מעשר שני, פרק ג', משנה ד'. אין דער פריערדיקער משנה האָבן מיר געלערנט אַז אַ מענטש וואָס האַלט אין ירושלים מעות מעשר שני און דאַרף זיי פאַר צרכי חולין, מעג ער אַריבערטראָגן זייער קדושה אויף די פירות פון זײַן חבר: די פירות באַקומען דעם מעמד פון מעשר שני, און דער חבר עסט זיי אין טהרה, בעת די מעות דינען פאַר יעדן צורך וואָס וועט זיך אויסקומען.
אונדזער משנה לייגט צו צוויי מצבים וווּ די מעות און די פירות געפינען זיך נישט אין דעם זעלבן אָרט:
"פירות בירושלים ומעות במדינה" - די פירות פון זײַן חבר, אויף וועלכע ער וויל אַריבערטראָגן די קדושה פון מעשר שני, געפינען זיך אין ירושלים, און די מעות מעשר שני וואָס ער וויל ניצן פאַר צרכים וואָס זײַנען נישט פון מעשר שני געפינען זיך אין דער מדינה, אויסן ירושלים. אויך אין אַזאַ פאַל איז דאָס מעגלעך, און דער לשון פונעם חילול: "הרי המעות ההם מחוללות על פירות אלו" - אויף די פירות וואָס געפינען זיך דאָ, אין ירושלים.
"מעות בירושלים ופירות במדינה" - דער פאַרקערטער מצב: די מעות מעשר שני געפינען זיך אין ירושלים, און די פירות געפינען זיך אויסן ירושלים. אויך דאָ קען מען זאָגן מיטן דאָזיקן לשון: "הרי המעות האלו מחוללות על פירות ההם" - די מעות מעשר שני וואָס אין ירושלים ווערן געפדיונט אויף יענע פירות חולין וואָס אויסן ירושלים.
"ובלבד שיעלו הפירות ויאכלו בירושלים":
דער דאָזיקער היתר איז געגעבן אויף איין תנאי: די פירות אויף וועלכע די מעות זײַנען מחולל געוואָרן וועלן אין דער צוקונפט אַרויפגעטראָגן ווערן קיין ירושלים גופא און דאָרט געגעסן ווערן. דער בעל הבית מעג נישט נאָך אַ מאָל פדיון טאָן יענע זעלבע פירות אויף געלט און דאָס געלט אַרויפטראָגן קיין ירושלים. פון דער שעה וואָס ער נעמט מעות פון מעשר שני און טראָגט צוריק זייער קדושה אויף פירות, פון וועלכע די קדושה איז ערשט געקומען, לייגט זיך אויף אים אַרויפצוטראָגן די פירות גופא קיין ירושלים, און זיי שטייען שוין נישט צום פדיון.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט אַז דער חילול פון מעות מעשר שני אויף פירות איז מעגלעך אַפילו ווען די מעות און די פירות זײַנען נישט אין דעם זעלבן אָרט - סײַ ווען די פירות זײַנען אין ירושלים און די מעות אין דער מדינה, און סײַ ווען די מעות זײַנען אין ירושלים און די פירות אין דער מדינה - אויף דעם תנאי וואָס די פירות וועלן אַרויפגעטראָגן ווערן קיין ירושלים און דאָרט געגעסן ווערן, וואָרעם זיי ווערן שוין מער נישט געפדיונט.