משנה ב' אינעם ניינטן פרק אין מסכת מנחות גייט ווייטער אן צו רעדן איבער די מעסט־כלים וואס מ'האט גענוצט אינעם בית המקדש צו מעסטן פליסיקייטן. די משנה הייבט אן און לאזט הערן: "שבע מדות של לח היו במקדש" - זיבן פארשידענע גרויסן פון מעסט־כלים האט מען גענוצט אינעם בית המקדש צו מעסטן פליסיקייטן.
די צאל פון זיבן איז באזירט אויף א מסורה אז עס זענען דוקא געווען זיבן פארשידענע גרויסן. צוליב דעם רעכנט די משנה אויס אפילו כלים וואס זענען שוין למעשה נישט געווען נייטיג, נאר מ'האט זיי געדארפט האבן כדי אנצופילן דעם צאל פון זיבן.
די מאס פונעם הין:
דער הין איז די גרעסטע מאס צווישן זיי, און עס איז גלייך צו צוועלף לוגין - בערך זעקס ליטער. די מאס איז נישט געווען אין באנוץ אין דער תקופה פון דער משנה. אין דער צייט פונעם משכן האט איר גענוצט משה רבנו צו מאכן דעם שמן המשחה, מיט וואס מען האט געזאלבט דעם משכן און זיינע כלים פאר זייער חנוכת המשכן. דער אויל האט מען גענוצט אין די שפעטערדיגע דורות, אין בית ראשון, אויף צו זאלבן די מלכי בית דוד, צו זאלבן דעם כהן גדול און צו זאלבן דעם כהן משוח מלחמה - יענער כהן וואס טוט דינען מיט די וואס גייען ארויס אין מלחמה. אין דער צייט פון בית שני האט דער שמן המשחה נישט עקזיסטירט.
דאס מאכן דעם שמן המשחה איז דעריבער געווען אן איינמאליגע פאסירונג, ווייל עס איז פאראן אן איסור מן התורה עס צו מאכן פונדאסניי. פונדעסטוועגן, איז די מסורה געווען אז א מעסט־כלי פון אן הין איז געווען אינעם מקדש פון דעמאלט אן, און צוליב דער מסורה פון זיבן מאסן האט זיך דאס ווייטער געצויגן.
די זיבן מאסן אין דער משנה:
הין - צוועלף לוגין.
חצי ההין - זעקס לוגין.
שלישית ההין - פיר לוגין.
רביעית ההין - דריי לוגין.
א גאנצער לוג.
חצי הלוג.
רביעית הלוג.
אויף וואס מען האט גענוצט יעדע איינע פון די מאסן וועט די קומענדיגע משנה אויסרעכענען; דער פונקט דא איז עצם דער מנין - זיבן מאסן אינגאנצן.
די שיטה פון רבי אליעזר בן צדוק:
רבי אליעזר בן צדוק האט נישט געהאט די דאזיגע מסורה, און לויט זיינע רייד איז נישט קיין הכרח אז עס זאלן זיין זיבן באזונדערע גרויסן; מען קען זיך באגיין מיט פיל ווייניגער מאסן, און אפילו מיט בלויז איין כלי. דערפאר זאגט ער: "שנתות היו בהין" - איין מעסט־כלי פון אן הין איז דארט געווען, און אין איר זענען געווען צייכנס (שנתות) וואס ווייזן ביז וואו איר אנצופילן פאר יעדן קרבן:
"עד כאן לפר" - דער פר דארף האבן חצי ההין יין און שמן.
"עד כאן לאיל" - דער איל דארף האבן שלישית ההין.
"עד כאן לכבש" - דער כבש דארף האבן רביעית ההין.
לויט דער דעה פון רב, זענען אלע זיבן מאסן וואס ווערן אויסגערעכנט אין דער משנה געווען אפגעצייכנט אין יענעם זעלבן גרויסן כלי, מיט פארשידענע צייכנס. לויט דעם דעת התוספות, זענען נאר די מאסן פונעם הין און אירע טיילן געמאסטן געווארן אינעם הין־כלי, אבער די מאסן פונעם לוג זענען געווען אין א באזונדערן כלי, וויבאלד דער לוג איז פיל קלענער און ס'איז שווער אפצומעסטן פונקטליך אזא קליינע מאס אין א גרויסן כלי.
שיטת רבי שמעון:
רבי שמעון האלט אז ס'איז טאקע געווען א מסורה אז ס'זענען געווען שבע מידות, אבער לויט זיין שיטה איז בכלל נישט געווען קיין הין אינעם מקדש, ווייל מ'האט זיך נישט באנוצט דערמיט, און דערפאר דארף מען צולייגן אן אנדערע זיבעטע מידה אנשטאט דעם. די לשון פון די משנה איז: "לא היה שם הין, וכי מה היה הין משמש?" - עס איז א רעטארישע פראגע: ס'איז נישט פארהאן קיין קרבן אדער קיין מנחה וואס פארלאנגט א גאנצע מידה פון א הין.
"אלא מדה יתירה של לוג ומחצה היתה שם, שבה היה מודד למנחת כהן גדול" - אין דעם כלי האט מען געמאסטן דעם אויל פאר די מנחת חביתין פונעם כהן גדול. די דאזיגע מנחה דארף האבן דריי לוגין, אבער מ'מאכט א האלב אינדערפרי און א האלב פארנאכט, און ווי די לשון פון די משנה זאגט: "לוג ומחצה בבוקר ולוג ומחצה בין הערביים". דערפאר איז דארט געווען א מאס-כלי אין די גרויס פון א לוג ומחצה.
להלכה:
די שיטה פון רבי שמעון איז אביסל שווער צו פארשטיין, ווייל די גמרא זאגט צום סוף אז די צוועלף חלות פון די מנחת חביתין - יעדע איינע פון זיי האט איר אייגענע באזונדערע חלק אויל, א רביעית לוג פאר יעדע חלה. הגם זעקס חלות צוזאמען קומען אן צו א לוג ומחצה, אבער וויבאלד מ'מעסט פאר יעדע חלה באזונדער, איז שווער צו פארשטיין פארוואס מ'האט געדארפט א מידה פון א לוג ומחצה. סיי ווי סיי, דאס איז געווען די שיטה פון רבי שמעון.
די הלכה איז געפסקנט געווארן ווי דער תנא קמא: שבע מידות של לח זענען געווען אינעם מקדש, און איינע פון זיי איז דער הין.