נזיר פרק ו', משנה ז'. אין דער פֿריערדיקער משנה האָבן מיר גערעדט וועגן תגלחת הטומאה - דער תהליך אין וועלכן דער נזיר ווערט טהור נאָך דעם ווי ער איז געוואָרן טמא. אונדזער משנה קומט אונדז לערנען דעם דין פֿון תגלחת הטהרה: ווי אַזוי ענדיקט דער נזיר זײַן נזירות ווען ער איז געווען טהור אַלע זײַנע טעג און האָט זיך גאָר נישט פֿאַראומרייניקט. אויך דאָס ענדיקן איז פֿאַרבונדן מיט אַ תגלחת, מיט אָפּשערן דעם קאָפּ.
די דרײַ קרבנות:
דער נזיר ברענגט דרײַ בהמות, דרײַ פֿאַרשיידענע קרבנות:
חטאת - אַ נקבה שעפּסל, אַ יאָר אַלט.
עולה - אַ זכר שעפּס אין תוך זײַן יאָר.
שלמים - אַן איל, פֿאַרן קרבן שלמים.
אויף וועלכן קרבן שערט ער זיך אָפּ?
"ושוחט את השלמים ומגלח עליהם, דברי רבי יהודה" - לויט רבי יהודה, נאָך דער שחיטה פֿון די שלמים טוט דער נזיר די תגלחת.
"רבי אלעזר אומר: לא יגלח אלא על החטאת" - רבי אלעזר איז חולק און האַלט אַז די תגלחת ווערט געטאָן אויפֿן קרבן חטאת, נאָך איר שחיטה, "שחטאת קודמת בכל מקום" - ווײַל די חטאת גייט תמיד פֿריִער, און זי איז דאָס אויף וועלכער ער שערט זיך אָפּ.
"ואם גילח על אחד משלשתן - יצא" - בדיעבד, אויב ער האָט אָפּגעשוירן זײַן קאָפּ נאָך דעם ברענגען איינעם פֿון די דרײַ קרבנות, איז ער יוצא געווען די חובה פֿון תגלחת לדברי הכול. הגם לויט איין דעה איז די תגלחת אויף די שלמים און לויט דער צווייטער דעה אויף דער חטאת, איז בדיעבד גענוג יעדער איינער פֿון די קרבנות, און נאָכדעם ווי ער האָט געבראַכט איינעם פֿון זיי - איז זײַן תגלחת כשר.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט דעם סדר פֿון תגלחת הטהרה: דער נזיר ברענגט דרײַ קרבנות - חטאת, עולה און שלמים; לויט רבי יהודה שערט ער זיך אָפּ אויף די שלמים, און לויט רבי אלעזר אויף דער חטאת, ווײַל די חטאת גייט תמיד פֿריִער. און בדיעבד, אויב ער האָט זיך אָפּגעשוירן אויף איינעם פֿון די דרײַ קרבנות - איז ער יוצא.