פאה, פרק ח', משנה ו'. די משנה זאָגט אַז די מידה, דער כלל לויט וועלכן מען דאַרף געבן אַ יחיד עני געוויסע סכומים, איז "אֲמוּרָה בַכֹּהֲנִים וּבַלְוִיִּם וּבַיִּשְׂרְאֵלִים" - דאָס הייסט, די זאַכן זענען געזאָגט געוואָרן סיי ביי אַ כהן, סיי ביי אַ לוי און סיי ביי אַ ישראל. וואָס מיינט די משנה מיט דעם?
צוויי אופנים אין פאַרשטיין די זאַכן:
פון דעם געבער צד: ווען דער געבער, דער פויער, איז אַ כהן, אַ לוי אָדער אַ ישראל, פאַלן אויף אים די דינים. הגם אַז דער כהן און דער לוי זענען נישט פויערים מיט גרויסע נחלות, און אַ מאָל האָבן זיי נאָר אַ קליין פעלד, ווייל דער עיקר פון זייער פרנסה קומט פון די תרומות און מעשרות, פונדעסטוועגן ליגט אויף זיי די זעלבע חובה: צו געבן דעם עני כדי שובעו, גענוג אים אָנצוזעטיקן.
פון דעם נעמער צד: עס זענען דאָ וואָס פאַרשטייען פאַרקערט, אַז דער כהן, דער לוי און דער ישראל וואָס דאָ ווערן דערמאָנט זענען די נעמער. הגם אַז דער כהן און דער לוי נעמען תרומות און מעשרות, אויב זיי זענען אָרעם און נעמען מעשר עני, וואָס זיי מעגן עס נעמען, נעמען אויך זיי כדי שובעם, גענוג זיי אָנצוזעטיקן.
ווער עס וויל טאָן אַ טובה מיט זיינע אָרעמע קרובים:
אַ מענטש וואָס האָט אָרעמע קרובים און וויל זיין זיכער אַז זיי זאָלן באַקומען, דאָס איז אים דערלויבט, אָבער מיט אַ מאָס. די משנה נעמט אַ לשון נקייה, אַז ער וויל אָפּשפּאָרן און אָפּשיידן זיין מעשר עני פאַר זיינע קרובים: ער נעמט אַ העלפט פון דער כמות מעשר עני וואָס ער האָט אין האַנט און שיידט עס אָפּ פאַר זיינע קרובים, און די אַנדערע העלפט ווערט געגעבן די עניים בכלל.
און וואָס איז דער דין ווען ער האָט נאָר אַ ביסל?
אויב אַלץ וואָס ער האָט אין האַנט פאַרן צוועק פון מעשר אָדער עני איז אַ קליינע זאַך, וואָס עס איז נישט גענוג צו געבן דעם עני כדי שובעו, לייגט ער עס אַוועק פאַר די עניים, און זיי טיילן עס צווישן זיך. הגם אַז ער האָט נישט גענוג זיי אָנצוזעטיקן, האָט ער נישט קיין ברירה, ווייל ער האָט נישט מער ווי וואָס ער האָט, און די עניים וועלן די קליינע זאַך צעטיילן צווישן זיך.