פאר אונדז איז משנה ד' אין פרק י' פון מסכת תרומות - די צווייטע משנה וואס באהאנדלט די ענין פון ריח און פון אײַננעמען דעם גערוך.
דער פאל וואס פאר אונדז:
אן אויוון וואס מען האט אים אנגעצונדן מיט כמון פון תרומה. דאס הייסט, דער מקור פון דעם ברענעדיקן ברען אונטער דעם אויוון איז כמון, און פאר די ענין רעדט מען פון כמון פון תרומה מיט וועלכן מען מעג הייצן (טמא'נעם כמון וואס איז געווען פון תרומה).
דער כמון איז א מין געווירץ, און ווען מען פארברענט אים גיט ער ארויס א זייער שטארקן ריח. פון דא, אז דער וואס באקט ברויט אין אן אויוון וואס זײַן מקור פון ברען איז ברענעדיקער כמון, וועט דאס ברויט אײַננעמען א שטארקן ריח פון כמון. און דער כמון איז א כמון פון תרומה, וואס איז אסור פאר זרים. די פראגע איז דעריבער, וואס איז דער דין פון דעם ברויט: צי איז די פת, וואס איז אײַנגעזאפט מיטן רויך פון כמון ביז זי נעמט זיין טעם, אויך אסור פאר זרים?
די הלכה:
די ענטפער איז ניין. די הלכה דא גייט נאך דער הלכה וואס איז געפסק'נט געווארן אין דער פריערדיקער משנה. אין דער פריערדיקער משנה האבן זיך צעטיילט רבי מאיר און רבי יהודה, און דא פסק'נט מען דירעקט ווי רבי יהודה און ווי רבי יוסי, אז ריח איז ניט קיין מילתא - דער ריח ווערט ניט גערעכנט פאר עפעס א ממשות'דיקע זאך וואס שייך צום איסור.
און אין די לשון פון דער משנה:
"תנור שהסיקו בכמון של תרומה ואפה בו" - אן אויוון וואס מען הייצט מיט פארברענען כמון פון תרומה, און מען האט אין אים געבאקן פת.
"הפת מותרת" - דאס ברויט בלייבט אין זײַן היתר, הגם אז עס איז אײַנגעזאפט מיט יענעם טעם און ריח.
"שאין טעם כמון אלא ריח כמון" - עס איז דא ניט קיין ממשות'דיקער טעם פון כמון אין ברויט, נאר בלויז א ריח פון כמון. דער גערוך פאר זיך אליין איז ניט קיין מילתא, ניט קיין באדייטנדע זאך וואס זאל אסר'ן די פת.
צום סיכום: אן אויוון וואס מען האט אים אנגעצונדן מיט כמון פון תרומה, און די פת וואס מען האט אין אים געבאקן האט אײַנגענומען זיין ריח - די פת איז מותר פאר זרים, ווײַל עס איז אין איר ניט קיין טעם פון כמון נאר בלויז א ריח פון כמון, און ריח איז ניט קיין מילתא. און דאס איז די הלכה.