שבת, פרק כירה, משנה ה. די דאזיקע משנה רעדט וועגן דעם, אז הגם עס איז אסור צו פארלעשן א פייער אום שבת, זענען דא געוויסע פעולות וואס א מענטש טאר טאן כדי צו פארקלענערן די שריפה.
פארשפרייטן א הויט פון א ציגעלע:
בן ננס זאגט אז מען מעג פארשפרייטן א הויט פון א ציגעלע אויף א "שידה תיבה ומגדל" - פארשידענע סארטן קאסטנס און שראנקן - וואס דאס פייער האט זיי אנגעכאפט, און ווען דער מענטש וויל נישט אז דאס פייער זאל זיך פארשפרייטן, מעג ער נוצן די דאזיקע הויטן כדי עס צו פארקלענערן. דער טעם פונעם היתר: "מפני שהאש מחרכת אותו" - אזא סארט הויט ווערט נישט טאקע פארברענט נאר בלויז אנגעסמאליעט, און דעריבער קען עס באשיצן די שידה, תיבה און מגדל פאר א שריפה.
מאכן א מחיצה פון די כלים:
נאך מעג מען מאכן א מחיצה פון וועלכן סארט כלי עס זאל נישט זיין פאר דעם פייער, סיי אויב די כלים זענען ליידיג און סיי אויב זיי זענען פול, און אפילו פול מיט וואסער, כדי דאס פייער זאל זיך נישט פארשפרייטן ווייטער. הגם דאס קען גורם זיין אז דער כלי זאל צעברעכן און דאס וואסער זאל ארויסגיין פון אים, איז דערין נישטא קיין איסור, וויבאלד דאס איז 'גרם כיבוי' - פארלעשן דורך אן אומגעריכטן וועג, און דאס איז מותר.
די מיינונג פון רבי יוסי:
רבי יוסי איז חולק און אסר'ט צו מאכן א מחיצה פון נייע לימענע כלים וואס זענען פול מיט וואסער, ווייל זיי זענען נישט מסוגל צו האלטן שטאנד קעגן דעם פייער צוליב זייער נייקייט: זיי צעפלאצן און פארלעשן דאס פייער. זיין מיינונג איז אז 'גרם כיבוי' איז אסור - פארלעשן א פייער אפילו דורך אן אומגעריכטן וועג איז אסור, און אפילו אין א מצב וואו עס וועט גורם זיין א הפסד ממון.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט אז הגם דאס פארלעשן איז אסור אום שבת, מעג מען פארקלענערן די פארשפרייטונג פון א שריפה: דורך פארשפרייטן א הויט פון א ציגעלע, וואס דאס פייער סמאליעט עס אן און פארברענט עס נישט, און דורך מאכן א מחיצה פון ליידיגע אדער פולע כלים. די תנאים זענען נחלק אין דעם דין פון 'גרם כיבוי': לויט דער ערשטער מיינונג איז עס מותר, בעת רבי יוסי אסר'ט צו פארלעשן אפילו דורך אן אומגעריכטן וועג, און אפילו אין א פאל פון א הפסד ממון.