נזיר פרק ה' משנה ו'. די דאָזיקע משנה איז אַ דירעקטע המשך פֿון דער פֿריערדיקער משנה, וואו מענטשן האָבן אויף זיך אָנגענומען נזירות אין אָפּהענגיקייט פֿון דער אידענטיטעט פֿון אַ מענטש וואָס איז געקומען אַנטקעגן זיי: איינער האָט געזאָגט אַז ער נעמט אויף זיך אַ נדר פֿון נזירות אויב דאָס איז פּלוני, און זײַן חבֿר האָט געזאָגט אַז ער וועט זײַן אַ נזיר נאָר אויב דאָס איז נישט פּלוני.
"הרתיע לאחוריו":
די משנה רעדט וועגן אַ פֿאַל וואו דער מענטש וואָס איז געקומען אַנטקעגן זיי האָט זיך אומגעקערט צוריק, און מען האָט קיינמאָל נישט דערוואוסט זײַן אידענטיטעט. ממילא זײַנען די צוויי נודרים געבליבן אין ספֿק, און עס איז נישטאָ קיין וועג צו באַרוריען צי דער נדר חל.
די מיינונג פֿון תנא קמא:
דער תנא קמא פּסקנט "אינו נזיר" - קיינער פֿון זיי איז נישט קיין נזיר, ווײַל יעדער איינער פֿון זיי שטייט אין דעם גדר פֿון ספֿק נזירות, און אין אַזאַ פֿאַל זאָגט מען דעם כלל 'ספֿק נזירות לחומרא'. אַזוי איז די מיינונג פֿון תנא קמא.
די מיינונג פֿון רבי שמעון:
רבי שמעון איז חולק און האַלט אַז ווײַל דער מענטש ווערט גערעכנט אַלס ספֿק נזיר, דאַרף ער זיך פֿירן אַזוי ווי מען פֿירט זיך אין יעדן פֿאַל פֿון ספֿק, און זאָגן:
"אם היה כדברי - הריני נזיר חובה" - אויב איך האָב טאַקע גערעכט געהאַט, איז דער נדר פֿון נזירות וואָס איך האָב גענדרט תקף, און הריני אַ נזיר מחמת דער חובֿה פֿון מײַן נדר.
"ואם לאו - הריני נזיר נדבה" - און אויב איך האָב נישט גערעכט געהאַט, נעם איך אויף זיך נזירות אַלס אַ נדבֿה.
אויף דעם דאָזיקן וועג איז ער געדעקט אין יעדן פֿאַל: סײַ אויב די נזירות קומט מכוח זײַן אָריגינעלן נדר, און סײַ אויב זי קומט מכוח דער קבלה וואָס ער נעמט איצט אויף זיך, וועט ער קענען זיך פֿירן ווי אַ נזיר.
לסיכום: אין אַ פֿאַל וואו עס איז נישט באַרורי געוואָרן ווער עס איז געווען דער מענטש וואָס איז געקומען אַנטקעגן זיי, זײַנען די תנאים חולק: לויט תנא קמא איז קיינער פֿון די נודרים נישט קיין נזיר, און לויט רבי שמעון קען אַ מענטש אַרויסקומען פֿון ספֿק נזירות דורך דעם וואָס ער מתנה נזירות חובֿה אויף איין צד און נזירות נדבֿה אויף דעם צווייטן צד.