תרומות פרק ח', משנה ד'. די משנה הייבט אן א גאנץ נייעם ענין, וואס גילט אויף תרומה און אויף חולין גלייך: דער איסור פון איבערלאזן אנטפלעקטע געטראנקען, ווי וואסער און ווין. דער יסוד פון דעם חשש איז אז אפשר האט א שלאנג דערפון געטרונקען און איבערגעלאזט זיין גיפט, און דערמיט זיי געמאכט פארסמט צום טרינקען.
"יין של תרומה שנתגלה - ישפך":
זאגט די משנה: "יין של תרומה שנתגלה - ישפך". א ווין פון תרומה וואס מ'האט איבערגעלאזט אנטפלעקט אויף אזא אופן אז אפשר האט א שלאנג דערפון געטרונקען און אריינגעווארפן זיין גיפט, איז די הלכה אז מ'דארף עס אויסגיסן.
דער חידוש פון די משנה איז, אז הגם אז א ריינע תרומה טאר מען נישט פארלירן, פונדעסטוועגן זאגט מען דא אז מ'זאל עס אויסגיסן. דער טעם דערצו איז דער באוואוסטער כלל אז א סכנה איז ערגער פון אן איסור, און מ'איז דערביי מחמיר מער ווי ביי איסורים. דעריבער, ווען עס איז נאר דא איזשער חשש פון סכנה און פארסמונג, איז נישט נאר אז מ'מעג אויסגיסן די ווין און זיך פטרן דערפון, נאר עס איז אפילו א חוב אזוי צו טאן און עס נישט צו טרינקען.
די גמרא ברענגט אז ווער עס האט א קאץ אין זיין רשות, מעג עס פיטערן מיט דעם געטראנק, ווייל קעץ זענען פארזיכערט קעגן דעם שלאנג'ס גיפט.
ממשיך זיין די משנה: "ואין צריך לומר של חולין" - עס פארשטייט זיך פון זיך אליין אז אויב עס איז נישט געווען קיין ווין פון תרומה נאר א געוויינטלעכע ווין פון חולין, טאר מען עס נישט טרינקען, און מ'דארף עס אויסגיסן.
דריי געטראנקען וואס זענען אסור צוליב גילוי:
"שלושה משקין אסורין משום גילוי" - דריי סארטן געטראנקען ווערן אסור אויב מ'האט זיי איבערגעלאזט אנטפלעקט אויף אזא אופן אז אפשר איז א שלאנג צוגעקומען צו זיי, און מ'דארף זיי אויסגיסן:
"המים" - געוויינטלעכע וואסער.
"והיין" - ווין, און אויך טרויבן זאפט.
"והחלב" - מילך.
די גמרא לייגט צו אויף די דאזיקע נאך געטראנקען: האניק, צעשטויסענער און צעמישטער קנאבל, און פיש ראסל און דאס גלייכן.
לעומת זאת, "ושאר כל משקין מותרין" - די איבעריקע געטראנקען, ווי זאפטן און גרינגע געטראנקען, זענען מותר אפילו אויב מ'האט זיי איבערגעלאזט אנטפלעקט, ווייל די שלאנגען טרינקען נישט דערפון, און עס איז נישטא קיין שום סיבה צו האבן א חשש אז א שלאנג האט דערפון געטרונקען.
וויפיל צייט פון גילוי מאכט עס אסור?
"כמה ישהו ויהיו אסורין? כדי שיצא הרחש ממקום קרוב וישתה" - וויפל צייט דארפן די געטראנקען שטיין אנטפלעקט כדי זיי זאלן ווערן אסור מחמת גילוי? עס איז גענוג א קליין שיעור צייט וואס א שלאנג וואס באהאלט זיך אין דער נאענט האט געקענט ארויסגיין און טרינקען. "רחש" איז דער קריכער, דהיינו די שלאנג, און "ממקום קרוב" - אפילו פון א זייער נאענטן באהעלטעניש, ווי אונטער די הענטל פונעם טאפ אדער דעם כוס. עס איז גענוג אז ער זאל ארויסגיין, כאפן א שנעלן זופ און פארשווינדן, כדי דער וויין, וואסער און דומה, זאלן ווערן אסור מחמת גילוי.
לסיכום: דער שיעור צייט איז בכלל נישט לאנג, און דעריבער, לויט פשט הלכה, יעדער וויין, וואסער אדער מילך וואס איז געבליבן אנטפלעקט אויף אן אופן וואס א שלאנג האט געקענט דערפון טרינקען - ווערן זיי תיכף אסור, און אפילו וויין של תרומה, וואס אויך ער ווערט אויסגעגאסן ווייל א שווערע סכנה איז ערגער פון אן איסור.