מיר לערנען אין מסכת מנחות, פרק שמיני, משנה א. דער פרק רעדט איבער די סולת, אויל און וויין וואס מען נוצט פאר מנחות. און אזוי לערנען מיר: "כל קרבנות הציבור והיחיד באין מן הארץ ומחוצה לארץ, מן החדש ומן הישן" - אלע מנחות, סיי מנחות ציבור און סיי מנחות יחיד, זענען כשר צו קומען פון סולת (פיינע מעל) וואס איז געוואקסן אין ארץ ישראל אדער אין חוץ לארץ, סיי פון די תבואה פונעם יעצטיגן יאר (חדש) און סיי פון די תבואה פונעם פריערדיגן יאר (ישן). צו דעם כלל זענען דא עטלעכע יוצאים מן הכלל בנוגע חדש, און מיר וועלן רעדן דערפון ווייטער.
צוויי יוצאים מן הכלל:
די משנה גייט ווייטער: "חוץ מן העומר ושתי הלחם, שאינן באין אלא מן החדש ומן הארץ". צוויי קרבנות זענען אן אויסנאם פון דעם כלל:
העומר: מנחת שעורים (א מנחה פון גערסטן) וואס ווערט מקריב געווען דעם צווייטן טאג פסח (און מיר וועלן שפעטער רעדן דערפון באריכות), וואס קומט פון די נייע גערסטן תבואה.
שתי הלחם: צוויי ברויטן פון ווייצן מעל, וואס קומען פון די נייע ווייצן תבואה.
ביידע, לויט קלארע פסוקים, קומען דווקא פון די תבואה פונעם יעצטיגן יאר - גערסטן ביים עומר און ווייצן ביי די שתי הלחם - און דווקא פון תבואה וואס איז געוואקסן אין ארץ ישראל.
וואס איז דער עומר מתיר און וואס זענען די שתי הלחם מתיר:
דאס ברענגען דעם עומר אנהייב פסח איז מתיר פאר מענטשן צו עסן די תבואה פונעם נייעם יאר. די שתי הלחם קומען אויך מתיר זיין די תבואה פונעם נייעם יאר - אבער פאר'ן מזבח. קומט אויס אז די מנחות וואס ווערן מקריב געווען צווישן פסח און שבועות, קומען נאך אלץ פון תבואה פונעם פריערדיגן יאר, פון ישן, און נישט פון חדש.
דער פסק פונעם רמב"ם:
בעומר: מ'איז מחויב זיך צו באנוצן מיט גערסטן תבואה פונעם יעצטיגן יאר, און ווער עס נוצט תבואה וואס איז נישט פון דעם יאר איז אינגאנצן נישט יוצא - ווייל די פסוקים זענען קלאר, און דאס איז דער גאנצער ענין פונעם עומר.
בשתי הלחם: בדיעבד, אויב מ'האט נישט קיין נייע ווייצן און מ'האט געברענגט פון פריערדיגן יאר'ס ווייצן - איז מען יוצא.
"וכולן אינן באין אלא מן המובחר":
לכתחילה דארפן אלע קרבנות, סיי פון א ציבור און סיי פון א יחיד, קומען פון די מערסט-מובחר'דיגע באשטאנדטיילן - ערשט קלאסיגע ווייצן. און וואס איז די מובחר'דיגע תבואה?
"מכמס ומזוניחה אלפא לסולת" - די צוויי פלעצער זענען די משובח'סטע ארויסצונעמען די סולת, די פיינע מעל. 'אלפא' - אויפ'ן נאמען פון דעם ערשטן אות פונעם גריכישן אלפאבעט, דאס הייסט דער העכסטער שטאפל, דאס בעסטע פונעם בעסטן.
"שנייה להם חפריים בבקעה" - דער צווייטער שטאפל אין וויכטיגקייט, וואס איז אויך לכתחילה. ס'איז אינטערעסאנט אנצומערקן אז ס'זענען דא צוויי פלעצער וואס הייסן חפריים, און מען מיינט נאר דאס וואס געפינט זיך אינעם טאל (בקעה). דאס איז די קוואל וואס מ'זוכט אויף ווען עס איז נישט מעגליך צו באקומען תבואה פון מכמס אדער זוניחה.
"כל הארצות היו כשרות אלא מכאן היו מביאין":
תבואה פון סיי וועלכן ארט איז כשר בדיעבד, נאר די דערמאנטע ערטער זענען די מקורות לכתחילה. און אז מען זאגט אז כל הארצות זענען כשר, מיינט מען אויך חוץ לארץ - מען מעג ברענגען תבואה וואס איז געוואקסן אינדרויסן פון ארץ ישראל. מען דארף אבער געדענקען אז חז"ל האבן גוזר געווען טומאה אויף ארץ העמים, און מען טאר נישט נוצן קיין טמא'נע זאכן פאר די קרבנות.
על כרחנו מוז מען דעריבער זאגן, אז מען רעדט דא פון תבואה וואס מען האט געברענגט פון חוץ לארץ אין א מצב וואס זי איז נאך נישט געווארן הוכשר מקבל צו זיין טומאה. רויע גערשטן-קערנער וואס זענען קיינמאל נישט נאס געווארן - און מען וויל דאך אויך נישט אז זיי זאלן נאס ווערן, כדי זיי זאלן נישט שימלען - זענען אינגאנצן טהור אפילו ווען זיי ליגן אין חוץ לארץ. אפילו אויב עס ליגט אויף זיי א טויטע מויז, בלייבן זיי בטהרתם, וויבאלד טומאה איז נישט חל אויף אוכלין נאר נאכדעם וואס זיי זענען געווארן הוכשר דאס מקבל צו זיין דורך א רטיבות.
דאס זעלבע איז אויך דער פאל ביי אונז: עס האנדלט זיך פון חיטים וואס זענען קיינמאל נישט נאס געווארן און נישט געווארן הוכשר מקבל צו זיין טומאה, און דערפאר זענען זיי כשר אפילו ווען זיי קומען פון חוץ לארץ. אבער אויב עס איז שוין געקומען אויף זיי אן הכשר און זיי האבן אנגעהויבן זיין ראוי מקבל צו זיין טומאה, דארף מען רעכענען אז אלעס איז טמא, וויבאלד די ערד פון חוץ לארץ אליין איז טמא.
לסיכום: אין דעם משנה האבן מיר געלערנט אז אלע קרבנות הציבור און קרבנות היחיד קומען סיי מן הארץ און סיי פון חוץ לארץ, מן החדש און מן הישן, אויסער דעם עומר און די שתי הלחם וואס קומען דוקא מן החדש און מן הארץ; מיר האבן זיך אפגעשטעלט אויף די אויפגאבע פונעם עומר און די שתי הלחם מתיר צו זיין די נייע תבואה פארן מענטש און פארן מזבח, אויפן פסק פונעם רמב"ם בדיעבד, אויפן דין פון 'מן המובחר' און די משובח'דיגע פלעצער פאר סולת, און אויף די תנאים פון טהרה וואס ערלויבן דאס ברענגען תבואה פון חוץ לארץ.