נדה, פרק ו, משנה ח. דער סוף פון דעם פרק איז אויפגעבויט פון א לאנגע ריי כללים, יעדער איינער הייבט זיך אן מיטן ווארט "כל": יעדער פאל וואס האט אזא זאך, האט אויך אזא זאך. אין יעדן פון די כללים ווערן צוויי הלכות צוזאמענגעשטעלט, און די משנה זאגט אונדז אין וועלכע ריכטונג די צוזאמענשטעלונג גייט: וואס נעמט אריין די ערשטע, איז אויטאמאטיש אויך אין די צווייטע, אבער פארקערט איז נישט דוקא אזוי. אונדזער משנה ברענגט איין אזא פאר, און זי רעדט וועגן צוויי פון די מתנות וואס די תורה גיט צום כהן פון א מענטשנס בהמות.
די ערשטע פון די צוויי איז ראשית הגז, דאס ערשטע פון דער שערונג. ווען א מענטש שערט זיינע שאף, איז די ערשטע וואל וואס קומט אראפ פון דער בהמה נישט פשוט זיין אייגנס צו נוצן ווי ער וויל; זי ווערט אפגעטיילט און איבערגעגעבן צו א כהן פאר א מתנה.
די צווייטע איז מתנות, די חלקים פון א בהמה וואס ווערט געבראכט און געשאכטן, וואו געוויסע באשטימטע חלקים געהערן צום כהן און ווערן אים געגעבן פאר זיין מתנה.
דער כלל פון דער משנה איז: "כל שחייב בראשית הגז חייב במתנות", יעדע בהמה וואס טראגט די חיוב פון ראשית הגז, טראגט אויך די חיוב פון די מתנות פון כהן. יעדע בהמה פון וועמענס וואל מען מוז געבן ראשית הגז, איז אויך א בהמה פון וועלכער דער כהן באקומט זיינע מתנות. עס איז נישט פארהאן קיין בהמה וואס פאלט אריין אין דעם קאטעגאריע פון ראשית הגז און אנטלויפט פון דעם קאטעגאריע פון מתנות; וואס איז אין דער ערשטער גרופע איז אויטאמאטיש אין דער צווייטער.
די משנה שליסט דערנאך אפ די אנדערע ריכטונג: "ויש שחייב במתנות ואינו חייב בראשית הגז", און עס איז פארהאן וואס איז חייב אין די מתנות און איז נישט חייב אין ראשית הגז. די צוויי קאטעגאריעס זענען נישט גלייך גרויס. עס זענען פארהאן בהמות וואס זייער שחיטה מאכט דעם בעל הבית חייב צו געבן די באשטימטע חלקים צו א כהן, און פונדעסטוועגן קומט פון זיי קיינמאל נישט קיין חיוב פון ראשית הגז. אלזא, די איבערדעקונג גייט נאר אין איין ריכטונג: ראשית הגז ברענגט אלעמאל מתנות מיט זיך, אבער מתנות קען שטיין גאנץ אליין.
דאס איז דער סדר וואס מען נעמט מיט זיך פון דער משנה: די ערשטע הלכה איז אריינגענומען אין דער צווייטער, די צווייטע גייט וויַיטער ווי די ערשטע, און די משנה האט אונדז געלערנט ביידע העלפטן פון דעם פארהעלטעניש אין איין איינציקער שורה.