פסחים, פרק ה', משנה ו'. די משנה גייט װײַטער מיטן באַשרײַבן דעם סדר פֿון ברענגען דעם קרבן פסח, און האַנדלט װעגן די שטאַפּלען פֿון שחיטה, קבלת הדם, איבערגעבן דעם דם און װאַרפֿן אים אױפֿן מזבח.
"שחט ישראל וקיבל הכהן":
די שחיטה איז געטאָן געװאָרן דורך אַ ישראל. די שחיטה פֿון אַ קרבן איז בכלל כשר אַפֿילו דורך אַ מענטש װאָס איז נישט קײן כהן, און הגם געװײנטלעך פֿלעגן די כהנים דאָס אַלײן טאָן, דאָך בײַ קרבן פסח - װוּ די כהנים זײַנען געװען זײער פֿאַרנומען - האָבן זײ געלאָזט די שחיטה פֿאַר אַ ישראל, און אַזױ איז די הלכה למעשה. אָבער קבלת הדם אין אַ כלי איז אַ חוב אױפֿן כהן דװקא, װײַל פֿון דעם פּונקט אָן און װײַטער איז דאָס אַן עבֿודה װאָס איז נישט כשר נאָר בײַ אַ כהן.
"נוטלו לחברו וחברו לחברו":
װי מיר האָבן שױן דערמאָנט, איז דאָ געשטאַנען אַ באַשטענדיקע רײ פֿון כהנים אײנער נאָכן אַנדערן: דער װאָס נעמט צו דעם דם גיט אים איבער צו זײַן חבֿר, און זײַן חבֿר צו דעם חבֿר װאָס נאָך אים. און װײַל זײ פֿלעגן איבערגעבן צװישן זיך די כלים פֿון גאָלד און זילבער, לײגט צו די משנה: "ומקבל את המלא ומחזיר את הריקן" - דער כהן נעמט צוערשט צו דעם פֿולן כלי פֿון דעם חבֿר װאָס קומט פֿון דער זײַט פֿון דער געשאָכטענער בהמה, און אין דער אײגענער צײַט גיט ער אים אָפּ דעם לײדיקן כלי, און אַזױ װײַטער אין דער גאַנצער רײ.
"כהן הקרוב אצל מזבח זורקו זריקה אחת כנגד היסוד":
דער כהן אין דער רײ װאָס איז געװען דער נאָענטסטער צום מזבח פֿלעגט װאַרפֿן אײן זריקה פֿון דם. קרבן פסח, אַנדערש װי אַנדערע קרבנות, דאַרף נישט מער װי אײן געבן פֿון דם; אָבער דאָס געבן װערט געטאָן מיט אַ זריקה אױפֿן מזבח, און דװקא אױפֿן אָרט װאָס איז מכװן כנגד היסוד - די אױסגעשטעלטע בליטה װאָס גײט אַרױס אונטן בײַם מזבח.
די בליטה האָט נישט אַרומגענומען דעם גאַנצן מזבח נאָר דעם רובֿ פֿון אים, אַרום דרײַ פֿון די פֿיר װינקלען:
בײַם דרום מזרח װינקל איז נישט געװען קײן יסוד.
לױט פֿאַרשײדענע דעות, איז אַפֿילו דער רובֿ פֿון דער דרום זײַט און דער מזרח זײַט געװען אָן אַ יסוד.
דאָס געבן פֿון דם איז כשר נאָר אין אַ אָרט װוּ עס איז דאָ אַ יסוד, און דאָס איז די כװנה פֿון דער משנה װען זי זאָגט "זורקו זריקה אחת כנגד היסוד".
די גמרא באַשײדט נאָך אַז דער כהן װאָס איז נאָענט צום מזבח איז נישט געשטאַנען פּונקט צוגעטשעפּעט צו אים, נאָר ער פֿלעגט גײן עטלעכע טריט פֿון דעם אָרט װוּ ער האָט צוגענומען דעם דם, און ערשט דעמאָלט װאַרפֿן אים. דער טעם דערצו איז די הולכה - נעמען דעם דם און גײן מיט אים צום מזבח - װאָס איז אײנע פֿון די פֿיר עיקר עבֿודות פֿון מקריבֿ זײַן דעם קרבן. דערפֿאַר האָבן זײ געלאָזט אַ מרחק װאָס זאָל דערמעגלעכן אַ הולכה למעשה, װײַל אַנישט װאָלט די רײ זיך געצױגן ביזן מזבח פּונקט, און די עבֿודה פֿון הולכה װאָלט בטל געװאָרן.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט דעם סדר עבֿודה בײַ קרבן פסח - שחיטה דורך אַ ישראל, קבלת הדם דורך אַ כהן, איבערגעבן די פֿולע און לײדיקע כלים אין דער רײ פֿון כהנים, און אײן זריקה כנגד היסוד דורך דעם כהן װאָס איז נאָענט צום מזבח, מיט אַן אָפּהיטן אױפֿן אָרט װוּ עס איז דאָ אַ יסוד און אױפֿן מקיים זײַן די עבֿודה פֿון הולכה װי עס דאַרף צו זײַן.