פאר אונדז איז משנה ג' אין ערשטן פרק פון מסכת ראש השנה. די משנה רעכנט אויס זעקס חדשים אין יאר וואס אין זיי פלעגן די שלוחים ארויסגיין פון ירושלים צו די גולה, כדי צו מודיע זיין די בני הגולה אין וועלכן טאג עס איז געווארן געקבעט ראש חודש. ווארום די מועדים פון יאר הענגען אפ אין דעם קביעת ראש חודש, און אן דעם וויסן וואלטן די בני הגולה נישט געוואוסט ווען זיי צו מקיים זיין.
די זעקס חדשים אויף וועלכע די שלוחים גייען ארויס:
"על ניסן - מפני הפסח" - כדי די מענטשן פון די גולה זאלן וויסן ווען עס פאלט פסח, וואס הענגט אפ אין דעם טאג וואס אין אים איז געווארן געקבעט ראש חודש ניסן.
"על אב - מפני התענית" - מחמת תשעה באב.
"על אלול - מפני ראש השנה" - ווארום דער קומענדיקער חודש איז תשרי, און ראש השנה הענגט אפ אין דעם טאג וואס אין אים איז געווארן געקבעט ראש חודש אלול.
"על תשרי - מפני תקנת המועדות" - די קביעה פון די יום טוב טעג אין דעם חודש: יום הכיפורים, סוכות און שמיני עצרת.
"על כסלו - מפני חנוכה" - כדי צו וויסן ווען עס פאלט דער כ"ה בכסלו.
"על אדר - מפני הפורים" - כדי צו וויסן ווען עס פאלט פורים.
"וכשהיה בית המקדש קיים, יוצאין אף על אייר מפני פסח קטן":
אין דער צייט וואס בית המקדש איז געווען קיים, פלעגן די שלוחים אויך ארויסגיין אויף חודש אייר, מחמת פסח שני. ווער עס האט נישט געהאט די געלעגנהייט צו ברענגען דעם קרבן פסח אין זיין צייט אין ניסן, האט געקענט אים ברענגען אין פערצנטן אייר, און ער האט געדארפט וויסן זיין פונקטלעכן טאג כדי ארויפצוגיין קיין ארץ ישראל און קיין ירושלים דערפאר.
לסיכום: די משנה לערנט אונדז אז אין זעקס חדשים - ניסן, אב, אלול, תשרי, כסלו און אדר - זענען די שלוחים ארויסגעגאנגען פון ירושלים צו מודיע זיין די גולה וועגן דעם קביעת ראש חודש, מחמת די מועדים און טעג וואס הענגען אפ אין אים; און אין דער צייט וואס בית המקדש איז געווען קיים זענען זיי אויך ארויסגעגאנגען אויף אייר, מחמת פסח שני.