נדה, פרק ו', משנה ה'. דער דאזיקער טייל פון דעם פרק איז אנגעפילט מיט פארן הלכות וואס גייען אלע לויט איין שאבלאן: ווער איז פאסיג צו איין זאך, איז מיט דעם אליין אויך פאסיג צו א צווייטע זאך, אבער ווער איז פאסיג צו דער צווייטער זאך, איז נישט אומבאדינגט פאסיג צו דער ערשטער. אונזער משנה נעמט דעם זעלבן שאבלאן און טוט אים אן אויפן בית דין, ערשט ביי די דיינים און דערנאך ביי די עדים.
די ערשטע ווערטער פון דער משנה זענען "כל הראוי לדון דיני נפשות" (יעדער וואס איז פאסיג צו משפטן דיני נפשות): ווער האט די כשרות צו זיצן אין א בית דין וואס משפט'ט דיני נפשות, טויט זאכן, וואו דעם באשולדיגטן'ס לעבן אליין הענגט אפ פונעם פסק, איז שוין דורך דעם זעלבן זאך "ראוי לדון דיני ממונות", כשר צו פסקן אויך דיני ממונות, מחלוקות וועגן געלט און פארמעגן.
און דערנאך די אנדערע ריכטונג: "ויש שראוי לדון דיני ממונות ואינו ראוי לדון דיני נפשות" (און דא איז פארהאן וואס איז פאסיג צו משפטן דיני ממונות און איז נישט פאסיג צו משפטן דיני נפשות). עס זענען דא מענטשן וואס זענען טאקע כשר צו משפטן געלט זאכן, און פונדעסטוועגן זענען די זעלבע מענטשן נישט כשר צו משפטן דיני נפשות. די כשרות פאר דיני נפשות נעמט אלעמאל אריין די כשרות פאר דיני ממונות, אבער די כשרות פאר דיני ממונות נעמט נישט אלעמאל אריין די כשרות פאר דיני נפשות.
די משנה גייט ווייטער מיט א צווייטן פאר, דאס מאל פארבינדט זי דעם ראל פונעם דיין מיטן ראל פונעם עד: "כל הכשר לדון, כשר להעיד" (יעדער וואס איז כשר צו משפטן, איז כשר צו זאגן עדות). ווער איז כשר צו דינען אלס דיין, איז אויך כשר צו דינען אלס עד אין בית דין.
אויך דא פארענדיגט די משנה דעם שאבלאן: "ויש שכשר להעיד ואינו כשר לדון" (און דא איז פארהאן וואס איז כשר צו זאגן עדות און איז נישט כשר צו משפטן). עס זענען דא מענטשן וואס זענען גאנץ כשר צו זאגן עדות, און פונדעסטוועגן זענען די זעלבע מענטשן נישט כשר צו זיצן אלס דיינים.
קומט אויס אז די משנה גיט אונז צוויי הלכות וואס גייען נאר אין איין ריכטונג. די כשרות פאר דעם שווערערן ראל, ביים ערשטן פאר משפטן דיני נפשות און ביים צווייטן פאר משפטן בכלל, ברענגט מיט זיך אויך די קלענערע כשרות, בעת די כשרות פאר דעם קלענערן ראל שטייט פאר זיך אליין און קלעטערט נישט ארויף.