יומא, פרק א', משנה ד'. איינער פון די הויפט חששות ביי דער הכנה פון כהן גדול צו יום כיפור איז אז ער זאל חלילה נישט ווערן טמא מיט טומאת קרי. אן אנרירן זיך מיט א שרץ קען מען פארמיידן מיט אכטונג און שמירה, אבער א זאך וואס קומט פאר אינעווייניק אין דעם מענטשנ'ס אייגענעם גוף איז אסאך שווערער צו פארמיידן. דעריבער האט מען געוואלט אז ער זאל בכלל נישט שלאפן די נאכט פון יום כיפור.
לשון המשנה:
"כל שבעת הימים לא היו מונעין ממנו מאכל ומשתה. ערב יום הכיפורים עם חשיכה לא היו מניחים אותו לאכול הרבה, מפני שהמאכל מביא את השינה"
"כל שבעת הימים" - אין די טעג פון הכנה וואס זענען פאראויסגעגאנגען פאר יום כיפור האט מען אים נישט פארמיטן פון עסן און טרינקען, און ער האט געגעסן ווי ער האט געוואלט.
"ערב יום הכיפורים עם חשיכה" - ביי דער סעודה המפסקת האט מען אים נישט געלאזט עסן אסאך, ווייל אן אסאך עסן ברענגט צו שלאף, און פון שלאף קען מען קומען צו קרי.
נאך דעם, זענען פאראן געוויסע סארטן מאכלים וואס חז"ל האבן אויסגערעכנט אלס גורמים צו קרי, און אויך פון זיי האט מען זיך אפגעהאלטן אים צו שפייזן.