שבת, משנה ב'. מיר גייען װײַטער אין די הלכות פֿון מילה. די משנה הײבט אָן: "עושין כל צרכי מילה בשבת" - און זי דערציילט אָפּ װעלכע זאַכן מע טוט אין שבת לצורך דער מילה. װי מיר האָבן געלערנט אין דער פֿריערדיקער משנה, לויט רבי עקיבא זײַנען דװקא יענע מלאכות ערלויבט, װאָס מע האָט נישט געקענט טאָן פֿאַר שבת.
דאָס זײַנען די צרכי המילה װאָס מע טוט אין שבת:
חיתוך הערלה - די מילה אַליין.
פריעה - צוריקציִען די אינערלעכע הויט װאָס דעקט צו דעם גיד.
מציצת הדם.
אַרויפֿלייגן רפואות אויפֿן אָרט פֿון דער מילה:
מע מעג אַרויפֿלייגן אויף דער װוּנד אַן אספלנית, דאָס איז אַ היילנדיקער באַנדאַזש, און אויך כמון, װאָס מע האָט געהאַט אַ מנהג אים אַרויפֿצולייגן לרפואה. אָבער דעם כמון דאַרף מען צוגרייטן און צערײַבן פֿון ערבֿ שבת. און װאָס איז דער דין אויב מע האָט נישט צערײַבן דעם כמון פֿאַר שבת? מע מעג אים קײַען מיט די ציין און אים אַרויפֿלייגן אויף דער װוּנד, דהיינו טאָן דאָס בשינוי.
און אַזוי אויך װײַן און שמן װאָס דינען אויך צו רפואה: אויב מע האָט זיי נישט צונויפֿגעמישט פֿון ערבֿ שבת - הגם מע האָט געקענט דאָס טאָן - טאָר מען זיי נישט מישן אין שבת. אָבער מע מעג אַרײַנגעבן דאָס באַזונדער און דאָס באַזונדער אין דער קערה, און אויב זיי האָבן זיך פֿון זיך אַליין צונויפֿגעמישט, איז דאָס ערלויבט, און דאָס איז גענוג װי אַ שינוי.
דער חלוק און די כריכה:
מע האָט געהאַט אַ מנהג צו מאַכן אַ מין קליינעם אַרבל װאָס מע האָט אַרויפֿגעלייגט אויפֿן אָרט פֿון דער מילה, כדי אָפּצוהיטן די הויט װאָס איז צוריקגעצויגן געװאָרן, זי זאָל נישט צוריקקומען און צודעקן דעם אבֿר. אָט דעם אַרבל טאָר מען נישט מאַכן אין שבת, און מע דאַרף אים צוגרייטן פֿון ערבֿ שבת. אָבער מע מעג אַרומװיקלען אַרום דער װוּנד אַ שטיק טוך אָדער אַ שמאַטע.
ברענגען די שמאַטע אין שבת:
האָט מען נישט צוגעגרייט אַ שמאַטע פֿון ערבֿ שבת און נישט געבראַכט אין שטוב אַרײַן - מעג מען זי אַרומװיקלען אַרום דעם פֿינגער און זי אַזוי ברענגען, און אַפֿילו פֿון אַן אַנדער חצר װאָס מע האָט מיט איר נישט קיין עירובֿ. דורך רשות הרבים טאָר מען זי נישט ברענגען, אָבער פֿון חצר צו חצר איז ערלויבט.
און דער טעם פֿון דעם: דער איסור פֿון אַריבערטראָגן פֿון חצר צו חצר אָן אַן עירובֿ איז נאָר מדרבנן, און דערפֿאַר האָט מען ערלויבט זי צו ברענגען אויף אַן אופֿן פֿון אָנטאָן. דאָס איז נישט קיין גאַנצער אָנטאָן - װאָרן װען די שמאַטע װאָלט זיך גערעכנט פֿאַר אַ ממשותדיקן בגד, װאָלט מען געמעגט אַרויסגיין מיט איר אַפֿילו אין רשות הרבים. נאָר דאָס איז בלויז אַ טײלװײַזער אָנטאָן, און דאָס איז גענוג צו ערלויבן אין אַן אָרט װוּ דער איסור איז מדרבנן, און נישט אין רשות הרבים.