סוכה, פרק ג', משנה ז'. די משנה רעדט וועגן דעם שיעור פונעם אתרוג: וואס איז די ריכטיקע גרויס, סיי פארן קלענסטן אתרוג וואס קען זיין כשר, און סיי פארן גרעסטן אתרוג.
דער שיעור פונעם קלענעם אתרוג:
"רבי מאיר אומר: כאגוז" - לויט זיין מיינונג קען דער אתרוג זיין אזוי קליין ווי די גרויס פון אן אגוז, און מסתמא איז די כוונה צום אגוז וואס מיר רופן אגוז לוז.
"רבי יהודה אומר: כביצה" - ביז די גרויס פון א ביצה מעג ער זיין קליין, אבער נישט ווייניקער פון דעם.
דער שיעור פונעם גרויסן אתרוג:
"כדי שיאחז שניים בידו אחת" - דאס איז די מיינונג פון רבי יהודה: כל זמן מען קען האלטן צוויי אתרוגים אין איין האנט, איז דער אתרוג כשר; און אויב מען קען נישט האלטן צוויי אין איין האנט, איז ער צו גרויס.
"רבי יוסי אומר: אפילו אחד בשתי ידיו" - אדרבה, דער אתרוג מעג זיין אזוי גרויס אז מען דארף צוויי הענט צו האלטן איין אתרוג. דאס הייסט, אז אפילו א זייער זייער גרויסער אתרוג איז כשר, און אזוי איז נפסק געווארן די הלכה למעשה.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר זיך אפגעשטעלט אויף די שיעורים פונעם אתרוג - ביים קלענעם האבן זיך צעטיילט רבי מאיר (כאגוז) און רבי יהודה (כביצה), און ביים גרויסן האבן זיך צעטיילט רבי יהודה (צוויי אין איין האנט) און רבי יוסי (אפילו איינער אין צוויי הענט), און ווי די מיינונג פון רבי יוסי איז נפסק געווארן די הלכה.