שקלים, פרק ד', משנה ח'. די משנה רעדט וועגן א מענטש וואס איז מקדיש זיינע נכסים, און צווישן זיינע נכסים געפינען זיך זאכן וואס זענען ראוי צו ווערן מקריב אויף דעם מזבח:
ווייַנען.
אייל.
פייגל, וואס זענען ראוי צו ווערן מקריב אלס קרבנות.
די דעה פון רבי אלעזר:
מען דארף זיין מדייק: דער רבי אלעזר וואס איז דא דערמאנט איז נישט דער רבי אליעזר פון דער פריערדיקער משנה. רבי אלעזר האלט אז מען דארף פארקויפן די זאכן צו מענטשן וואס דארפן זיי, ווער עס דארף ווייַן, אייל אדער פייגל צום מקריב זיין, און זיי וועלן זיי מקריב זיין.
און וואס וועט מען טאן מיט די געלטער וואס מען באקומט פון פארקויפן די זאכן?
דאס געלט פון די זאכן וואס זענען ראוי צום מזבח: דערפון וועט מען ברענגען קרבנות עולות.
דער רעשט פונעם פארמעגן וואס ער האט מקדיש געווען: גייט צו דער אלגעמיינער קופה.
דער מקור פונעם דין אינעם פסוק:
רבי אלעזר לערנט דעם דין פונעם פסוק: "לכל נדריהם ולכל נדבותם אשר יקריבו לה' לעולה". דער ירושלמי איז דארשן דערפון: יעדע זאך וואס מען טוט דערמיט א נדר אדער א נדבה, דאס הייסט, וואס מען איז נודר מיט זאכן וואס מען קען זיי מקריב זיין צו ה', און אפילו זאכן ווי ווייַן, אייל און זעמל, וואס זענען נישט דערמאנט אין אונדזער משנה, קענען דינען פאר די צוועקן פון א עולה.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט דעם דין פון א מקדיש זיינע נכסים וואו עס געפינען זיך זאכן וואס זענען ראוי צום מזבח: לויט דער דעה פון רבי אלעזר פארקויפט מען זיי צו די וואס דארפן זיי צום מקריב זיין, פונעם געלט ברענגט מען קרבנות עולות, און דער רעשט פונעם פארמעגן גייט צו דער אלגעמיינער קופה. דער יסוד פונעם דין ווערט געלערנט פונעם פסוק "לכל נדריהם ולכל נדבותם אשר יקריבו לה' לעולה", און פון דער דרשה פונעם ירושלמי אז אפילו ווייַן, אייל און זעמל זענען אין דעם כלל.