תענית, פרק ג', משנה ה'. די משנה ציילט אויף די פעלער אויף וועלכע מען מתריע איז אין אלע ערטער.
"על אלו מתריעין בכל מקום": אויף די פאלגנדע זאכן בלאזט מען אין שופר אדער אין חצוצרות אין אלע ערטער.
"על השדפון" - א מכה וואס ווערט פאראורזאכט דורך א זייער שטארקן ווינט אדער א שלעכטן וועטער.
"ועל הירקון" - א מין קרענק וואס שאדט דעם תבואה.
"על הארבה ועל החסיל" - מיני חגבים וואס קומען אראפ.
"ועל החיה" - א ווילדע און שלעכטע חיה וואס איז ארויסגעקומען און קען שאדן מענטשן.
"ועל החרב" - אַרמייען וואס פאלן אריין.
אויף אלע די זאכן - "מתריעין עליה" - אין יעדן ארט דארף מען בלאזן אין שופר און פאסטן.
"מפני שהיא מכה מהלכת" - דאס זענען וואנדערנדיקע מכות, וואס קענען שאדן אין יעדן ארט, און דעריבער דארפן אלע מיטהאלטן.
לסיכום: די משנה ציילט אויף די מכות אויף וועלכע מען מתריע איז אין אלע ערטער - שדפון, ירקון, ארבה און חסיל, א שלעכטע חיה און חרב - און גיט דערפאר די סיבה, ווייל זיי זענען א "מכה מהלכת", א וואנדערנדיקע מכה וואס איז נישט באגרעניצט צו איין ארט, און דעריבער ליגט די התרעה און דער פאסטן אויף אלעמען.