מיר האלטן אין מסכת מנחות, פרק ה' משנה ז'. די משנה פאר אונז באציט זיך צו די דריי זבחים וואס זענען דערמאנט געווארן אין די פריערדיגע משנה אז זיי דארפן תנופה, און לערנט אונז אן אינטערעסאנטן יסוד: עס זענען דא דריי מצוות וואס גייען אן ביי די דאזיגע דריי זבחים, אבער ביי יעדן איינעם פון זיי ווערן מקיים געווארן בלויז צוויי פון די דריי, און די דריטע מצווה פאלט אוועק און גייט נישט אן ביי דעם.
די דריי זבחים:
זבחי שלמי יחיד - א קרבן שלמים וואס א פריוואטער מענטש ברענגט.
זבחי שלמי ציבור - שלמי ציבור, וואס דאס זענען בלויז די כבשי עצרת, די צוויי שעפסן וואס מ'ברענגט אום יום טוב שבועות.
אשם מצורע - דער קרבן אשם וואס דער מצורע ברענגט.
די דריי מצוות:
תנופה מחיים - שאקלען די בהמה ווען זי לעבט נאך.
תנופה שחוטים - שאקלען דאס פלייש נאך די שחיטה, די חלקים וואס ווערן מקריב געווארן אויפן מזבח און די חלקים וואס מ'גיט פאר די כהנים.
סמיכה - ארויפצולייגן די הענט אויפן קאפ פון די בהמה און אנדריקן דערויף פאר די שחיטה.
דער כלל אין די דיני סמיכה:
דער אלגעמיינער כלל איז אז קרבנות יחיד דארפן סמיכה, ווידעראום קרבנות ציבור דארפן נישט קיין סמיכה. פון דעם כלל זענען דא אויסנאמען, און כאטש זיי זענען נישט נוגע דירעקט צו אונזער משנה, איז כדאי זיי צו קענען:
די גרינגערע קרבנות יחיד - א בכור, מעשר בהמה, און קרבן פסח - די זבחים וואס דארפן נאר איין מתן דם, דארפן נישט קיין סמיכה פאר די שחיטה.
צוויי קרבנות ציבור וואס דארפן יא סמיכה: השעיר המשתלח אום יום כיפור, וואס ווערט געשיקט אין מדבר און אראפגעשטופט פונעם בארג, וואס מען איז סומך די הענט אויף אים און מ'איז זיך מתודה אויף אים; און אויך פר העלם דבר של ציבור - ווען דער סנהדרין האט פסק'ענט בטעות א זאך וואס מ'איז חייב דערויף א קרבן, און ס'האט זיך ארויסגעשטעלט אז רוב פונעם פאלק האט זיך געצויגן נאך זיי בשגגה, און אנשטאט וואס די יחידים זאלן ברענגען זייערע קרבנות, ברענגט דער ציבור א פר, און מען טוט סמיכה דערויף.
לשון המשנה:
רבי שמעון אומר: "שלושה מינים טעונים שלוש מצוות, שתיים בכל אחת ואחת, ואין השלישית בהן" - די דריי סארטן זבחים וואס זענען אויסגערעכנט געווארן אין די פריערדיגע משנה דארפן דריי מצוות, ווען ביי יעדן פון זיי גייען אן בלויז צוויי, און די דריטע גייט נישט אן ביי דעם.
"ואלו הן: זבחי שלמי יחיד, וזבחי שלמי ציבור, ואשם מצורע" - און דאס זענען די דריי זבחים מיט וואס די משנה באשעפטיגט זיך, און אזוי זענען זיי צעטיילט:
זבחי שלמי יחיד - זיי דארפן סמיכה חיים און תנופה שחוטים. ווי עס איז פריער ערקלערט געווארן, שאקלט מען די אימורים וואס ווערן מקריב געווארן אויפן מזבח, און אויף זיי די חזה און שוק וואס זענען מתנות כהונה. דער בעלים האלט די חלקים און שאקלט זיי, און די האנט פונעם כהן איז אונטער זיין האנט; און אויב דער בעלים איז א פרוי, שאקלט דער כהן אליין.
זבחי שלמי ציבור, וואס דאס זענען די כבשי עצרת וואס מען איז מקריב אום שבועות - זיי דארפן תנופה חיים און תנופה שחוטים, קומט אויס אז זיי ווערן געשאקלט צוויי מאל: צוערשט שאקלט מען די צוויי שעפסן ווען זיי לעבן נאך, אינאיינעם מיט די שתי הלחם, און דערנאך פירט מען זיך מיט זיי ווי דער דין פון שלמים, און מען שאקלט די אימורים צוזאמען מיט די חזה און די שוק.
אשם מצורע - עס דארף סמיכה און תנופה חי. דער מצורע איז סומך אויפן אשם, ווייל אן אשם יחיד דארף שטענדיג סמיכה, און דער פסוק לערנט אונז אז פאר די שחיטה שאקלט מען דעם קרבן אשם צוזאמען מיטן לוג שמן. אבער עס האט נישט קיין תנופה שחוט - נאך די שחיטה איז נישטא קיין תנופה פאר די אימורים.
לסיכום: אין די משנה האבן מיר געלערנט אז די דריי זבחים - שלמי יחיד, שלמי ציבור און אשם מצורע - זענען טעון דריי מצוות, און ביי יעדן איינעם פון זיי זענען נאר נוהג צוויי: ביי שלמי יחיד סמיכה חיים און תנופה שחוטים; ביי שלמי ציבור תנופה חיים און תנופה שחוטים; און ביי אשם מצורע סמיכה און תנופה חי. אזוי אויך האבן מיר זיך אפגעשטעלט אויפן כלל אז קרבנות יחיד זענען טעון סמיכה און קרבנות ציבור זענען פטור דערפון, און אויף די יוצאים מן הכלל אין ביידע צדדים.