מנחות פרק י"א משנה ה': אין דעם טייל וועלן מיר ווייטער לערנען וועגן דעם שולחן און דעם אופן וויאזוי דער לחם הפנים איז ארויפגעלייגט געווארן דערויף. דער שולחן איז געווען איינס פון די כלי בית המקדש, און זיין פלאץ איז געווען אינעם קודש, אינעווייניג אין דעם היכל בנין.
די דריי כלים אינעם קודש:
מזבח הקטורת (מזבח הזהב) - אין צענטער.
השולחן - צו זיין רעכטער זייט, אין צפון, און דערויף זענען געווען צוועלף לחמי הפנים אין צוויי מערכות (רייעס): צוויי קאלומס אויף ארויף פון זעקס ברויטן יעדע איינע.
המנורה - צו דער לינקער זייט, ווען מען קוקט צום קודש הקודשים, אויף דרום זייט. די מנורה איז אנגעצונדן געווארן לכל הפחות יעדן נאכט, און לויט דעם רמב"ם אפילו צוויי מאל א טאג.
עס איז כדאי אריינצוקוקן אין א בילד פונעם שולחן, וויבאלד עס איז א מורכב'דיגער געבוי, און דאס קוקן דערויף העלפט צו פארשטיין די ווערטער פון דער משנה.
שיטת רבי יהודה:
די משנה הייבט אן: השולחן ארכו עשרה ברחבו חמישה - דער אויבערפלאך פונעם שולחן איז געווען צען טפחים לאנג און פינף טפחים ברייט. דער פסוק אליין זאגט דאך אבער אז די ברייט פונעם שולחן איז געווען איין אמה און איר לענג אמתיים (צוויי אמות)? נאר אונזער תנא, רבי יהודה, האלט אז די אמות מיט וועלכע די כלי המקדש זענען געמאסטן געווארן זענען געווען בלויז פון פינף טפחים. דאס איז נישט קיין געווענליכע שיטה, אבער דאס איז זיין שיטה אין גאנץ ש"ס. דערפאר באדייט אמה אויף אמתיים פינף טפחים אויף צען טפחים.
די משנה גייט ווייטער: לחם הפנים ארכו עשרה ורחבו חמישה - די מאסן פונעם ברויט זענען די זעלבע ווי די מאסן פונעם אויבערפלאך פונעם שולחן. די דאזיגע מאסן זענען אבער פונעם טייג איידער עס איז געבויגן געווארן, ווי מיר האבן געלערנט אין דער פריערדיגער משנה. דער טייג איז געבויגן געווארן צו א צורה וואס זעט אויס ווי דער אות U: דער פלאכער אונטערשטער טייל ליגט אויפן שולחן, און פון ביידע זייטן גייען ארויף די ווענט, דאס זענען די "פנים", אין א הייך פון צוויי און א האלב טפחים יעדע איינע לויט דעם תנא.
קומט אויס אז די לענג פונעם לחם הפנים איידערן בויגן איז צען טפחים, און נאכן בויגן בלייבט איבער פינף טפחים אין איר אונטערשטן טייל, און איר ברייט איז פינף טפחים אין יעדן מצב. דערפאר האבן מיר געלערנט: נותן ארכו כנגד רחבו של שולחן - די לענג פונעם געבויגענעם ברויט, פינף טפחים, ווערט ארויפגעלייגט אנטקעגן דער ברייט פונעם שולחן וואס איז אויך פינף טפחים. וכופל טפחיים ומחצה מכאן וטפחיים ומחצה מכאן - די צוויי זייטן פון דער U צורה ווערן געבויגן אויף ארויף, צוויי און א האלב טפחים אויף יעדער זייט. דאס בויגן ווערט פארשטייט זיך געמאכט פארן באקן. צוויי און א האלב טפחים פון דא און צוויי און א האלב טפחים פון דא, צוזאמען מיט די פינף טפחים פונעם אונטערשטן טייל, מאכן פולשטענדיג די צען טפחים.
ונמצא ארכו ממלא כל רחבו של שולחן - די לענג פונעם ברויט, פינף טפחים, פילט אן די גאנצע ברייט פונעם שולחן. און וויבאלד די צוויי מערכות ווערן ארויפגעלייגט איינס לעבן דעם אנדערן, איז דער שטח פון יעדע ברויט פינף אויף פינף, און דער סך הכל שטח פונעם שולחן פנים איז צען אויף פינף. קומט אויס אז די צוויי מערכות נעמען אויף דעם שולחן פון איין עק ביזן צווייטן, און עס איז נישטא דערויף קיין ליידיג פלאץ פאר עפעס אנדערש אויסער די ברויט. דאס איז די שיטה פון רבי יהודה.
שיטת רבי מאיר:
רבי מאיר האלט, לויט זיין שיטה אין גאנץ תורה, אז די אמה איז פון זעקס טפחים, און אפילו אינעם מקדש איז אויך אזוי. דערפאר באדייט אמה אויף אמתיים זעקס טפחים אויף צוועלף טפחים. און וויבאלד לויט אלע דעות איז דער לחם הפנים צען אויף פינף פארן בויגן, שטימען נישט די מאסן אזוי פונקטליך ווי זיי זענען געווען לויט דער שיטה פון רבי יהודה.
און אזוי האבן מיר געלערנט: השולחן ארכו שנים עשר ורחבו שישה - אמתיים לענג איז צוועלף טפחים, און אמה ברייט איז זעקס טפחים. ולחם הפנים ארכו עשרה ורחבו חמישה - די מאסן פונעם טייג איידערן בויגן בלייבן ווי זיי זענען געווען. נאר דא ווערט דאס בויגן געמאכט מיט נידעריגערע ווענט.
"נותן ארכו כנגד רחבו של שולחן" - די לענג פונעם ברויט ווערט געלייגט קעגן די ברייט פונעם שולחן און פילט עס אן. און וויבאלד די ברייט פונעם שולחן איז זעקס טפחים, איז די באזע פונעם ברויט וואס ליגט פלאַך זעקס טפחים, און די ווענט גייען ארויף בלויז צוויי טפחים אויף יעדער זייט און נישט צוויי און א האלב טפחים. צוויי און נאך צוויי זענען פיר, און צוזאמען מיט די זעקס טפחים פון דער באזע קומט דאס אן צו צען. און דאס איז וואס מיר האבן געלערנט: "וכופל טפחיים מכאן וטפחיים מכאן".
"וטפחיים ריווח באמצע" - די ברייט פונעם ברויט איז פינף טפחים, און די לענג פונעם שולחן איז צוועלף. פינף און פינף זענען צען, און עס בלייבט איבער צוויי טפחים אינמיטן דעם שולחן, צווישן די צוויי מערכות. דער דאזיגער ליידיגער פלאץ איז געמאכט געווארן צו לאזן דעם ווינט בלאזן צווישן די צוויי סדרים און כדי די לופט זאל קענען אדורכגיין צווישן זיי, אז דאס ברויט זאל נישט ווערן פארשימלט.
מקום הבזיכין - שיטת אבא שאול:
אויפן שולחן פלעגן ליגן צוויי בזיכים וואס האבן געהאלטן די לבונה, און די שאלה איז וואו מען האט זיי געלייגט. לויט דער שיטה פון אבא שאול, זענען זיי געלייגט געווארן אויפן שולחן אליין, אין די זעלבע צוויי פלעצער פונעם רווח צווישן די צוויי מערכות, צווישן די צוויי רייעס ברויט.
די חכמים האבן געפרעגט א קשיא אויף אבא שאול פון פסוק, ווייל דער פסוק זאגט "ונתת על המערכת לבונה זכה" - און דער אפטייטש פון "על" איז געווענליך 'אויבן אויף', ארויף אויף דער מערכת און אויפן ברויט. אויב אזוי, וויאזוי קען ער זאגן אז די בזיכים זענען געלייגט געווארן צווישן זיי אויפן שולחן?
האט אבא שאול געענטפערט פון די פסוקים אין ספר במדבר, וואס רעדן ארום דעם סדר פון די מחנות ישראל און די צוועלף שבטים, וואו ס'שטייט "ועליו מטה מנשה" - און ס'איז קלאר אז דער שבט מנשה איז נישט געשטאנען אויף קיינעם, נאר נאנט צו די אנדערע מחנות. זעט מען דאך אז "על" און "עליו" מיינען נאנט און אין די זייט. דעריבער, כאטש דער פסוק זאגט אז מען לייגט די לבונה "על" דער מערכת הלחם, איז די כוונה דערפון נאנט דערצו און אין איר זייט.
די הלכה בלייבט נישט ווי אבא שאול, נאר מען לייגט די בזיכים ארויף אויף די מערכות הלחם. און די הלכה איז אויך אז די מאסן פונעם שולחן זענען געווען זעקס אויף צוועלף טפחים, לויט דער שיטה פון רבי מאיר.