פאר אונדז איז משנה י' אין פרק ד' פון מסכת מעשר שני, וואס האנדלט וועגן דעם וואס געפינט א כלי מיט אן אויפשריפט 'קרבן'. אזא אויפשריפט לערנט אונדז געוויינטלעך אז דער חפץ געהערט צום הקדש, און פון דא שטעלט זיך די פראגע: אויף וואס חל'ט זיך די קדושה - אויפן כלי אליין, אויף דעם וואס איז אין אים, אדער אויף ביידע צוזאמען.
לשון המשנה:
"המוצא כלי וכתוב עליו קרבן" - א מענטש וואס האט געפונען א כלי מיט די ווארט 'קרבן' אויף אים אנגעשריבן, וואס מיינט אז דער חפץ געהערט צום הקדש.
שיטת רבי יהודה:
רבי יהודה מאכט א חילוק צווישן סארטן כלים, לויט זייער חשיבות:
"אם היה של חרס - הוא חולין ומה שבתוכו קרבן" - א כלי חרס איז א פשוט'ער און נידעריקער כלי, און עס איז נישט די וועג פון מענטשן צו מקדיש זיין א שטיקל חרס צום הקדש. דעריבער דארף מען אננעמען אז דער כלי אליין איז חולין, און דאס וואס איז אין אים איז דאס וואס געהערט צום הקדש.
"ואם היה של מתכת - הוא קרבן ומה שבתוכו חולין" - א כלי מתכת איז א חשוב'ער כלי, און דעריבער נעמט מען אן אז דער כלי אליין געהערט צום הקדש, און דאס וואס איז אין אים איז חולין.
תשובת החכמים:
די חכמים חולק'ן אויף רבי יהודה און זאגן אים: "אין דרך בני אדם להיות כונס חולין לקרבן" - עס איז נישט די וועג פון מענטשן צו נעמען א כלי פון הקדש און אריינטאן אין אים חולין. א כלי פון הקדש וועט אנטהאלטן הקדש, און דעריבער דארף מען זאגן אז ביידע זאכן - דער כלי און דאס וואס איז אין אים - ווערן גערעכנט ווי הקדש.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה זענען חולק רבי יהודה און די חכמים אינעם דין פון א כלי וואס מען האט געפונען מיט 'קרבן' אנגעשריבן אויף אים. רבי יהודה מאכט א חילוק צווישן חרס און מתכת לויט די חשיבות פון כלי, און פסק'נט אז די קדושה חל'ט זיך אויף דעם חשוב'ערן פון די צוויי - דער כלי אדער דאס וואס איז אין אים. די חכמים אבער פסק'נען אז וויבאלד עס איז נישט די וועג פון מענטשן אריינצוטאן חולין אין א כלי פון הקדש, זענען סיי דער כלי סיי דאס וואס איז אין אים בדין ווי הקדש.