ראש השנה, פרק ב', משנה ג'. אין דער פריערדיקער משנה האבן מיר געלערנט וועגן די משואות וואס מען פלעגט אָנצינדן צו מודיע זײַן וועגן קידוש החודש, און איצט באשרײַבט די משנה ווי אזוי מען פלעגט זיי אָנצינדן הלכה למעשה.
ווי אזוי פלעגט מען אָנצינדן די משואות?
מען פלעגט ברענגען ברענ־מאטעריאלן וואס זענען אלע זייער גרינג צו צינדן:
מוטות ארוכים של עצי ארז - לאנגע שטאנגען פון צעדער־האלץ וואס דינען אלס באזיס פארן פאקל.
קנים.
עצי אפרסמון.
נעורת של פשתן - די אפפאלן וואס מען קלאפט אראפ פונעם פלאקס.
אלע די זאכן פלעגט מען צוזאמענבינדן מיט אַ שטריק, און מען איז מיט זיי ארויפגעגאנגען אויף שפיץ בארג און האט זיי אָנגעצונדן.
נאכן אָנצינדן פלעגט מען שאקלען דעם פאקל מיט צוויי באוועגונגען: "מוליך ומביא, מעלה ומוריד" - אהין און צוריק צו די זײַטן, און ארויף און אראפ, כדי דאס ליכט זאל זיך זען פון ווײַטנס און זאל דערקענט ווערן אלס אַ באוואוסטזיניקער סימן און נישט אלס אַ צופעליקע פײַער.
און אזוי פלעגט ער שטיין און שאקלען ביז ער האט געזען זײַן חבר טוען דאס זעלביקע אויף שפיץ פונעם צווייטן בארג, און זײַן חבר ביז ער האט געזען דעם דריטן - און אזוי ווײַטער, אין איין קייט פון בערג וואס גיט ווײַטער די בשורה.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט דעם סדר פונעם אָנצינדן די משואות - די ברענ־מאטעריאלן וואס מען האט צוזאמענגעבונדן מיט אַ שטריק, דאס ארויפגיין אויף שפיץ בארג און דאס אָנצינדן, די שאקל־באוועגונגען פון "מוליך ומביא, מעלה ומוריד", און ווי מען האט ווײַטער איבערגעגעבן דעם צייכן פון בארג צו בארג ביז די ידיעה האט זיך פארשפרייט אין אלע ערטער.