מיר האַלטן אין מסכת תענית, פרק א', משנה ו'. אין די צוויי פֿריערדיקע משניות האָבן מיר געלערנט דעם סדר פֿון די ערשטע תעניתים: אויב עס איז נישט געפֿאַלן קיין רעגן אין ארץ ישראל ביז זיבעצנטן מרחשוון, הייבן די תלמידי חכמים אָן צו פֿאַסטן דריי גרינגע תעניתים - תעניתים וואָס הייבן זיך אָן בלויז אין דער פֿרי און דער איסור איז בלויז אין עסן און טרינקען. און אויב עס איז אָנגעקומען ראש חודש כסלו און נאָך אַלץ איז נישט געפֿאַלן קיין רעגן, פֿאַסט דער גאַנצער ציבור נאָך דריי גרינגע תעניתים, בלויז בעת דעם טאָג. אונדזער משנה רעדט וועגן וואָס עס קומט פֿאָר ווען די תעניתים זײַנען אַריבער און דער ציבור איז נאָך נישט געענטפֿערט געוואָרן.
די דריטע דריי תעניתים - אַ שטרענגער תענית:
"עברו אלו ולא נענו - בית דין גוזרין שלוש תעניות אחרות על הציבור" - ווען די דריי פֿריערדיקע תעניתים זײַנען אַריבער און מען איז נישט געענטפֿערט געוואָרן מיט רעגן, מכריז און גוזר דער בית דין נאָך דריי תעניתים אויף דעם ציבור. די תעניתים זײַנען שטרענגער פֿון די פֿריערדיקע: "אוכלין ושותין מבעוד יום" - עסן און טרינקען איז דערלויבט בלויז אין דעם טאָג פֿאַר דעם תענית, און פֿון דער נאַכט פֿריער הייבט זיך אָן דער תענית. דערצו זײַנען אַסור פֿינף עינויים:
"ואסורין במלאכה" - מען טאָר נישט אַרויסגיין און טאָן קיין מלאכה, ענלעך צו וואָס מען פֿירט זיך אין תשעה באב, ווען די מלאכה איז נישט נייטיק.
"וברחיצה" - אַן איסור פֿון וואַשן.
"ובסיכה" - אַן איסור פֿון שמירן דעם גוף.
"ובנעילת הסנדל" - אַן איסור פֿון אָנטאָן לעדערנע שיך.
"ובתשמיש המיטה" - אַן איסור פֿון תשמיש המיטה.
"ונועלין את המרחצאות" - וויבאַלד וואַשן איז אַסור, פֿלעגט מען פֿאַרשליסן די באָד הײַזער.
די לעצטע זיבן תעניתים:
"עברו אלו ולא נענו - בית דין גוזרין עליהם עוד שבע" - אויב אויך די דריי תעניתים זײַנען אַריבער און מען איז נאָך אַלץ נישט געענטפֿערט געוואָרן, גוזר דער בית דין נאָך זיבן תעניתים, "שהן שלוש עשרה תעניות על הציבור" - די זיבן, צוזאַמען מיט די זעקס פֿריערדיקע תעניתים פֿונעם ציבור, קומען אויס דרײַצן תעניתים. די תעניתים פֿון די תלמידי חכמים ווערן נישט אַרײַנגערעכנט אין דעם חשבון, וויבאַלד דער חשבון רעדט וועגן די תעניתים וואָס זײַנען אַרויפֿגעלייגט אויפֿן גאַנצן ציבור.
די נאָך גרעסערע חומרות אין די לעצטע זיבן:
"הרי אלו יתירות על הראשונות" - די לעצטע זיבן תעניתים זײַנען שטרענגער פֿון די ערשטע, און נישט בלויז דערין וואָס דער תענית ציט זיך פֿיר און צוואַנציק שעה ווי אין די דריי פֿריערדיקע תעניתים, נאָר אין צוויי ווײַטערע ענינים:
"שבאלו מתריעין" - מען בלאָזט תקיעות. אין די מפֿרשים איז דאָ אַ דיון מיט וואָסער כלי מען פֿלעגט בלאָזן: מיטן שופֿר, מיט חצוצרות אָדער מיט מעטאַלענע הערנער.
"ונועלין את החנויות" - מען פֿאַרשליסט די עסן קרעמלעך. נאָר אַז "בשני מטין עם חשכה" - אין די מאָנטיקן פֿלעגט מען אַ ביסל עפֿענען די טירן צום אָוונט, כדי די מענטשן זאָלן קענען קויפֿן זייערע צרכים אויף צו ברעכן דעם תענית. "ובחמישי מותרין מפני כבוד השבת" - אין די דאָנערשטיקן איז דערלויבט צו לאָזן די קרעמלעך אָפֿן דעם גאַנצן טאָג, מפֿני כבֿוד השבת, כדי מען זאָל קענען קויפֿן זייערע צרכים אויף שבת וואָס קומט אויף מאָרגן.
לסיכום: אין דער משנה האָבן מיר געלערנט דעם סדר פֿון די שטרענגקייטן אין די רעגן תעניתים. נאָך די זעקס גרינגע תעניתים וואָס זײַנען געלערנט געוואָרן אין די פֿריערדיקע משניות, גוזר דער בית דין דריי שטרענגע תעניתים, אין וועלכע דער תענית הייבט זיך אָן פֿון פֿאַר נאַכט און מען פֿירט זיך מיט פֿינף עינויים און פֿאַרשליסן די באָד הײַזער. אויב מען איז נישט געענטפֿערט געוואָרן, ווערן געגזרט נאָך זיבן תעניתים, וואָס פֿולן אויס דרײַצן תעניתים אויף דעם ציבור, און אין זיי קומען צו צוויי חומרות: בלאָזן תקיעות און פֿאַרשליסן די קרעמלעך, אַחוץ באַזונדערע הקלות אין די מאָנטיקן און דאָנערשטיקן מפֿני כבֿוד השבת.