מיר גייען װײַטער אין מסכת מעשר שני, פרק ד', משנה ז'. די דאָזיקע משנה האַנדלט װעגן דער פראַגע װאָס איז דער דין פון אַ מענטש װאָס פּדהט אויס מעשר שני אָן אַז ער האָט אויסגעזאָגט בפירוש מיטן מויל װאָס ער טוט.
"הפודה מעשר שני ולא קרא שם":
אַ מענטש האָט אָפּגעשיידט געלט צו פּדהען מעשר שני, אָבער ער האָט נישט געזאָגט די װערטער "זה פדיון מעשר שני". די תנאים זײַנען חולק אין זײַן דין:
רבי יוסי אומר: "דיו" - עס איז גענוג, װײַל פונעם קאָנטעקסט און פונעם מעמד איז קלאָר אַז דאָס געלט איז אָפּגעשיידט געװאָרן לשם דער פדיה.
רבי יהודה אומר: "צריך לפרש" - מען דאַרף עס זאָגן בפירוש מיטן מויל.
"המדבר עם האישה על עסקי גיטה וקידושיה":
די משנה גייט װײַטער מיט אַ פאַל װאָס איז אין גאַנצן אַנדערש פונעם ענין מעשר שני, אָבער עס נוגע דעם זעלבן יסוד: אַ מענטש רעדט מיט אַ פרוי װעגן איר גט - איר שטר הגירושין - אָדער װעגן אירע קידושין, כדי זי צו מאַכן פאַר זײַן װײַב. זײ רעדן װעגן געבן דעם גט, און דער גט געפינט זיך אין זײַן רשות; אָדער זײ רעדן װעגן נישואין, און דער רינגל אָדער דאָס געלט געפינט זיך אין זײַן רשות.
"ונתן לה גיטה וקידושיה ולא פירש" - ער גיט איר דעם גט, אָדער דאָס געלט פאַר קידושין, אָבער ער זאָגט נישט בפירוש "זהו גיטך" אָדער "הרי את מקודשת לי". און דאָ זײַנען די תנאים חולק אין דער זעלבער מחלוקת:
רבי יוסי אומר: "דיו" - עס איז גענוג, און דאָס איז אַ כשרער גט און כשרע קידושין.
רבי יהודה אומר: "צריך לפרש" - מען דאַרף עס אויספירן מיטן מויל.
די הלכה למעשה:
מיר פּסקענען װי רבי יוסי, אַז דער קאָנטעקסט איז גענוג.
לאָמיך דערציילן בקיצור אַ מעשה װאָס איז געשען. אַ מאָל האָב איך געדינט װי אַן עד בײַ קידושין, און איך האָב נישט געקענט הערן דעם חתן זאָגן "הרי את מקודשת לי". מען האָט געזען אַז ער זאָגט די װערטער, אָבער זײַן קול איז געװען אַזוי שװאַך אַז מען האָט עס נישט געקענט הערן. מיר האָבן אים געזאָגט, איך און דער צװייטער עד, אַז ער דאַרף עס איבערחזרן. ער האָט עס איבערגעחזרט, און דער צװייטער עד האָט געהערט - אָבער איך האָב נאָר געהערט אַ טייל דערפון. מיר האָבן שוין געװאָלט אים בעטן ער זאָל עס איבערחזרן אַ דריטן מאָל, נאָר אַז דער חתן און די כלה האָבן אויסגעזען װי מען דאַרף גלײַך אויסברעכן אין געלעכטער, האָבן מיר זיך פון דעם אָפּגעהאַלטן.
דער מסדר קידושין האָט זיך געװענדעט צום רב צבי ברקוביץ, װאָס איז געװען אויף דער חתונה, כדי אויסצוגעפינען צי דאָס איז כשר. הרב ברקוביץ האָט אונדז געזאָגט אַז עס איז דאָ אַ ט"ז - עס דאַכט זיך אין סימן כ"ז אין אבן העזר - אַז לויט דער דאָזיקער משנה קען מען זיך פאַרלאָזן אַז עס איז קלאָר פונעם קאָנטעקסט אַז די כװנה פונעם חתנס מעשה איז געװען מקדש זײַן זײַן װײַב. עס איז נישט געװען קיין שום ספק אין דעם װאָס האָט זיך דאָרט אָפּגעטאָן, און עס איז נישט קיין חסרון אין דעם עצם פאַקט אַז מען האָט אים נישט געקענט הערן אַרויסרעדן די װערטער אַליין.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה זײַנען רבי יוסי און רבי יהודה חולק אין צװיי פּאַראַלעלע פאַלן - פּדהען מעשר שני אָן אַ קריאת שם, און געבן אַ גט אָדער קידושין אָן אַן אויספירן מיטן מויל. לויט רבי יוסי איז גענוג װאָס דער קאָנטעקסט אַנטפּלעקט די כװנה, און לויט רבי יהודה דאַרף מען אויספירן מיטן מויל. להלכה פּסקנט מען װי רבי יוסי, און װי מיר האָבן געזען האָט דער ענין אַ ממשותדיקע נפקא מינה אין די דיני קידושין.