שביעית, פרק א', משנה ז'. אין די פֿריערדיקע משנה האָבן מיר געלערנט אַז ווער עס האָט צען שתילים - צען נטיעות - וואָס זײַנען צעשפּרייט אין אַ בית סאה אין פֿעלד, מעג ער אַקערן דאָס גאַנצע פֿעלד ביז ראש השנה, און דער דין איז איבערגעגעבן געוואָרן ווי אַ הלכה למשה מסיני. אונדזער משנה ברייטערט אויס דעם זעלבן יסוד און פֿירט אים אַ טראָט ווײַטער.
לשון המשנה:
"הנטיעות והדלועין מצטרפין לתוך בית סאה" - נטיעות פֿון בוימער און דלועין (דלעת געוויקסן) שליסן זיך צונויף אין איינעם צו דערגאַנצן די צאָל צען אין דעם דין פֿון בית סאה. אַזוי למשל, זעקס נטיעות און פֿיר דלעת געוויקסן שליסן זיך צונויף צו צען, און דאָס איז גענוג אַז זיי זאָלן געלטן ווי צען נטיעות און מתיר זײַן דאָס אַקערן ביז ראש השנה.
אָבער די ראשונים דערקלערן אַז דער צירוף העלפֿט נאָר אויף דעם תנאי אַז די צאָל שתילים איז גרעסער פֿון דער צאָל דלועין, און מען דאַרף אַ פֿאַרהעלטעניש פֿון זעקס צו פֿיר לכל הפחות.
די שיטה פֿון רבן שמעון בן גמליאל:
רבן שמעון בן גמליאל פֿירט דעם דין אַ טראָט ווײַטער: "כל עשר דלועין לבית סאה - חורשין כל בית סאה עד ראש השנה" - אַפֿילו אויב עס זײַנען דאָרט נישטאָ קיין שתילים בכלל, נאָר בלויז צען דלועין אין אַ בית סאה, איז מותר צו אַקערן דאָס גאַנצע פֿעלד אין שיעור פֿון אַ בית סאה ביז ראש השנה.
און די ראשונים באַשײַנען אַז מען רעדט נישט פֿון אַ געוויינטלעכן דלעת, נאָר פֿון אַ דלעת יוונית דווקא, וואָס איז געווען גרויס און חשוב ווי אַ שתיל פֿון אַ בוים.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט אַז נטיעות און דלועין שליסן זיך צונויף אין איינעם צו דערגאַנצן צען אין אַ בית סאה, ובלבד אַז די שתילים זײַנען מער פֿון די דלועין אין אַ פֿאַרהעלטעניש פֿון זעקס צו פֿיר לכל הפחות; און לויט דער דעה פֿון רבן שמעון בן גמליאל איז גענוג צען דלועין אויף אַ בית סאה - און דאָס איז די דלעת יוונית, וואָס איז חשוב ווי אַ שתיל - כדי מתיר צו זײַן דאָס אַקערן אין אַ גאַנצן בית סאה ביז ראש השנה.