יבמות, פרק חמישי, משנה ב'. אין דער פריערדיקער משנה איז אונדז פארגעשטעלט געווארן דער ענין פון דער מחלוקת צווישן רבן גמליאל און די חכמים, צי עס איז דא א באדייט צו א גט נאך א גט, אדער צו א מאמר נאך א מאמר. אונדזער משנה הייבט זיך טאקע אן מיטן ווארט "כיצד", און מען וואלט געקענט מיינען אז זי קומט צו פירטלען די דוגמא פאר דער דאזיקער מחלוקת, אבער די גמרא באווייזט אז אזוי איז נישט דער פאל.
אונדזער משנה האנדלט וועגן א פשוטן פאל פון איין יבם און איין יבמה, און זי קומט לערנען ווי אזוי עס ווירקן די באציאונגען צווישן די פיר מעשים: גט, מאמר, ביאה און חליצה.
די דריי פעלער אין דער משנה:
"עשה מאמר ביבמתו ונתן גט - צריכה הימנו חליצה" - דער יבם האט געטאן א מאמר, וואס איז קידושין מדרבנן, און דערנאך געגעבן א גט. אזוי ווי עס איז דערמאנט געווארן אין דער פריערדיקער משנה, יעדער מאמר פאדערט א גט כדי אוועקצונעמען יענע קידושין דרבנן. און פונדעסטוועגן דארף זי נאך אלץ א חליצה, ווייל דער גט נעמט נישט אוועק די זיקה. די זיקה, דאס הייסט די פארבינדונג וואס קומט מכח דעם יבם, בלייבט אין איר אורט, און דעריבער איז די חליצה הכרחי.
"עשה מאמר וחליצה - צריכה הימנו גט" - די חליצה האט זיך אפגעגעבן מיט דער זיקה, מיטן קשר פון יבום; אבער אזוי ווי ער האט אין איר געטאן א מאמר און געשאפן יענע קידושין דרבנן, פאדערט זיך א גט אויף דעם מאמר. הגם עס איז געטאן געווארן א חליצה, פאדערט זיך נאך אלץ דער גט.
"עשה מאמר ובעל - הרי זה מצווה" - ווען ער האט ערשט געטאן א מאמר און דערנאך זי מזווג געווען, איז דאס די מצוה כתיקנה. די חכמים האבן מתקן געווען אז דער מאמר זאל קומען פאר דער ביאה ביים יבם, און צו טאן די זאכן אין דעם דאזיקן סדר איז דער ראויער וועג צו מקיים זיין די מצות ייבום.
לסיכום: די דאזיקע משנה האנדלט נישט וועגן דער מחלוקת פון רבן גמליאל און די חכמים, נאר וועגן דער באציאונג צווישן די פארשידענע מעשים ביי איין יבם און איין יבמה: מאמר און גט מחייב זיין א חליצה, ווייל דער גט נעמט נישט אוועק די זיקה; מאמר און חליצה מחייב זיין א גט אויף די קידושין דרבנן; און מאמר און דערנאך א ביאה - דאס איז די מצוה כתיקנה.
אין דער קומעדיקער משנה וועלן מיר צוריק דיסקוטירן די מחלוקת פון רבן גמליאל און די חכמים, צי עס איז דא א מאמר נאך א גט אדער א גט נאך א מאמר און דומה צו דעם.