יבמות, פרק ד', משנה י"א. די משנה רעדט וועגן א פאל וואו ברידער זענען חתונה געהאט מיט פיר פרויען, ווען די פרויען זענען נישט קרובות איינע צו די אנדערע.
"ארבעה אחין נשואין לארבע נשים":
די גמרא איז מדייק אז די כוונה איז נישט צו נאר פיר ברידער, נאר צו "של אחים" - א משפחה וואו עס זענען דא פיל ברידער, און פיר פון זיי, וואס זענען חתונה געהאט מיט פיר פרויען, זענען געשטארבן, און עס זענען פארבליבן נאך ברידער אין לעבן.
"ואם רצה הגדול שבהם לייבם את כולן - הרשות בידו" - דער עלטסטער ברודער וואס איז פארבליבן קען מייבם זיין אלע פיר אלמנות. הגם עס זענען דא דא פיר באזונדערע חיובים פון ייבום, איז ער מותר צו מקיים זיין אלע. נאר די גמרא ווארנט, אז ער זאל האבן די מעגלעכקייט צו האלטן דעם מצד פרנסה.
"מי שהיה נשוי לשתי נשים ומת":
"ביאתה או חליצתה של אחת מהן פוטרת צרתה" - דאס איז א יסוד וואס מיר האבן שוין באהאנדלט: עס איז גענוג א ביאה אדער א חליצה מיט איינע פון די צוויי אלמנות כדי צו פטרן איר צרה. עס איז גענוג צו טאן א ביאה מיט נאר איינע, אדער א חליצה מיט נאר איינע, און דערמיט ווערט אוועקגענומען דער חיוב ייבום און עס פאלט אוועק די זיקה פון ביידע פרויען צוזאמען.
"היתה אחת כשרה ואחת פסולה":
דא גיט די משנה אן עצה. לאמיר אננעמען אז פון די צוויי אלמנות איז איינע כשרה צו כהונה - מותר צו חתונה האבן מיט א כהן, און איינע פסולה צו כהונה - ווי א גרושה:
"אם היה חולץ - חולץ לפסולה" - עס איז בעסער חליצה צו טאן מיט די וואס איז שוין פסולה צו כהונה, ווייל די חליצה אליין מאכט פסול די פרוי צו חתונה האבן מיט א כהן.
"ואם היה מייבם - מייבם לכשרה" - עס איז נישטא קיין שום מניעה מייבם צו זיין דווקא די כשרה צו כהונה, ווייל אינעם פראצעס פון ייבום ווערט נישט געשאפן קיין שום פסול.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט אז דער גרויסער ברודער קען מייבם זיין אלע פיר אלמנות פון זיין ברודער, אז א ביאה אדער חליצה מיט איינע פון די צוויי פרויען פון דעם געשטארבענעם פטרט איר צרה, און אויך די מעשה'דיקע הדרכה: די חליצה זאל מען טאן מיט די פסולה צו כהונה, ווייל זי מאכט פסול, און דעם ייבום דווקא מיט די כשרה, ווייל ער מאכט נישט פסול.