פאר אונז איז משנה ד' אין פרק ד' פון מסכת זבחים. צום סוף פון דער פריערדיקער משנה איז געזאגט געווארן: "וכל שיש לו מתירין, בין לאדם בין למזבח, חייבין עליו משום פיגול" - יעדער קרבן וואס האט א פריערדיקע פראצעדור (א מתיר) וואס ערלויבט עס, סיי אויב עס ערלויבט דאס צו עסן פאר א מענטש און סיי אויב עס ערלויבט דאס מקטיר צו זיין אויפן מזבח, גייט אן ביי אים דער דין פון פיגול, און צוליב דעם איז פאראן אן עונש כרת פאר דעם וואס עסט דערפון. אין אונזער משנה וועלן מיר זיך אפגעבן מיט קרבנות וואס גייען נאך דעם כלל: קרבנות וואס ווערן פארברענט אדער געגעסן און זיי האבן א מתיר, און דעריבער גייט אן ביי זיי דער דין פון פיגול.
העולה:
"דמה מתיר את בשרה למזבח" - דאס שפריצן דאס בלוט איז דער מתיר וואס ערלויבט די הקטרה, נישט נאר פון די אינעווייניגסטע טיילן (די אימורים) נאר פונעם גאנצן פלייש אויפן מזבח. קומט אויס אז עס איז דא א מתיר - דאס בלוט - און דעריבער קען אנגיין ביים פלייש א מעגליכקייט פון פיגול. "ועורה לכהנים" - אזוי איז אויך לגבי די פעלן וואס גייען אריבער צו די כהנים: מען גיט נישט דאס פעל פון די עולה צום כהן נאר נאכדעם וואס מען האט געשפריצט דאס בלוט ווי געהעריג, קומט אויס אז דא איז דא א מתיר וואס ערלויבט דאס פעל צו די כהנים. כאטש די פעלן זענען נישט געמאכט צום עסן, און עס איז נישטא קיין חיוב כרת אויף עסן א פעל וואס איז נישט קיין מאכל, איז אבער דער מתיר וואס ערלויבט עס פארן כהן צו באקומען, די זריקת הדם פונעם קרבן עולה אליין.
קורבנות העוף:
עס זענען דא צוויי סארטן קורבנות עוף: עולת העוף און חטאת העוף. אן עולת העוף ווערט אינגאנצן פארברענט, און א חטאת העוף ווערט אינגאנצן געגעסן אן דעם וואס עפעס פון איר זאל ארויפגיין אויפן מזבח. אין די צוויי געפינען זיך די בעסטע ביישפילן צום כלל פון דער פריערדיקער משנה לגבי דאס וואס קומט צו א מענטש אדער וואס גייט ארויף אויפן מזבח, ווייל ביי ביידע איז נישטא קיין צעטיילונג: ביי אן עולת העוף גייט אלעס ארויף צום מזבח, און ביי א חטאת העוף גייט אלעס צו די כהנים און קיין זאך גייט נישט ארויף אויפן מזבח.
אין ביידע פעלער עקזיסטירט א מתיר, און דאס איז דאס בלוט וואס קומט ארויס פון האלדז נאך דער מליקה. שחיטה פון א תור אדער א בן יונה אינעם מקדש ווערט נישט געטון מיט א חלף אין פארנט פונעם האלדז, נאר מיטן נאגל פונעם גראבע-פינגער פון הינטן פונעם האלדז - מליקה. דערנאך קומט מיצוי הדם (ארויסקוועטשן דאס בלוט): מען דארף ארויסקוועטשן אביסל בלוט פונעם האלדז אויפן מזבח, און דאס איז דער מתיר וואס מאכט דעם עוף ראוי - צום מזבח ביי אן עולה, און צו די כהנים ביי א חטאת. וויבאלד עס איז דא א מתיר, קען אנגיין ביי זיי דער דין פון פיגול.
און די לשון פון דער משנה: "עולת העוף - דמה מתיר את בשרה למזבח" - דאס בלוט איז דער מתיר פונעם פלייש צו ווערן פארברענט אויפן מזבח. "חטאת העוף - דמה מתיר את בשרה לכהנים" - דאס בלוט וואס מען גיט אויפן מזבח איז דער מתיר פאר די כהנים צו עסן די חטאת.
עס איז כדאי זיך אפצושטעלן דא אויף א ספעציעלן חידוש: געווענליך ווערט אן עוף נישט געגעסן נאר דורך א געהעריגע שחיטה, און אן דעם איז עס נישט כשר. אבער ביי עופות המקדש איז שחיטה אינגאנצן נישט קיין כשר'ער וועג - אויב מען טוט א שחיטה ביי אן עולת העוף אדער א חטאת העוף, איז דער קרבן נישט כשר, און מען דארף טון מליקה. און פון דער צווייטער זייט, א מליקה ביי אן עוף חולין פאסלט עס פון עסן, אבער אינעם מקדש טוט עס פונקט פארקערט, עס מאכט עס כשר. קומט אויס אז דער היתר פון א חטאת העוף צו עסן, ווערט געטון דווקא דורך א מליקה און געבן דאס בלוט אויפן מזבח.
הפרים הנשרפים והשעירים הנשרפים:
מיר האבן זיך שוין אפגעשטעלט אויף דער ליסטע פון חטאות הפנימיות - די פינף חטאות וואס זייער בלוט גייט אריין צום קודש און ווערט געברענגט אויפן מזבח הפנימי. די זעלבע ליסטע ווערט אנגערופן מיט צוויי נעמען: אין באצוג צום בלוט וואס גייט אריין אינעווייניג אין היכל אריין, רופט מען זיי חטאות הפנימיות, און אין באצוג צו זייער גוף, רופט מען זיי הפרים והשעירים הנשרפים - ווייל ביי די פינף קורבנות גייען די אימורים ארויף אויפן מזבח החיצון, אבער דאס איבעריגע פלייש ווערט נישט געגעסן פאר די כהנים, און כאטש אז זיי זענען חטאות, ווערט עס פארברענט אינדרויסן פונעם בית המקדש.
די פרים הנשרפים זענען דריי:
דער פר פונעם כהן גדול אין יום הכיפורים.
פר העלם דבר פון די סנהדרין.
פר כהן משיח - ווען ער האט גע'פסק'נט בטעות א זאך וואס האט אין זיך אן איסור כרת און נאכדעם האט ער צוריקגעצויגן און פארראכטן זיינע רייד.
און די שעירים הנשרפים זענען צוויי:
דער שעיר לה' וואס מען ברענגט אום יום הכיפורים.
שעיר עבודה זרה - ווען די סנהדרין האט געגעבן א פאלשע הוראה אז עבודה זרה איז מותר, און דער ציבור האט אזוי געטון, ברענגט מען א ספעציעלן שעיר.
די דאזיקע קרבנות ווערן נישט געגעסן נאר זיי ווערן פארברענט אינדרויסן, אבער די אימורים ווערן פארברענט אויפן מזבח. וויבאלד ס'איז אזוי, קען מען נישט ארויפברענגען די אימורים ביז מען טוט צוערשט דעם מתן הדם כראוי, און דאס איז אונזער מתיר. דערפאר גייט אן ביי זיי דער דין פון חוץ לזמנו: ווער עס טראכט די דאזיקע מחשבות מאכט דעם קרבן פאר פיגול, און ווער עס עסט פון די דאזיקע אימורים איז חייב כרת.
און דער לשון המשנה איז: "פרים הנשרפים ושעירים הנשרפים - מתן דמן בהיכל מתיר את אימוריהן ליקרב" - מתן הדם אינעם היכל וואס ווערט געטון כראוי, ווי עס איז פריער דערקלערט געווארן, דאס איז וואס איז מתיר די אימורים זייערע מקריב צו זיין אויפן מזבח החיצון.
שיטת רבי שמעון:
אויף די דאזיקע לעצטע נקודה קריגט זיך רבי שמעון. ווי ס'איז דערקלערט געווארן אין די פריערדיקע משנה, קומט דער דין פון פיגול פון א פסוק וואס איז קלאר געזאגט געווארן ביי א קרבן שלמים, און דערפאר איז דער דין נישט שייך נאר ביי זאכן וואס זענען ענלעך צו שלמים. אין די פריערדיקע משנה האבן מיר אנגענומען אז די ענלעכקייט צו שלמים ווערט באשטימט דורך דעם וואס ס'האט א מתיר; אבער רבי שמעון האלט אז עס פעלט זיך אויס נאך א זאך: דאס בלוט פון שלמים ווערט געגעבן אויפן מזבח החיצון און נישט אויפן מזבח הפנימי. דערפאר, קרבנות וואס זייער בלוט ווערט געגעבן אינעווייניק און נישט אויפן מזבח החיצון - אפילו אויב זיי האבן א מתיר - איז דער דין פון פיגול נישט שייך ביי זיי פון די פסוקים.
און דאס איז זיין לשון: "כל שאינו על מזבח החיצון כשלמים - אין חייבין עליו משום פיגול" - יעדע מתיר וואס ווערט נישט געגעבן אויפן מזבח החיצון ווי ביי שלמים, ביי דעם איז דער באגריף פון פיגול נישט שייך. לויט זיין מיינונג, איז ביי די פרים הנשרפים און די שעירים הנשרפים אינגאנצן נישט שייך דער באגריף פון פיגול. דאך איז ער מודה אז אויב איינער טראכט ביי זיי א מחשבה פון חוץ לזמנו בשעתן מקריב זיין - מאכט עס דעם קרבן פסול; אבער דער דין פון פיגול, און א חיוב כרת פארן זיי עסן, גייט נישט אן.