אין קאפיטל כ"ז, נאכדעם וואס איוב'ס רעים האבן שוין אויפגעהערט זיך צו מתווכח זיין מיט אים און האבן מער נישט געפונען קיין ענטפערס, קערט זיך איוב צוריק זיך צו פארעכטפארטיקן און מסביר זיין פארוואס ער איז נישט מסכים צו זייער שיטה און איז נישט גרייט זי אנצונעמען. עס פרעגט זיך די פראגע: פארוואס זאל ער זיי נישט פשוט זאגן "איר זענט גערעכט", אפילו אויב ער ווייסט ביי זיך אין הארצן אז זיי זענען נישט גערעכט? אויף דעם ענטפערט איוב: חנופה איז גאר פאראאסט ביים הקדוש ברוך הוא. אפשר וואלט אייך געווען באקוועם אז איך זאל זאגן "יא, איך נעם אן אייערע ווערטער", איך זאל שווייגן און אייך מחניף זיין - אבער דער אויבערשטער האט פיינט חנופה, און דערפאר איז בעסער אז איך זאל אייך זאגן גלייך אין פנים אריין אז איך קריג זיך מיט אייך און אז אייערע ווערטער זענען הבל, איידער איך זאל אייך מחניף זיין. באליבטער ביים אויבערשטן זענען דברי אמת ווי איידער דברי חנופה.
פון דא באקלאגט זיך איוב אויף זיינע פריינד: ווי אזוי זענט איר מסוגל צו זאגן זאכן וואס איר אליין ווייסט אז זיי זענען נישט ריכטיק? איר טענה'ט אז דער עונש פונעם רשע איז אז זיינע קינדער שטארבן און זיינע פארמעגנס גייען פארלוירן נאך זיין פטירה. זאגט זיי איוב: דאס איז דאך א פוסטע טענה. וואספארא עונש איז דא פאראן פארן רשע? ער געפינט זיך דאך שוין אויף א פלאץ וואו ער שפירט גארנישט. און איוב בלייבט געטריי צו זיין שיטה דורכאויס דעם גאנצן ספר, אז עס איז נישטא קיין השארת הנפש, און ווי נאר דער מענטש שטארבט איז אלעס פארטיק. אויב אזוי, מיט וואס האסטו אים באשטראפט מיטן פארברענען זיין הויז נאכדעם וואס ער איז שוין אוועקגעגאנגען?
א משל צו וואס איז דאס גלייך: א מענטש האט פארקויפט א דירה, איבערגעגעבן די שליסלען, באקומען די פולע באצאלונג און איז געגאנגען אויף זיין וועג. נאכדעם איז דאס הויז פארברענט געווארן, און דו זאגסט: "איך האב געוואלט נקמה נעמען אינעם מוכר". מיט וואס האסטו זיך גענוקמט אין אים? ער האט דאך שוין פארקויפט, גענומען זיין געלט און געקויפט ערגעץ אנדערש - דו האסט אים גארנישט געטאן. אזוי אויך, זאגט איוב, לויט אייער שיטה נעמט זיך דער אויבערשטער אן אינעם רשע נאך זיין טויט, און זיינע קינדער און נכסים גייען אונטער - אבער ער איז דאך נישט דא דאס צו זען און ער ווייסט נישט דערפון. וואו איז דער עונש? די צרות האבן אים אליין נישט דערגרייכט; ער האט געלעבט זיינע טעג אין גוטן און זיינע יארן אין פארגעניגן, און "נאך מיר דער מבול" - וואס וועט זיין נאך מיר אינטערעסירט מיר נישט. ווי נאר דער מענטש שטארבט גייט אים שוין גארנישט אן: נישט קיין המשכיות, נישט קיין פארמעגן און נישט קיין שום זאך. פארוואס באשטראפט נישט דער הקדוש ברוך הוא דעם רשע דא אויף דער וועלט, ער זאל זען מיט די אייגענע אויגן אז זיין וועג איז נארישקייט?
פון דעם גייט ער ווייטער און באקלאגט זיך (און דאס איז שוין דער ענין פונעם קומענדיקן קאפיטל, קאפיטל כ"ח): פארוואס פארבארגט דער אויבערשטער די חכמה, אזוי ווייט אז דער מענטש קען נישט געפונען און פארשטיין די חכמה אלוקית? פארוואס ווערט אונז נישט געגעבן די מעגלעכקייט אראפצוגיין צום טיפקייט פון זיינע דרכים, צו פארשטיין די סדרי ההנהגה און די וועגן פונעם בורא ביים פירן זיין וועלט? פארוואס זאל דער מענטש דאס קענען משיג זיין ערשט נאכדעם וואס ער גייט אוועק פון דער וועלט? איוב טענה'ט דאך אז נאך דער פטירה עקזיסטירט דער מענטש בכלל נישט, און קומט דאך אויס אז מען קען קיינמאל נישט משיג זיין די הנהגה פונעם אויבערשטן. וואלט דען נישט ראוי געווען אז דער אויבערשטער זאל אונז קלאר מאכן זיינע דרכי ההנהגה, און דעמאלט וואלטן מיר נישט געהאט קיין קשיות אויף אים?
וַיֹּסֶף אִיּוֹב שְׂאֵת מְשָׁלוֹ וַיֹּאמַר׃ חַי־אֵל הֵסִיר מִשְׁפָּטִי וְשַׁדַּי הֵמַר נַפְשִׁי׃ - און איוב האט ווייטער אויפגעהויבן זיין משל און געזאגט: אזוי ווי דער אייבערשטער לעבט וואס ער האט אפגעקערט מיין משפט, און שדי וואס האט פארביטערט מיין נפש.
איוב שווערט זיך: חי אל וואס האט אפגעקערט מיין משפט, און שדי וואס האט פארביטערט מיין נפש. כביכול מיטן נאמען שד"י האט ער פארביטערט מיין נפש, וואס ער האט מיך נישט געמשפט מיט גערעכטיקייט און מיט יושר.
כִּי־כׇל־עוֹד נִשְׁמָתִי בִי וְרוּחַ אֱלוֹהַּ בְּאַפִּי׃ אִם־תְּדַבֵּרְנָה שְׂפָתַי עַוְלָה וּלְשׁוֹנִי אִם־יֶהְגֶּה רְמִיָּה׃ - ווארעם אלע צייט וואס מיין נשמה איז אין מיר, און דער גייסט פונעם אויבערשטן איז אין מיין נאז; אויב מיינע ליפן וועלן רעדן אומגערעכטיקייט, און אויב מיין צונג וועט ארויסברענגען פאלשקייט.
כל זמן די נשמה איז אין מיר - זאג איך צו אז מיינע ליפן וועלן נישט רעדן קיין עוולה. איך וועל נישט רעדן קיין זאכן וואס זענען אחד בפה ואחד בלב, נאר בלויז זאכן וואס איך טראכט און גלייב אין זיי און ווייס אז זיי זענען ריכטיק. אויך אין מיין שכל וועל איך נישט טראכטן קיין פאלשע סברות כדי צו מצדיק זיין דעם אויבערשטן אזוי ווי איר טוט, און כל שכן אז איך וועל נישט אויסרעדן די דאזיקע ווערטער מיט מיין לשון - ווייל דאס איז דאך רמיה און שווינדל.
דער מלבי"ם לייגט צו אז עס זענען דא דא צוויי פאראלעלע מאמרים: "כל עוד נשמתי בי" - דאס זענען די חיות פונעם גוף און דאס אטעם פונעם מענטש, און קעגן דעם איז "אם תדברנה שפתי עולה", וואס דאס איז דער דיבור; "ורוח אלוה באפי" - דאס איז דער דערהויבענער גייסט, די רוח האלוקית, און קעגן דעם איז "ולשוני אם יהגה רמיה", וואס דאס איז שוין א מער דערהויבענער ענין פון מחשבה און טראכטן, להבדיל פונעם רעדן וואס שטייט קעגן דעם עיקר גוף.
חָלִילָה לִּי אִם־אַצְדִּיק אֶתְכֶם עַד־אֶגְוָע לֹא־אָסִיר תֻּמָּתִי מִמֶּנִּי׃ - חלילה מיר אויב איך זאל אייך בארעכטיקן, ביז איך וועל אויסגיין וועל איך נישט אראפנעמען מיין תמימות פון מיר.
ביזן טאג פון מיין טויט וועל איך אייך נישט בארעכטיקן, און אפילו אויב איך וועל אויסגיין צוליב דעם - בין איך גרייט צו ליידן, אבי נישט אייך צו בארעכטיקן. און נאך זאגט ער זיי: צי דען אויב איך וועל אייך בארעכטיקן וועט נישט אוועקגענומען ווערן פון מיר מיין תמימות? אויב איך וועל בארעכטיקן א זאך וואס איך גלייב נישט דערין, וואס לויט מיר איז עס ליגנט, וועט דאס דאך ווייזן אז איך בין נישט קיין תמים, נאר איך בין אחד בפה ואחד בלב. דעריבער בין איך נישט גרייט אוועקצונעמען מיין תמימות פון מיר נאר כדי צו געפעלן אין אייערע אויגן און אייך מחניף צו זיין און זאגן "איר זענט גערעכט", בעת וואס איך ווייס אז זייער גרונט איז שקר.
בְּצִדְקָתִי הֶחֱזַקְתִּי וְלֹא אַרְפֶּהָ לֹא־יֶחֱרַף לְבָבִי מִיָּמָי׃ - אין מיין גערעכטיקייט האב איך זיך געהאלטן און איך וועל איר נישט אפלאזן, מיין הארץ וועט מיר קיינמאל אין מיינע טעג נישט פארשעמען.
דאס איז וואס איך פארדין: מיין הארץ וועט מיר קיינמאל נישט פארשעמען. א מענטש וואס האט געטאן אן אומפאסיקע זאך, האט נקיפות המצפון - און וואס זענען די נקיפות המצפון? זיין הארץ פארשעמט אים: שעם זיך, ווי אזוי האסטו געטאן אזא זאך? פארוואס האסטו וויי געטאן? פארוואס האסטו געשעדיקט? א מענטש פארשעמט זיך אליין פון אינעווייניג. זאגט איוב: וויבאלד איך האב זיך געהאלטן אין מיין צדקות און איך לאז נישט אפ דערפון, וועט מיר מיין הארץ קיינמאל נישט שלאָגן צו זאגן אז איך האב געטאן אן אומערלעכע זאך, ווייל איך האב שטענדיג געטאן די ריכטיקע זאך. און דרך אגב, עס זענען דא מענטשן וואס ליידן קיינמאל נישט פון נקיפות המצפון - זייער געוויסן איז אינגאנצן ריין, פשוט ווייל זיי האבן עס קיינמאל נישט גענוצט; עס איז געבליבן ווי ניי, אין די ניילאנס.
יְהִי כְרָשָׁע אֹיְבִי וּמִתְקוֹמְמִי כְעַוָּל׃ - זאל מיין שונא זיין ווי א רשע, און דער וואס שטייט אויף קעגן מיר ווי אן אומרעכט-טוער.
אזא זאך - צו רעדן ליגנט און אומרעכט און באטראג ביז מען ווערט ווי א רשע - זאל טאן מיין שונא, אבער נישט איך.
כִּי מַה־תִּקְוַת חָנֵף כִּי יִבְצָע כִּי יֵשֶׁל אֱלוֹהַּ נַפְשׁוֹ׃ הֲצַעֲקָתוֹ יִשְׁמַע אֵל כִּי־תָבוֹא עָלָיו צָרָה׃ אִם־עַל־שַׁדַּי יִתְעַנָּג יִקְרָא אֱלוֹהַּ בְּכׇל־עֵת׃ - וואס איז דען די האפענונג פונעם חנפן ווען ער מאכט א בצע (רווח), ווען גאט וועט ארויסציען זיין נשמה? צי וועט גאט הערן זיין געשריי ווען עס וועט קומען אויף אים א צרה? צי וועט ער זיך מתענג זיין אויפן אויבערשטן, צי וועט ער רופן צו גאט אין יעדער צייט?
דא טענה'ט איוב אז דער אויבערשטער זאגט כביכול צום מענטש: וואס איז דיין האפענונג ווען דו קומסט און ביסט מיר מחניף, ווען דו זאגסט זאכן וואס זענען נישט אויפן אמת נאר אלס חנופה צום בורא עולם? און דאס איז פונקט זיין טענה קעגן זיינע חברים: זיי קומען בארעכטיקן דעם בורא עולם מיט זאכן וואס זענען נישט אמת, כאטש זיי ווייסן אז די גערעכטיקייט איז מיט אים און אז ער ליידט שלא כדין - און דאך זענען זיי מחניף.
"מה תקוות חנף כי יבצע" - וואס קומט דיר ארויס דערפון? "יבצע" איז מלשון בצע כסף, אזוי ווי "מה בצע כי נהרוג את אחינו": צי האסטו דערפון א געלט-רווח, צי קומט דיר ארויס דערפון א שכר? "כי ישל אלוה נפשו" - "ישל" איז מלשון ישלה, א לשון פון אשליה (פאפעריי): צי דען אפילו דעם אויבערשטן נארסטו אפ אזוי ווי דו נארסט אפ מענטשן מיט דיין חנופה? דו מיינסט צו נארן דעם בורא עולם, אז דו זאגסט אויף אים גוטס בשעת אין דיין הארץ האלטסטו נישט אזוי. "הצעקתו ישמע אל כי תבוא עליו צרה" - דאס איז דיין מחשבה, אז אויב איך וועל מחניף זיין דעם בורא עולם, ווען איך וועל שרייען צו אים אין א צייט פון צרה וועט ער מיר ענטפערן. "אם על שדי יתענג, יקרא אלוה בכל עת" - אז ער זאל האבן אן עונג פון דעם וואס ער איז פון די עובדי השם, און וועט זאגן: אט בין איך א צדיק, איך בין אן עובד השם.
קומט אויס אז די חנופה קומט פאר איינע פון דריי תכליות: אדער אז דו מיינסט אפצונארן דערמיט דעם אויבערשטן אליין; אדער אז דורך דעם וועט אויסגעהערט ווערן דיין תפילה, ווייל דו ביסט אים דאך געווען מחניף; אדער אז דאס איז בלויז פאר אן אייגענער, נפשי'דיקער הנאה, אז איך בין כביכול א צדיק, אט האב איך גערעדט גוטס אויפן בורא עולם. און אויף אלע דריי זאגט אים איוב: גארנישט וועט דיר נישט ארויסקומען פון דער חנופה.
אוֹרֶה אֶתְכֶם בְּיַד־אֵל אֲשֶׁר עִם־שַׁדַּי לֹא אֲכַחֵד׃ - איך וועל אייך לערנען דורך דער האנט פון גאט, וואס עס איז ביי דעם אייבערשטן וועל איך ניט באהאלטן.
איך ווייז און לערן אייך אויס איר זאלט אויסהערן מיינע רייד, ווייל די דאזיקע ווערטער זענען כביכול ביד אל - נישט איך זאג עס אייך נאר דער אייבערשטער אליין זאגט עס אייך. "אשר עם שדי לא אכחד" - די דברים וואס איך זאג אייך יעצט זענען די דעת און דער רצון פונעם בורא עולם, און ווי קען איך פארלייקענען אז דאס איז דער אמת? און וואס לערן איך אייך? אז דער אייבערשטער וויל נישט קיין חנופה. ער האט ענדערש צו הערן מיינע חירופים וגידופים ווי אייער חנופה, ווייל מיינע ווערטער זענען מיין אמת, וואס איך גלייב דערין און ווייס אז אזוי איז עס, קעגנאיבער אייער חנופה וואס וועט אייך גארנישט ברענגען: נישט קיין שם, נישט קיין כבוד, און נישט אז איר וועט מתפלל זיין און געהאלפן ווערן. דער אייבערשטער וויל נישט קיין חנפים, און ער וויל נישט אזעלכע וואס פארענטפערן אים מיט זאכן וואס זענען נישט אמת בלויז כדי צו געפעלן אין זיינע אויגן.
הֵן־אַתֶּם כֻּלְּכֶם חֲזִיתֶם וְלָמָּה־זֶּה הֶבֶל תֶּהְבָּלוּ׃ זֶה חֵלֶק־אָדָם רָשָׁע עִם־אֵל וְנַחֲלַת עָרִיצִים מִשַּׁדַּי יִקָּחוּ׃ - אט זעט איר אלע אליין, פארוואס רעדט איר דען אזעלכע הבלים? דאס איז דער חלק פון א מענטש א רשע ביים אייבערשטן, און די נחלה וואס די אכזריות'דיגע נעמען פונעם אלמעכטיגן.
למעשה דארפט איר דאך נישט איך זאל אייך לערנען, ווייל איר אליין האט דאך געזען און באמערקט די זאכן. אייער גאנצער וויכוח איז דאך געווען אז איוב ווערט געשטראפט ווייל זיין תוך איז נישט געווען כברו: פון אינדרויסן א צדיק און א ירא אלוקים, אבער נישט בפנימיות. אויב אזוי, זענט איר דאך מודה אז דער אייבערשטער וויל נישט א מענטש וואס זיין תוך איז נישט כברו. און ווער עס איז נישט תוכו כברו איז דאך א מחניף: ער זאגט "דער אייבערשטער איז גערעכט, דער אייבערשטער טוט גוט", בשעת אין הארצן טראכט ער קעגן אים שלעכטס.
און אויב אזוי - "ולמה זה הבל תהבלו"? אויב איר זענט מודה אז ווער עס רעדט מיט חנופה און זיין תוך איז נישט כברו ווערט באשטראפט דערויף, און לויט אייער מהלך איז דאס דאך די סיבה פון מיין שטראף, פארוואס זאגט איר אליין דברי הבל און זענט זיך מחניף צום בורא עולם כדי צו געפעלן פאר אים, און גיט אויף צדיק ורע לו און רשע וטוב לו תירוצים וואס זענען נישט אמת? מיט פשוט'ע ווערטער: דאס וואס איר באשולדיגט מיר, אז מיין עבודה איז געווען מיט חנופה און מיין תוך איז נישט געווען כברי - מיט דעם אליין זינדיגט איר. איר זענט מצדיק דעם בורא עולם בשעת ווען אייער תוך איז נישט כברכם, איר ווייסט אז איר זענט נישט גערעכט און דאך עקשנ'ט איר זיך אים צו בארעכטיגן.
אִם־יִרְבּוּ בָנָיו לְמוֹ־חָרֶב וְצֶאֱצָאָיו לֹא יִשְׂבְּעוּ־לָחֶם׃ - אויב זיינע קינדער וועלן זיך מערן איז עס צום שווערד, און זיינע קינדס-קינדער וועלן נישט זאט ווערן פון ברויט.
דאס איז אייער טענה: אפילו ווען דו זעסט יעצט אז דער רשע האט הצלחה און זיינע קינדער זענען פיל - זאלסטו זיך נישט אויפרעגן, זייער סוף איז למו חרב, זייער סוף איז צום טויט, און זיינע קליינע קינדער וועלן נישט זאט ווערן פון ברויט. זאלסט זיך נישט איבערנעמען פון זיין הצלחה, עס וועט זיי נאך שלעכט גיין. זאגט זיי איוב: די דאזיקע ענטפער איז א תשובת הבל.
שְׂרִידָו בַּמָּוֶת יִקָּבֵרוּ וְאַלְמְנֹתָיו לֹא תִבְכֶּינָה׃ - די וואס בלייבן נאך אים וועלן באגראבן ווערן אין טויט, און זיינע אלמנות וועלן נישט וויינען.
איך זע דאך אז דער רשע שטארבט מתוך שלווה. דער שריד וואס בלייבט פונעם מענטש זענען זיינע ביינער, און ווען עס קומט די צייט פונעם טויט ווערט ער קובר געווען אין זיין קבר. און זיינע אלמנות וויינען נישט - פארוואס? ווייל ער האט זיי איבערגעלאזט גענוג געלט אנצוהייבן א ניי לעבן. א גרויס פארמעגן האבן זיי, און זיי לעבן א גוט, רואיג און דערפאלגרייך לעבן, און קיין שלעכטס האט זיך צו זיי נישט גענענט. אויב אזוי, אויף וואס רעדט איר, אז דער סוף פונעם רשע איז אז עס וועט אים שלעכט זיין?
אִם־יִצְבֹּר כֶּעָפָר כָּסֶף וְכַחֹמֶר יָכִין מַלְבּוּשׁ׃ יָכִין וְצַדִּיק יִלְבָּשׁ וְכֶסֶף נָקִי יַחֲלֹק׃ - אויב ער זאל אנקלייבן געלט ווי שטויב, און ווי ליים אנגרייטן קליידער; ער וועט עס אנגרייטן אבער דער צדיק וועט עס אנטאן, און דאס געלט וועט דער ריינער מענטש צעטיילן.
קומט און איך וועל אייך ווייזן וויפיל רשעים עס איז זיי גוט און לעבן בשלווה. איר זאגט אז דער עשירות וועט זיך נישט האלטן ביי זיינע קינדער: ריכטיג, ער האט איבערגעלאזט פאר דער אלמנה א גרויס פארמעגן, אבער די קינדער וועלן אלעס פארשווענדן אין א קורצער צייט. "אם יצבור כעפר כסף" און "וכחומר יכין מלבוש" - מלבושים אין א גרויסער מאס. און איר זאגט מיר: זאלסט זיך נישט איבערנעמען, אלעס וואס ער האט אנגעגרייט - וועט דער צדיק אנטאן, און דאס געלט וואס ער האט אנגעזאמלט וועט דער ריינער צעטיילן. נאך זיין פטירה וועלן פרעמדע ירש'ענען זיין פלאג, און זיין געלט וועט פארלוירן גיין אין א שלעכטער זאך. דערפאר, לויט אייערע ווערטער, זאלסטו זיך נישט באגייסטערן פון זיין הצלחה, ווייל זיין קלאפ שטייט נעבן אים און דער צוזאמענברוך וועט צום סוף קומען.
בָּנָה כָעָשׁ בֵּיתוֹ וּכְסֻכָּה עָשָׂה נֹצֵר׃ - ער האָט געבויט זיין הויז ווי אַ מאָל, און ווי אַ סוכה וואָס אַ וועכטער מאַכט.
דער משל איז: דער עש - ווי אַ זיידנוואָרעם - וויקלט זיך איין אין אַ געוועב וואָס איז זיין הויז, און ווען ער קומט פון דאָרט אַרויס, וואָס איז די דאָזיקע מעטפֿת ווערט? גאָרנישט, און דער ווינט טראָגט עס אַוועק. און אַזוי אויך די סוכה וואָס דער נוצר, דאָס הייסט דער שומר אין וויינגאָרטן, מאַכט: אַ פּאָר צווייגן און עטלעכע ברעטער איינס אויפֿן צווייטן; ווען מען ענדיקט בויערן די טרויבן, איז גענוג אַ לייכטער ווינטל און די סוכה פאַלט איין. אַזוי טענהט איר: דער רשע האָט געבויט אַ ווילאַ - אויך דער עש האָט זיך געבויט אַ ווילאַ, און ווען ער איז אַרויסגעקראָכן האָט עס דער ווינט פאַרטראָגן; אויך דער וועכטער האָט זיך כביכול געבויט אַ ווילאַ, און ווען ער איז אַוועק איז עס צעפֿאַלן. און דערפֿאַר, לויט אייער שיטה, זאָלסטו זיך נישט מתפעל זיין.
עָשִׁיר יִשְׁכַּב וְלֹא יֵאָסֵף עֵינָיו פָּקַח וְאֵינֶנּוּ׃ - רייך לייגט ער זיך אַנידער און ווערט נישט צונויפֿגענומען, ער האָט געעפֿנט זיינע אויגן און ער איז מער נישטאָ.
זאָגט זיי איוב: ער איז דאָך אפילו בשעת זיין פטירה געווען אַן עושר, און אפילו אויב גלייך נאָך זיין פטירה וועלן זיין הויז און זיינע פאַרמעגנס אונטערגיין - איז ער דאָך דערפון גאָרנישט באַאומרויהיקט. און אפילו אויב מען וועט אים נישט צונויפֿנעמען צו קבורה, גייט עס אים נישט אָן. נאָך זיין טויט, אויב דו וועסט פאַרלירן זיין גאַנצן ממון, האָט דאָס מיט אים שוין קיין שום שייכות. "עיניו פקח ואיננו" - וועט ער דען נאָך עפֿענען זיינע אויגן און זען וואָס מען טוט מיט אים? פאַרטיק, ער איז געשטאָרבן, און איוב גלויבט דאָך נישט אין תחיית המתים. אויב אַזוי, וואָס פאַר אַ טענה איז דאָס אַז דער רשע באַקומט זיין עונש דורך דעם וואָס זיינע פאַרמעגנס גייען צוגרונד נאָך זיין טויט? עס רירט אים נישט אָן און עס שטערט אים בכלל נישט. דאָס זענען בלויז דברי חנופה צום בורא עולם, און פון זיי אַליין איז געדרונגען אַז דאָס זענען דברי הבל.
תַּשִּׂיגֵהוּ כַמַּיִם בַּלָּהוֹת לַיְלָה גְּנָבַתּוּ סוּפָה׃ יִשָּׂאֵהוּ קָדִים וְיֵלַךְ וִישָׂעֲרֵהוּ מִמְּקֹמוֹ׃ - ווי וואַסער וועלן אים דערגרייכן שרעקענישן, ביינאַכט וועט אים אַ שטורעם אַוועקגנב'ענען; דער מזרח-ווינט וועט אים טראָגן און ער וועט גיין, און וועט אים שטורמענדיק פאַרטריבן פון זיין אָרט.
אַלץ וואָס איר באַשרייבט - אַז זיין געלט וועט פאַרגיין, זיינע קינדער וועלן אומקומען און אַלץ וועט אונטערגיין בעניין רע נאָך זיין טויט - ווערט דאָך בכלל נישט גערעכנט פאַר קיין עונש. עס וואָלט פיל מער פּאַסיק געווען אַז די בלהות זאָלן אים אַליין דערגרייכן ווי שוועמפלאָציקע וואַסערן, אַז דער הקדוש ברוך הוא זאָל נישט וואַרטן אויף נאָך זיין מיתה נאָר זיך אָפּרעכענען מיט אים תיכף בחייו. "לילה גנבתו סופה" - אַז אַ שטורעמווינט זאָל אים גנב'ענען, אַ שטאַרקער רוח קדים, אַן אוריקאַן זאָל אים פאַרבלאָזן אויף אַלע ווינטן; "ישאהו קדים וילך וישערהו ממקומו" - אַז עס זאָל קומען אַ שטורעמווינט און אַ סערע און אים אַוועקשליידערן פון זיין אָרט. דאָס וואָלט געווען פיל בעסער. וואָס שפירט ער דען נאָך זיין פטירה?
וְיַשְׁלֵךְ עָלָיו וְלֹא יַחְמֹל מִיָּדוֹ בָּרוֹחַ יִבְרָח׃ - און ער וועט וואַרפן אויף אים און נישט שוינען, פון זיין האַנט וועט ער אנטלויפן אנטלאָפן.
אויסער דעם, דער ווינט וואַרפט אויף אים אויפֿן וועג שטיינער, ערד און העלצער און שוינט נישט, און דאָס אַלץ פאַלט אויף אים און הרג'עט אים אָן רחמנות. און אַלס אַ ביישפּיל צו וואָס אַ שטורעמווינט איז בכוח צו טאָן: אַמאָל איז אין פראַנקרייך געפאַלן אַ רעגן פון פֿרעש. ווי אַזוי פאַסירט אַזאַ זאַך? גאָר מעכטיקע ווינטן, ווי אַן אויג פון אַ שטורעם איבער אַ טייך, הייבן אויף דאָס וואַסער פונעם טייך מיט אַלץ וואָס איז דערין און פאַרשליידערן דאָס אַלץ, און ווען דער רעגן פאַלט קומען די פֿרעש אַראָפּ מיט אים פון הימל. אַזאַ געוואַלדיקער ווינט רייסט אויס הייזער.
נאָר דאָס איז דאָך נישט די מציאות. אַזוי וואָלט געדאַרפֿט זיין, אָבער עס איז נישט אַזוי. "מידו ברוח יברח" - דער רשע אַנטלויפֿט פון די אַלע צרות: ער האָט נישט קיין ווינט, ער האָט נישט קיין שטיינער, ער האָט נישט קיין צרות, ער האָט נישט קיין מיתה, ער האָט גאָרנישט. ער זעט קיין שום זאַך פון דעם נישט, ווייל ער איז שוין אַוועקגעפֿאָרן, ער איז שוין נפטר געוואָרן.
יִשְׂפֹּק עָלֵימוֹ כַפֵּימוֹ וְיִשְׁרֹק עָלָיו מִמְּקֹמוֹ׃ - ער קלאַפּט מיט די הענט אויף זיי, און וועט פֿייפֿן אויף אים פון זיין אָרט.
ער קלאַפּט מיט די הענט קעגן דעם שטורעם און דעם רוח קדים און לאַכט פון זיי: זיי האָבן אויף מיר גאָר קיין השפעה נישט, איך שפּיר זיי בכלל נישט. דער ווינט קען אים גאָרנישט טאָן, און ער שטייט אויף זיין אָרט און פֿייפֿט אויף זיי מיט שפּאָט, ווי איינער זאָגט: וואָס גייט עס מיר אָן, צעשטער אַלץ, איך בין שוין סייַ ווי סייַ נישט דאָרט - ער ליגט דאָך שוין אינעם קבר.
מיט דעם טענה'ט איוב צו זיינע חברים: איך האב אייך אויפגעוויזן אז אייערע טענות זענען טענות הבל, און איר זאגט זיי נאר כדי זיך צו חנפ'ענען צום אויבערשטן, און די חנופה איז שלעכט און ביטער בעיני השם. דערפאר פארשטייט מיר ווען איך זאג "חלילה לי אם אצדיק אתכם עד אגווע, לא אסיר תומתי ממני": בשום אופן וועל איך אייך נישט געבן גערעכט מיט טענות וואס האבן נישט קיין כח איבערצוצייגן און האבן נישט קיין אמת. איך וועל שטיין פעסט ביי מיינס ביז איך וועל אייך אויפווייזן אז דער אויבערשטער פייניגט מיר שלא כדין און שלא בצדק, און אז רשעים שטייגן אויף אין דער וועלט און האבן הנאה הגם ס'איז ראוי זיי זאלן ליידן, און צדיקים ווי מיר ליידן כאטש עס וואלט זיי געדארפט זיין נאר גוט.
אין פרק כ"ז הייבט איוב ווידער אן זיין משל און שווערט אז כל זמן זיין נשמה איז אין אים וועט ער נישט רעדן קיין עוולה און נישט ארויסברענגען קיין באטרוג, און ער וועט נישט געבן גערעכט זיינע רעים אפילו ביזן פרייז פון זיין לעבן, ווייל חנופה - און בכלל דעם חנופה כלפי שמיא - איז פאראאסט ביים הקדוש ברוך הוא, און דער חנפן פארדינט גארנישט דערמיט: נישט ער קען נארן דעם אויבערשטן, נישט אויסגעהערט ווערן אין זיין תפילה, און נישט קיין אמת'ע עונג אין זיין נפש. אדרבה, ער גיט צוריק צו זיינע רעים זייער אייגענע טענה: איר האט מיר באשולדיגט אז אין תוכי כברי, בעת איר זענט מצדיק דעם בורא מיט זאכן וואס איר ווייסט אליין אז זיי זענען נישט קיין אמת. און בגוף העניין ווייזט ער אויף אז זייער גאנצע שיטה - אז די שטראף פונעם רשע קומט מיטן אונטערגאנג פון זיינע קינדער און זיין פארמעגן נאך זיין פטירה - האט אין זיך בכלל קיין עונש נישט, שהרי דער רשע שטארבט מיט מנוחה און שפירט גארנישט פון דעם וואס קומט פאר נאך אים. ווען דאס וואלט געווען אן אמת'ער עונש, וואלט ראוי געווען די שטורעם זאל אים דערגרייכן נאך ביי זיין לעבן. פון דעם פירט ער אויס אז זייערע רייד זענען הבל, און ער שטייט אויף זיין שטעלונג אז ער ווערט געפייניגט שלא כדין.