מיר לערנען אין מסכת תרומות, פרק אחד עשר, משנה ב', וואָס האַנדלט וועגן משקים וואָס גייען אַרויס פֿון תרומה.
די משקים וואָס די משנה רעכנט אויס:
"הדבש הבא מן התמרים" - האָניק וואָס ווערט אַרויסגעצויגן פֿון די פֿרוכט פֿון טייטלען.
"היין הבא מן התפוחים" - דאָס הייסט עפּלזאַפֿט.
"החומץ הבא מן הענבים" - פֿון די וויינטרויבן וואָס קומען שפּעטער צו רײַפֿן.
די דאָזיקע פֿרוכט־געטראַנקען זײַנען געווען פֿאַרשפּרייט צווישן די מענטשן אין די צײַטן פֿון חז"ל: מען פֿלעגט נעמען פֿרוכטן און אַרויסציען פֿון זיי די פֿאַרשידענע משקים.
דער זעלבער דין איז בײַ אַלע סאָרטן פֿרוכט־זאַפֿטן וואָס ווערן אַרויסגעצויגן פֿון אַ פֿרוכט פֿון תרומה - טייטלען פֿון תרומה אָדער עפּל פֿון תרומה.
לסיכום: די דאָזיקע משנה האַנדלט וועגן די משקים וואָס גייען אַרויס פֿון די פֿרוכטן פֿון תרומה - האָניק פֿון טייטלען, וויין פֿון עפּל און עסיק פֿון די וויינטרויבן וואָס קומען שפּעטער צו רײַפֿן - און וועגן דעם דין פֿון אַלע פֿרוכט־זאַפֿטן וואָס ווערן אַרויסגעצויגן פֿון אַ פֿרוכט פֿון תרומה.