מנחות פרק ח', משנה ב'. די משנה רעדט ארום די אידעאלע פלעצער פון וואו א מענטש זאל ברענגען זיין תבואה צו מאכן מנחות, און דעם אופן וויאזוי מען גרייט צו דאס פעלד און וויאזוי מען פראבירט דעם סולת.
די פלעצער פון וואו מען ברענגט נישט:
"אין מביאין לא מבית הזבלים" - מען זאל נישט ברענגען די תבואה פון א פלאץ וואס מען האט באמיסטיגט מיט מיסט. לויטן ברטנורא איז דער טעם אז דער מיסט אליין קען מאכן אז די תבואה זאל האבן א שלעכטן טעם און גערוך. אנדערע ערקלערן אז דאס באמיסטיגן ווייזט אז די ערד אליין איז נישט קיין סאך ווערט און זי דארף האבן א צוגאב, און אפשר האט מען איר נישט געגעבן דעם צוגאב ווי עס דארף צו זיין; דעריבער איז בעסער צו ברענגען פון א פלאץ וואס דארף אינגאנצן נישט קיין צוגאב, און די תבואה וואקסט דארט אן קיין מיסט.
"ולא מבית השלחים" - אן ענליכער געדאנק: מען זאל נישט ברענגען די ווייץ פון א פלאץ וואס מען דארף באוואסערן, ווי צום ביישפיל מיט וואסער-קאנאלן, ווייל עס זענען דא פלעצער וואס וואקסן נאר פון נאטירליכע רעגן-וואסער, און דאס איז די פאסיגע שפייזונג. ווען די תבואה קומט פון א פלאץ וואס ווערט באוואסערט, דארף מען חושש זיין אז די ערד איז נישט גענוג פייכט, און דערפאר וועט די תבואה נישט זיין שטארק און געשמאק ווי עס פאסט.
"ולא מבית האילן" - מען טאר נישט ברענגען פון א פלאץ וואס ביימער וואקסן דארט נאענט צו דער תבואה, ווי א סאד. דער טעם איז ווייל די ביימער ציען צו זיך די שפייז-שטאפן פון דער ערד, און אויפן חשבון פון דעם ווערט די תבואה נישט געשפייזט גענוג. בעיקר רעדט מען דא פון ווייץ, און אויך ביי גערסטן.
"בדיעבד כשר" - אויב דאס איז דאס ארט פון וואו ער האט גענומען זיינע ווייצן, און אזוי אויך ביים פאל פון די מנחת שעורים פון א סוטה, איז די מנחה כשר. בדיעבד איז דאס נישט קיין פסול, ווייל כל זמן עס רעדט זיך פון סולת - איז עס סולת.
וויאזוי גרייט מען צו דאס פעלד:
וואס איז דער אידעאלער וועג צוצוגרייטן דאס פעלד פאר איינעם וואס וויל האדעווען תבואה, און ספעציעל די גערסטן פון די מנחת העומר? זאגט די משנה: "ניר שנה ראשונה, ובשנייה זורע". אין דעם ערשטן יאר אקערט מען נאר אפ דאס פעלד, און אינעם צווייטן יאר פארזייט מען עס.
למעשה טיילט מען איין דאס פעלד אין צוויי טיילן: אינעם ערשטן יאר פארזייט מען נאר דעם איין זייט, בשעת דער צווייטער זייט בלייבט פוסט - בלויז אן אפגעאקערט פעלד, פון וואס מען נעמט ארויס די ווילדע גראז און אלעס וואס וואקסט דארט און קוועטשט אויס די שפייז פון דער ערד. אינעם צווייטן יאר טוישט מען: מען פארזייט די גערסטן אויפן פלאץ וואס איז געווען פוסט א יאר פריער, נאכדעם וואס עס האט זיך דערכאפט און אנגעזאמלט פרישע שפייז, און מען לאזט דעם אנדערן זייט פוסט. און אזוי טוישט מען כסדר, און מען באקומט דערפון די בעסטע און שטארקסטע תבואה.
און נאך: "זורע קודם לפסח שבעים יום" - מען דארף פארזייען זיבעציג טעג פאר פסח. דאס איז ספעציעל געזאגט געווארן ביי די גערסטן וואס ווערט באנוצט פאר קורבן העומר, וואס איר פארזייען זיבעציג טעג פאר פסח איז די סאמע בעסטע. די ווייץ, ווידער, איז פאסיג צו ווערן פארזייט צום סוף פונעם ווינטער און נישט אנהייב פרילינג.
"והיא עושה סולת מרובה" - פארזייען אויף דעם אופן ברענגט ארויס דעם שענסטן סולת, סיי אין די קוואליטעט פונעם מעל און סיי אין די מאס.
די פראבע פונעם גזבר:
וויאזוי קלייבט אויס דער גזבר, דער באאמטער וואס איז געשטעלט מטעם דעם בית המקדש, דאס פאסיגע מעל אפצוקויפן? דער גזבר לייגט אריין זיין האנט אינעם כלי וואו מען האט צוזאמענגענומען דאס מעל. "עלה בו אבק" - אויב עס קומט ארויף שטויב פון די האנט ביים עס ארויסנעמען, איז דאס נישט קיין סולת נאר מעל-שטויב, און מען דארף פטור ווערן דערפון, און דערפאר "פסולה". זיכער אז אן עכטער שמוץ איז פוסל, אבער אפילו נאר שטויב אליין - סיי שטויב פונעם לופט און סיי א קענטיגער שטויב פונעם מעל - פוסלט דאס אויס.
ווי עס איז שוין ערקלערט געווארן אין דער פריערדיגער משנה, דארף מען זיפן מיט א זיפ וואס זיינע לעכער זענען די סאמע קלענסטע און דינסטע, כדי ארויסצונעמען די עכטע שטויב, און דאס וואס בלייבט איבער באנוצט מען אלס סולת. שטויב קען נישט זיין אריינגעמישט דערין, ווייל עס איז צו דין און דאס איז נישט קיין סולת. דערפאר איז דאס פסול "עד שינפנה" - ביז ער וועט איר אפזיפן און ארויסנעמען דעם שטויב, און איבערלאזן דעם איבריגן סולת וואס איז געמאכט פאר די מנחה.
"התליע - פסולה": אויב די תבואה איז געוואָרן ווערמיג, איז זי פסולה. דער ברטנורא ערקלערט אז מען רעדט דאָ פון סולת, דאָס הייסט פון מעל, אָדער פון די ווייץ אליין - די קערנדלעך איידער מען האָט זיי געמאָלן צו מעל - וואָס זענען געוואָרן פסול און זענען מער נישט כשר. דאָס איז אָבער נאָר געזאָגט געוואָרן ווען דער רוב דערפון איז געוואָרן ווערמיג; אָבער אויב נאָר א מיעוט דערפון איז ווערמיג געוואָרן, למשל ווען עס זענען דאָ ווייניג ווערעם, קען מען דאָס איבערזיפּן און זיך באנוצן מיטן איבעריגן טייל, און די מנחה איז כשרה.
לסיכום: אין דער משנה האָבן מיר געלערנט די פלעצער פון וואו מען ברענגט נישט קיין תבואה פאַר מנחות - בית הזבלים, בית השלחים און בית האילן - און אז בדיעבד איז עס כשר; דעם אופן וויאזוי מען גרייט אָן דאָס פעלד מיטן אקערן (ניר) אינעם ערשטן יאָר און מיטן זייען אינעם צווייטן יאָר, זיבעציג טעג פאַר פסח, וואָס ברענגט ארויס א סך סולת; און די בדיקה פונעם גזבר, אז אויב עס קומט ארויף שטויב אין זיין האנט איז עס פסולה ביז ער וועט עס איבערזיפּן, ווי אויך דער דין פון תבואה וואָס איז געוואָרן ווערמיג.