סנהדרין פרק ז', משנה ז'. די משנה גייט ווייטער אן צו ערקלערן עטלעכע פון די מצוות וואס זענען דערמאנט געווארן פריער אין משנה ד', וואס אן עבירה אויף זיי קען מחייב זיין סקילה, און זי באהאנדלט דריי פון זיי.
הנותן מזרעו למולך:
לויט ווי אונזער גמרא לערנט, איז די צערעמאניע טאקע א רעליגיעזע צערעמאניע, אבער עס איז נישט קיין פארעם פון עבודה צום אפגאט מולך, נאר א כנענישער מנהג. דאס איז ענלעך צו דעם וואס מען זאגט נישט אויף נטילת לולב אדער אויף א ברית מילה אז זיי זענען אן 'עבודה' צו השם יתברך - זיי זענען הייליגע אידישע אקטן, אבער נישט קיין 'עבודה' כשלעצמה. אזוי אויך דא: א כנענישער מנהג איז געווען אריבערצופירן אויף עפעס אן אופן א טייל פון א מענטש'ס קינדער צום אפגאט מולך.
אין דעם פראצעס זענען דא צוויי פאזעס: קודם גיט מען איבער דאס קינד צום כהן פונעם מולך, און דערנאך גיט דער כהן צוריק דאס קינד צו די עלטערן, און דער טאטע אדער די מאמע טראגט אים איבער דעם פייער. צוויי באזונדערע פסוקים רעדן ארום דעם, יעדע פון אן אנדער ווינקל - איינס פון די מסירה (דאס איבערגעבן) און דאס אנדערע פון העברה באש (דאס אריבערפירן אין פייער) - און פון דא לערנט די משנה אז ביידע טיילן ווערן פארלאנגט כדי מחייב צו זיין סקילה:
"ומזרעך לא תתן להעביר למולך" (ויקרא י"ח, כ"א) - פון דיינע קינדער זאלסטו נישט איבערגעבן כדי זיי אריבערצופירן צום מולך. דאס איז דער טייל פון די מסירה.
"לא ימצא בך מעביר בנו ובתו באש" (דברים י"ח, י') - עס זאל זיך נישט געפינען צווישן דיר איינער וואס פירט אריבער זיין זון אדער זיין טאכטער אין פייער. דאס איז דער טייל פון העברה באש.
און אזוי איז דער לשון פון דער משנה: "הנותן מזרעו למולך אינו חייב" - דער וואס גיט איבער זיין קינד צום מולך איז נישט מחייב סקילה (און לאמיר יעצט אראפלייגן אין א זייט די דינים פון עדות און התראה), "עד שימסור למולך ויעביר באש" - ביז ער וועט איבערגעבן דאס קינד צום כהן און דערנאך אים אריבערפירן אין פייער. "מסר למולך ולא העביר באש, העביר באש ולא מסר למולך - אינו חייב". אין געוויסע גירסאות פעלט אויס דער המשך פונעם לשון "עד שימסור למולך ויעביר באש", וואס איז טאקע איבריג.
בעל אוב וידעוני:
דער צווייטער טייל פון דער משנה, וואס ווערט געברענגט אין תלמוד בבלי אלס אן אייגענשטענדיגע משנה, באהאנדלט צוויי אנדערע מצוות וואס זענען דערמאנט געווארן אין משנה ד' און האבן א שייכות איינער צום צווייטן: בעל אוב און ידעוני. דאס זענען צוויי פאַרשידענע פארמען פון העלאת באוב, דאס הייסט זיך דורכרעדן מיט די טויטע כדי אויסצוגעפינען די עתידות. די משנה שטעלט פעסט אז דער וואס טוט איינע פון די צוויי כּישוף-מעשים קען ווערן מחייב סקילה, בשעת דער וואס פרעגט זיך אן ביי זיי גייט נאר אריבער אויף א געווענליכן לאו און באקומט נאר מלקות.
בעל אוב - דאס איז דער וואס פירט דורך די עבודת האוב, און רעדט פון זיין ארעם-גרוב (בית שחיו). לויט דעם ברטנורא, און אזוי אויך לויט דעם רמב"ם, איז דא א שארבן (גולגולת) וואס דינט אלס דער מקור מיט וועמען מען רעדט זיך דורך: מען איז מקטיר קטורת אהין און מען פרעגט איר שאלות, און דאן הערט זיך א קול - אדער פון בית שחיו פון דעם בעל אוב (דער מענטש וואס פרעגט און איז מקטיר), ווי דער לשון פון דער משנה זאגט קלאר, אדער פון דער ערד, כביכול אונטער דעם באדן מיט א זייער שוואכן קול. דער הר"ש זעט אויס צו לערנען אז ס'האנדלט זיך נאר פון איין זאך, דער בית השחי, און נישט פון צוויי.
ידעוני - דער וואס רעדט פון זיין מויל. די גמרא ערקלערט אז ס'איז דא א חיה וואס הייסט 'ידוע', און מען רעדט פון א ביין פון יענער חיה. דעם ביין לייגט דער מכשף אריין אין זיין מויל, ווענדט די שאלות צו די טויטע, און דאס קול גייט ארויס פון זיין מויל - ארויס פון יענעם ביין וואס איז אין זיין מויל.
כאטש דער פסוק פארבאט אוב און ידעוני אינאיינעם, לערנען מיר אז יעדע איינס פון זיי איז א באזונדערע עבירה און מען איז חייב אויף דעם און אויף דעם, ווייל אן אנדער פסוק זאגט אז מ'זאל זיך נישט ווענדן צו די אובות - איז דאך דאס איין סארט, און אנטקעגן דעם איז דא א צווייטער סארט. זיי זענען צוויי באזונדערע זאכן.
די ביידע זענען די וואס טוען די מעשה, און די וואס טוען דאס זענען חייב סקילה. אבער דער שואל בהם (דער וואס פרעגט זיך אן ביי זיי) - זיין שטראף איז מלקות. עס איז פאסיג צו פרעגן: שאול המלך האט דאך געפרעגט ביי א בעלת אוב, נו, וויאזוי איז דאס געווען מותר פאר אים? די תשובה איז אז עס איז טאקע נישט געווען מותר, נאר שאול האט געהאלטן אז עס פאלט א חוב אויף אים צו טון אזוי אלס א וועג צו ראטעווען זיינע זעלנער.