אין די פריערדיקע חלקים האבן מיר זיך באשעפטיגט מיט די באשטאנדטיילן וואס גייען אריין אין די עשייה פון די מנחות, און מיר האבן באהאנדלט אז זיי זענען אלע געבויט אויף מעל. יעצט וועלן מיר רעדן פון צוויי צוגעגעבענע באשטאנדטיילן וואס ווערן צוגעלייגט צו די מערסטע מנחות: די איילבירטן-אויל (שמן זית), און די לבונה וואס ווערט ארויפגעלייגט פון אויבן. ווי מיר וועלן זען, זענען פאראן מנחות וואס דארפן האבן ביידע פון זיי, ס'דא וואס דארפן האבן נאר איינס פון זיי, און ס'דא וואס האבן נישט דאס און נישט דאס, נאר בלויז טרוקן מעל. די משנה רעכנט אויס אלע מנחות און שמועסט אויס וואס ווערט אריינגערעכנט אין יעדע פון זיי.
די פיר קאטעגאריעס וואס די משנה רעכנט אויס:
"יש טעונות שמן ולבונה" - מנחות וואס האבן אין זיך סיי שמן זית און סיי לבונה.
"שמן ולא לבונה" - מנחות וואס דארפן האבן בלויז שמן זית.
"לבונה ולא שמן" - מנחות וואס דארפן האבן בלויז לבונה.
"לא שמן ולא לבונה" - מנחות וואס האבן אינגאנצן נישט אין זיך שמן זית און לבונה.
"ואלו טעונות שמן ולבונה" - די הויפט רשימה:
מנחת הסולת - א מנחת נדבה וואס ווערט נישט געפרעגלט און ווערט נישט געבאקן, נאר בלויז רויע מעל. כאטש וואס סולת איז די סארט טרוקענע מעל, ווערט אבער די מנחה אויסגעמישט מיט שמן זית, און די לבונה ווערט ארויפגעלייגט פון אויבן.
המחבת - די ערשטע פון די צוויי געפרעגלטע מנחות נדבה, וואס ווערט געמאכט אויף א פלאכע פאטעלניע.
המרחשת - א מנחה וואס ווערט געפרעגלט אין א טיפע פאטעלניע.
החלות - ממש טייטש ברויטן, און די כוונה איז צו א געבעקס וואס איז נישט פארזויערט אבער אויך נישט דין ווי א ביסקוויט (ענלעך צו א ספרד'ישע מצה).
הרקיקים - דינע פלאכע קוכנס (ענלעך צו אן אשכנז'ישע מצה).
דאס זענען די פינף סארטן פון א מנחת נדבה, און אין אלע פון זיי ווערט אויסגעמישט שמן זית. אין די געפרעגלטע און געבאקענע מנחות קנעט מען אויך אריין וואסער כדי צו מאכן די טייג, פאר'ן פרעגלען און באקן, און צום סוף לייגט מען ארויף די לבונה פון אויבן.
די המשך פון דער רשימה:
מנחת כהנים - דאס איז נישט קיין סארט מנחה פאר זיך אליין, נאר ווען א כהן ברענגט איינע פון די אויסגערעכנטע מנחות. אנדערש ווי א ישראל וואס ברענגט א מנחה, האט עס נישט קיין שיריים וואס ווערן געגעסן פאר'ן כהן, נאר אלעס ווערט פארברענט. מ'וואלט געקענט טראכטן אז דעריבער וועט זיך אויך טוישן איר אופן העשייה, אבער די משנה לאזט אונז הערן אז איר אופן העשייה איז דאס זעלבע: שמן און לבונה.
מנחת כהן משיח - די כוונה איז צו די מנחת חביתין וואס ווערט מקריב געווען יעדן טאג דורך דעם כהן גדול, האלב פון די צוועלף חלות אינדערפרי און האלב ביינאכט, ווי מיר האבן געלערנט אין פריערדיגן פרק. כאטש וואס עס האט אן אייגענע סדר עשייה וואס נעמט אריין אין זיך אסאך שמן, איז די נקודה אז עס האט שמן ווי אויך לבונה.
מנחת גויים - א גוי וואס ברענגט א מנחה, האט דעם דין פון א נדבה פונקט ווי א מנחת ישראל, און ער ברענגט עס אלס איינע פון די פינף מנחות נדבה, און עס האט שמן און לבונה. דאס איז די שיטה פון רבי יוסי הגלילי. רבי עקיבא קריגט און האלט אז גויים קענען ברענגען בלויז אן עולה, א קרבן בהמה וואס ווערט פארברענט, אבער נישט קיין מנחה - און לויט זיין שיטה איז אינגאנצן נישט פאראן קיין מציאות פון א מנחת גויים, און עס וואלט נישט באלאנגט צו אונזער משנה. הלכה פסק'נט מען ווי רבי עקיבא, ווי דער רמב"ם פסק'נט, און עס קומט אויס אז די מנחת גויים אין אונזער משנה גייט לויט רבי יוסי הגלילי און איז נישט להלכה לויט'ן רמב"ם.
מנחת נשים - א פרוי וואס ברענגט א מנחה, איר דין איז אזוי ווי דער דין פון א מאן, און ס'איז נישטא קיין סיבה צו זאגן אנדערש. די משנה רעכנט דאס אויס פונקט ווי זי האט אפגעטיילט די כהנים פאר זיך, און זי לאזט הערן אז אויך אין א מנחת אישה איז דא שמן און לבונה.
מנחת העומר - די מנחה וואס ווערט מקריב געווען אינעם צווייטן טאג פסח פון די נייע תבואה, פון די נייע גערשטן-גערעטעניש. כאטש וואס עס איז אביסל אנדערש, איז עס אין איר יסוד גערשטן-מעל וואס איז אויסגעמישט מיט שמן זית, און די לבונה פון אויבן.
וואס דארף שמן און נישט לבונה:
די משנה גייט ווייטער: "מנחת נסכים טעונה שמן ואין טעונה לבונה". דאס איז די איינציגסטע סארט מנחה וואס האט אין זיך שמן און האט נישט אין זיך לבונה. מנחת נסכים, ווי מיר האבן שוין ערקלערט, איז די מנחה וואס באגלייט יעדע עולה און יעדע שלמים. די מעל ווערט אויסגעמישט מיט אויל, און זייער מאס ווענדט זיך אינעם סארט בהמה וואס ווערט געברענגט. סיי ווי, האט עס שמן אבער האט נישט אין זיך לבונה.
וואס דארף לבונה און נישט שמן:
די דריטע קאטעגאריע איז לחם הפנים: "טעון לבונה ואין טעון שמן". די לחמים וואס ווערן ארויפגעלייגט אויפ'ן טיש אינעם קודש פון איין שבת צום צווייטן, ווערט נישט אריינגעמישט קיין שמן ביי זייער עשייה, נאר בלויז מעל מיט וואסער. פון אויבן ווערן ארויפגעלייגט צוויי בזיכים פון לבונה - און ס'קומט אויס אז זיי האבן אין זיך לבונה אבער אינגאנצן נישט קיין שמן זית.
שאין בהן לא שמן ולא לבונה:
שתי הלחם - די צוויי ברויטן וואס מען איז מניף אום שבועות צוזאמען מיט די כבשי עצרת. זיי זענען חמץ, זיי ווערן נישט מקריב געווען אויפן מזבח, נאר זיי ווערן געגעסן.
מנחת חוטא - די מנחה וואס קומט אלס א טייל פון א קרבן עולה ויורד, דער חטאת וואס טוישט זיך, ווען דער חוטא קען זיך נישט ערלויבן צו קויפן אפילו צוויי פייגל. אויף די עבירות וואס ווערן אויסגערעכנט אין ויקרא ה' ברענגט ער א מנחת חוטא אויף זייער ארט, און דאס איז בלויז פשוט'ע סולת, טרוקענע מעל, אן שמן און אן לבונה.
מנחת קנאות - די מנחה וואס עס ברענגט דער מאן פון א פרוי וואס איז חשוד אויף ניאוף, די סוטה. ער ברענגט די מנחה און זי האלט דאס אן. די דאזיגע מנחה ווערט געמאכט פון קמח שעורים (גערשטן-מעל), און עס קומט נישט דערויף קיין שמן זית און נישט קיין לבונה פון אויבן.
לסיכום: אין דער דאזיגער משנה זענען אויסגערעכנט געווארן אלע מנחות לויט פיר קאטעגאריעס: די וואס דארפן שמן און לבונה - די פינף מנחות נדבה (סולת, מחבת, מרחשת, חלות און רקיקים), מנחת כהנים, מנחת כהן משיח, מנחת גויים, מנחת נשים און מנחת העומר; די וואס דארפן בלויז שמן - מנחת נסכים; דאס וואס דארף בלויז לבונה - לחם הפנים; און די וואס האבן נישט אין זיך קיין שמן און קיין לבונה - שתי הלחם, מנחת חוטא און מנחת קנאות. דאס איז די רשימה פון אלע מנחות אינגאנצן.