סוטה פרק א', משנה ו'. די דאָזיקע משנה גייט װײַטער און באַשרײַבט די װײַטערדיקע אופנים פֿון ניװול און ביזוי װאָס מען האָט אָנגעװענדט בײַ דער סוטה, איידער מען גיט איר צו טרינקען די ביטערע װאַסערן.
ניװול פֿון די קליידער און די תכשיטים:
"היתה מכוסה לבנים - מכסה שחורים" - אױב זי איז אָנגעטאָן אין װײַסע בגדים, דעקט מען זי צו מיט שװאַרצע בגדים.
"היה עליה כלי זהב - מעבירין ממנה" - קײטלעך, אױרינגלעך, נאָזרינגען און פֿינגערלעך װאָס אױף אירע פֿינגער, נעמט מען אַראָפ פֿון איר, כדי זי זאָל נישט אױסזען שײן.
אַלץ דאָס טוט מען מיט אײן ציל: זי זאָל אױסזען מיאוס און נידעריק.
דער מצרישער שטריק:
דערנאָך נעמט מען אַ מצרישן שטריק - אַ זייער גראָבן שטריק - און מען בינדט אים אױבן איבער אירע דדים. זײַן תפקיד איז צו פֿאַרזיכערן, אַז אירע בגדים, װאָס זײַנען שױן צעריסן, זאָלן נישט אין גאַנצן אַראָפפֿאַלן פֿון איר.
װער קומט זי אָנקוקן?
יעדער װאָס װיל קומען און זי אָנקוקן, קומט און זעט זי אין איר נידעריקײט, אַחוץ אירע קנעכט און שפֿחות. דער טעם דערצו: זי איז נאָנט צו זײ, און זײער בליק קען איר געבן אַ נפֿשלעכן חיזוק, בעת די גאַנצע תכלית איז זי צו ברענגען צו אַ מצב פֿון נידעריקײט, כדי זי זאָל מודה זײַן אױפֿן ניאוף, און מען זאָל נישט דאַרפֿן אױסמעקן דעם שם השם אין די װאַסערן.
"וכל הנשים מותרות לראותה":
דער פשט פֿון די װערטער איז אַז ס'איז מותר פֿאַר זײ זי אָנצוקוקן, אָבער אין ביאור פֿון די װערטער זײַנען געזאָגט געװאָרן צװײ אופנים:
די גמרא איז מסביר אַז דאָס איז נישט בלױז אַ רשות נאָר אַ חוב, די נשים זײַנען מחויב זי אָנצוקוקן, און זײ באַזונדער דאַרפֿן צולײגן צו איר די דעה.
עס זײַנען דאָ װאָס זײַנען מבאר אַז "מותרות" איז נישט פֿון לשון היתר, נאָר פֿון לשון התראה און אַזהרה: פֿון דעם װאָס זײ זען זי, זײַנען זײ געװאָרנט.
און אַזױ װי עס שטײט אין פסוק, אַז אַלע נשים זאָלן נעמען מוסר און לקח, און נישט טאָן װי איר זימה און װי איר ניאוף.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט די װײַטערדיקע סדר פֿון ניװול פֿון דער סוטה: דאָס בײַטן די װײַסע קליידער אױף שװאַרצע, אַראָפנעמען די כלי זהב, בינדן אַ מצרישן שטריק אױבן איבער אירע דדים, און דער היתר צו זען פֿאַר יעדן מענטש אַחוץ אירע קנעכט און שפֿחות, אַלץ כדי זי צו ברענגען צו נידעריקײט װאָס װעט זי גורם זײַן מודה צו זײַן, אױך די צװײ װעגן אין פֿאַרשטײן "וכל הנשים מותרות לראותה": דער חוב פֿון קוקן, אָדער לשון פֿון אַזהרה און התראה, פֿון װעלכן אַלע נשים זאָלן נעמען מוסר.