מנחות, פרק ו', משנה ב'. אין דער פריערדיקער משנה האבן מיר געלערנט אז די געווענליכע מנחה באשטייט פון צוויי טיילן: דער קומץ גייט ארויף אויפן מזבח, און די שיריים ווערן געגעסן דורך די כהנים. אונזער משנה לערנט אונז אז עס זענען דא מנחות וואס זענען נישט אזוי - עס זענען דא מנחות וואס גייען אינגאנצן ארויף אויפן מזבח, און אקעגן דעם זענען דא קרבנות וואס ווערן אינגאנצן געגעסן דורך די כהנים.
די מנחות וואס זענען אינגאנצן פארן מזבח:
די לשון פון דער משנה איז: "מנחות כהנים, ומנחות כהן משיח, ומנחות נסכים למזבח, ואין בהם לכהנים". דאס זענען דריי מנחות:
מנחת כהנים - יעדע מנחה וואס א כהן א זכר ברענגט.
מנחת כהן משיח - די מנחת חביתין וואס דער כהן גדול ברענגט יעדן טאג, א האלב צופרי און א האלב פארנאכט. זי ווערט אינגאנצן פארברענט: זי האט נישט קיין קומץ און די כהנים עסן נישט דערפון.
מנחת נסכים - די צוגעקומענע מנחה וואס קומט מיט יעדע עולה און יעדע שלמים. זי האט נישט קיין קומץ און מען עסט נישט דערפון, נאר זי גייט אינגאנצן ארויף אויפן מזבח און ווערט פארברענט.
די אלע דריי גייען כליל ארויף אויפן מזבח: מען נעמט נישט קיין קומץ פון זיי, און די כהנים באקומען גארנישט דערפון.
"בזה יפה כח המזבח מכח הכהנים":
לכאורה איז דאס אן איבריגער זאץ - וואס איז נתחדש געווארן וואס מיר האבן פריער נישט געוואוסט? דער ענטפער איז אז מען וואלט געקענט מאכן א טעות אין א באזונדערע מחלוקת, אינעם ענין פון איינעם וואס איז זיך מתנדב צו ברענגען א מנחה פון ריין וויין. די פראגע איז ווי אזוי דאס וויין ווערט מקריב געווארן: צי דורך שפריצן אויפן מזבח, אויפן פייער, אדער אפשר ווערט עס געגאסן אין דעם ספל וואס איז ביים דרומית מערבית ווינקל - אויפן פלאץ וואוהין די אנדערע נסכים גייען - און פון דארט פליסט עס צו די שיתין, וואס דאס זענען די אונטערערדישע היילן אונטערן מזבח. אין דעם ענין האבן די תנאים זיך געקריגט.
די גמרא לערנט אונז אז מיר וואלטן געקענט טראכטן אז מען שפריצט דאס וויין דירעקט אויפן פייער, וויבאלד עס ווערט מקריב געווארן אלס א מנחה. אבער די מסקנא איז אז עס איז נישט אזוי, ווייל מיר ווילן נישט אפשוואכן דעם כח פונעם פייער - און דאס איז דער רמז וואס ליגט דא באהאלטן. דעריבער גייט דאס וויין אין דעם ספל אויבן.
די קרבנות וואס זענען אינגאנצן פאר די כהנים:
די משנה זאגט ווייטער: "שתי הלחם ולחם הפנים לכהנים" - די צוויי קרבנות גייען אינגאנצן פאר די כהנים, און גארנישט פון זיי גייט ארויף אויפן מזבח:
שתי הלחם - די צוויי ברויטן וואס ווערן געוויגט אום שבועות. ווי מיר האבן שוין געזען אסאך מאל, זענען דאס חמץ'דיגע ברויטן וואס טארן נישט ארויפגיין אויפן מזבח, און זייער מתיר איז דאס בלוט פון די כבשים.
לחם הפנים - די צוועלף ברויטן וואס ליגן אין צוויי סידורים אויפן טיש אינעם קודש, פון איין וואך ביז די אנדערע. די כהנים עסן עס אום שבת, און די בזיכין זענען דער מתיר פון די לבונה, בשעת דאס איבעריגע עסן די כהנים. קומט אויס אז פונעם לחם הפנים איז נישטא קיין זאך וואס גייט ארויף אויפן מזבח, נאר אלעס ווערט געגעסן דורך די כהנים.
"ואין בהם למזבח... ובזה יפה כח הכהנים מכח המזבח":
זיי גייען צו די כהנים, און עס גייט גארנישט פון זיי צום מזבח. בנוגע צו לחם הפנים און צו די שתי הלחם, וואס גייען אינגאנצן צו די כהנים און נישט צום מזבח, איז דער כח פון די כהנים גרעסער פונעם כח פונעם מזבח. און נאכאמאל פרעגט זיך די קשיא: וואס קומט דער זאץ, וואס זעט אויס איבריג, מוסיף זיין און מרמז זיין?
דער ענטפער איז אז אונזער משנה גייט אין די שיטה פון רבי עקיבא, ווי מיר האבן געזען אין פרק ד' משנה ג': אפילו אויב עס זענען נישטא קיין כבשים צו מאכן א תנופה אום שבועות, ברענגט מען נאך אלץ די ברויטן, דאס זענען די שתי הלחם. מען וואלט געקענט טראכטן אז ווען עס פעלן די כבשים, וועלן די שתי הלחם ארויפגיין צום מזבח און דארט פארברענט ווערן, דעריבער איז די משנה מרמז אז ס'איז נישט אזוי - די כהנים האבן די אויבערהאנט, און זיי באקומען דעם לחם אפילו אויב עס זענען נישטא קיין כבשי עצרת וואס קומען מיט דעם, און זיי עסן עס דירעקט.
עס איז כדאי צו באמערקן אז עס איז דא א מחלוקת אין דעם ענין: שמעון בן ננס און רבי שמעון בר יוחאי קריגן אויף רבי עקיבא און האלטן אז אויב עס זענען נישטא קיין כבשים - ברענגט מען בכלל נישט קיין לחם. דער רמב"ם פסק'נט ווי רבי עקיבא, און דער ראב"ד האלט אז די הלכה איז ווי שמעון בן ננס און ווי רבי שמעון בר יוחאי.
לסיכום: דער סך הכל איז, דאס איז אלעס וואס ווערט מרמז געווען אין די דאזיגע זאצן וואס זעען אויס איבריג. אונזער משנה לערנט אונז צוויי קצוות: מנחות כהנים, מנחת כהן משיח און מנחות נסכים, וואס גייען ארויף כליל צום מזבח און ס'איז נישטא אין זיי גארנישט פאר די כהנים - און אין דעם איז יפה כח המזבח; און קעגן זיי די שתי הלחם און לחם הפנים וואס ווערן אינגאנצן געגעסן דורך די כהנים און ס'איז נישטא אין זיי גארנישט פארן מזבח - און אין דעם איז יפה כח הכהנים מכח המזבח.