קיין בויגן צו פירן מלחמות, נאר יעדער האט צוגעהערט צו מיין קול צוליב מיין חשיבות און גרויסקייט, און דאס האט מיר פארביטן דעם בויגן. ווארעם א מענטש וואס איז נישט מכובד און מען פאלגט אים נישט, דארף פירן מלחמות כדי זיינע רייד זאלן אנגענומען ווערן, ער דארף א בויגן, א שפיז און א לאנץ כדי ארויפצוצווינגען זיין דעה. ביי מיר איז נישט אזוי געווען: מיין כבוד האט פארביטן דעם בויגן, וואס זיי האבן מיר מכבד געווען אן דעם וואס איך זאל דארפן צווינגען מיין דעה.
לִי שָׁמְעוּ וְיִחֵלּוּ וְיִדְּמוּ לְמוֹ עֲצָתִי׃ - צו מיר האבן זיי געהערט און געהאפט, און געשוויגן אויף מיין עצה.
דא שילדערט איוב די סימנים מיט וועלכע מען האט דערקענט אז זיי האבן זיך געבויגן צו אים צוליב ליבשאפט און נישט צוליב יראה. דער ערשטער סימן: א מענטש וואס בייגט זיך פון פחד שטרענגט זיך נישט אן אז דער שר זאל אים באפעלן באפעלן; אויב מען האט געגעבן א באפעל וועט ער עס טון, ווייל ער האט מורא, אבער ער וועט נישט גיין פרעגן: אפשר האסטו נאך אן אנווייזונג פאר מיר? ווייל ער האט אים דאך נישט ליב. ביי מיר איז נישט אזוי געווען: "לי שמעו ויחלו" - זיי האבן געהאפט און געווארט צו הערן מיינע ווערטער, מיינע באפעלן און מיינע אנווייזונגען, און זיי זענען געקומען בעטן מיין עצה, און האבן געשוויגן בשעת זיי האבן געהערט מיין עצה.
אַחֲרֵי דְבָרִי לֹא יִשְׁנוּ וְעָלֵימוֹ תִּטֹּף מִלָּתִי׃ - נאך מיין ווארט האבן זיי נישט געטוישט, און אויף זיי האט געטראפט מיין רייד.
דער צווייטער סימן: דער וואס טוט פון יראה טוט נאר כל זמן דו ביסט בייגעשטאנען און מאכסט א שרעק אויף אים, אבער בסתר טוט ער ווי זיין ווילן. און דא - אפילו בסתר, אפילו נאך מיינע ווערטער און נישט בלויז פאר מיין פנים, האבן זיי נישט געטוישט די באפעלן וואס איך האב זיי באפוילן. און דער דריטער סימן: דער וואס בייגט זיך פון יראה טוט נאר וואס מען האט אים געהייסן און פארטיפט זיך נישט אינעם מהות פונעם באפעל און אין איר נוסח; אויב דער מלך אדער דער שר האלט א גאנצע דרשה וואס צום סוף קומט א נייער באפעל - האט ער נישט קיין געדולד צו הערן, נאר "זאג מיר וואס איז דער סך-הכל". אבער ביי מיר איז נישט אזוי געווען: "ועלימו תטוף מילתי" - זיי האבן ארויסגעקוקט צו הערן אלע מיינע רייד און די דברי מוסר וואס איך האב געוואלט זאגן.
וְיִחֲלוּ כַמָּטָר לִי וּפִיהֶם פָּעֲרוּ לְמַלְקוֹשׁ׃ - און זיי האבן געהאפט אויף מיר ווי אויף רעגן, און זייער מויל האבן זיי געעפנט ווי צום לעצטן רעגן.
דער פערטער סימן: זיי האבן געהאפט צו הערן מיין ווארט וואס טריפט אויף זיי, ווי א מענטש וואס האפט אויף א טראפן רעגן, און ווי א פלאנץ וואס לעכצט נאך רעגן. און אפילו ווען איך פלעג איבערחזרן און זיי מוכיח זיין נאכאמאל, האבן זיי מקבל געווען די תוכחה מיט שמחה פונקט ווי צום ערשטן מאל. און דאס איז "ופיהם פערו למלקוש" - דער מלקוש איז דער לעצטער רעגן, און זיי האבן געעפנט זייער מויל צום לעצטן רעגן כאילו דאס איז דער ערשטער רעגן, כאילו דאס איז דער יורה. דאס איז פונקט פארקערט פון א מענטש וואס פאלגט באפעלן פון יראה, וואס ווען מען פארציט די רעדע ווערט ער מיד און בעט נאר די מסקנות. אבער ווער עס טוט פון ליבשאפט און פון כבוד - הערט אויס מיט דארשט, וויל וויסן פונקטליך וואס מען האט געזאגט, וואס מען האט צוגעלייגט און וויאזוי פונקטליך מען וויל ער זאל טון, און ער לעכצט צו הערן ביזן לעצטן ווארט.
אֶשְׂחַק אֲלֵהֶם לֹא יַאֲמִינוּ וְאוֹר פָּנַי לֹא יַפִּילוּן׃ - אויב איך האב געשמייכלט צו זיי האבן זיי נישט געגלויבט, און דאס ליכט פון מיין פנים האבן זיי נישט געלאזט פאלן.
אפילו ווען איך פלעג זיי ווייזן א שמייכלענדיג פנים, האבן זיי נישט געגלויבט, כאילו זיי זאגן: ס'איז נישט מעגליך. זיי האבן זיך נישט באצויגן צו דעם געלעכטער ווי צו א געלעכטער פון ביליגע חבר'שאפט, נאר "אור פני לא יפילון" - עס איז נאך אלץ געבליבן אין זיי א יראה פון מיר. און נישט קיין יראת עונש חלילה, נאר א יראת הכבוד און א יראת הרוממות.
אֶבְחַר דַּרְכָּם וְאֵשֵׁב רֹאשׁ וְאֶשְׁכּוֹן כְּמֶלֶךְ בַּגְּדוּד כַּאֲשֶׁר אֲבֵלִים יְנַחֵם׃ - איך האב אויסגעקליבן זייער וועג און בין געזעסן בראש, און גערוט ווי א מלך אינעם גדוד, אזוי ווי איינער וואס טרייסט אבלים.
זייער אפט ווען א מענטש זוכט כבוד, היט ער אויף א דיסטאנץ. ווען עס איז פאראן א מרחק, איז מען גענויגט מער צו מכבד זיין; אבער צו איינעם וואס פירט זיך צו היימיש און חבר'יש, איז מען גענויגט צו מזלזל זיין. זאגט איוב: איך האב דאס נישט געדארפט. "אבחר דרכם ואשב ראש" - הגם איך האב אויסגעקליבן זייער וועג, בין געגאנגען מיט זיי און זיך אויסגעמישט צווישן זיי, און נישט געהיטן קיין מרחק, דאך האבן זיי מיר תמיד מכבד געווען און מיר געזעצט בראש. איך האב געהאט אן אייגענע מעלה וואס האט ארויפגעלייגט אויף זיי א יראת הרוממות, און אפילו ווען איך האב זיך געשפילט מיט זיי און זיך דערנענטערט צו זיי, איז דאס קיינמאל נישט געקומען צו קיין זלזול.
"ואשכון כמלך בגדוד" - איך בין געווען ווי א מלך אין מיליטער, וואס ער געוועלטיגט, באפעלט און איז תמיד מכובד, און נישט צוליב דעם וואס איך בין געווען נאנט און פריינטלעך מיט זיי האבן זיי גערעדט צו מיר מיט א ווייניגער מכובד'יגער שפראך. "כאשר אבלים ינחם" - און פון דער צווייטער זייט בין איך געווען געגליכן צו א מנחם אבלים, וואס ער זיצט אויך אויבן-אָן, אבער נישט מצד שררה, נאר צוליב דעם וואס ער גיט זיי דברי תנחומים, דברי מוסר און א גוטן לקח. דאס הייסט: נאר זיך נישט איינרעדן אז דאס וואס איך בין געווען "כמלך בגדוד" באדייט בלויז פחד און שרעק; נאר איך בין אויך געווען ווי דער מנחם אבלים, נאנט צו זיי, געזען זייערע צרות און גערעדט מיט זיי וועגן זייערע פראבלעמען. ביידע זיצן בראש, אבער יעדער צוליב אן אנדערע סיבה: דער מלך צוליב דעם מורא, און דער מנחם אבלים צוליב דער נאנטקייט. און איוב זאגט: דאך האט מען זיך געפירט מיט מיר מיט אן אומגעהויערן כבוד ווי צו א מלך אין מיליטער, כאטש וואס איך האב איבער זיי קיין שום מורא נישט ארויפגעלייגט.
אין דעם דאזיגן קאפיטל לייגט איוב פאר דאס בילד פון זיין גלאנצנדיקער פארגאנגענהייט: די השגחה וואס האט געלאכטן איבער אים ווי א ליכט העכערן קאפ, די געזונט פונעם גוף אין די יונגע יארן, די פאלקאמע הצלחה אין פארמעגן ביז ער האט פון א פעלז ארויסגעברענגט אויל, און דער ריזיגער כבוד ביים שער העיר סיי מצד יונגע, סיי מצד ישישים, שרים און נגידים. און דאס איז נישט געווען קיין פוסטער כבוד, נאר א כבוד וואס נעמט זיך פון זיינע מעשים: ראטעווען אן ארעמאן און א יתום, דאג'ענען פאר אלמנות און פאר נפטרים, צדקה לפנים משורת הדין ווי אן אינערלעכער בגד און א גלייכער משפט ווי א מאנטל, אן עצה פאר א בלינדן און א לאמען, און אויספארשן דעם קריג פון פרעמדע ביז צום צוברעכן די ציין פונעם עול. פון דעם אלעם איז ער געווען זיכער אז די הצלחה איז אייביג - "עם קיני אגוע וכחול ארבה ימים" - און זיין כבוד איז געווען אן אייגענער כבוד וואס באנייט זיך שטענדיג, וואס די הכנעה פון די מענטשן צו אים איז געווען פון ליבשאפט און נישט פון פחד, ווי א מלך אין מיליטער וואס איז אין דער זעלבער צייט אויך א מנחם אבלים. און פון דא וועט איוב אצינד אריבערגיין צו באשרייבן די טיפקייט פון זיין מפלה, און טענה'ן אז ער פארמאגט נישט קיין שום עבירה וואס זאל רעכטפארטיגן אזא היפוך פון איגרא רמא לבירא עמיקתא.