מעשר שני, פרק א', משנה ו. די משנה רעדט וועגן איינעם וואס האט גענומען פון די געלטער פון מעשר שני און דערמיט געקויפט א בהמה אינדרויסן פון ירושלים, נישט אין דער שטאט נאר אויסן. אין דעם דין טיילט די משנה צווישן שוגג און מזיד:
אין שוגג: אויב האט ער עס געטאן אָן צו פארשטיין אז די געלט וואס ער האט גענוצט איז מעשר שני געלט, איז דער מקח בטל און די געלט קומט צוריק. דער טעם: דער וואס האט געגעבן די געלט פאר די בהמה ווייסט נישט אז די בהמה איז איצט געווארן מעשר שני און אז ער וועט דארפן ארויפברענגען די בהמה קיין ירושלים. הואיל און ער האט עס נישט פארשטאנען, איז דאס א מקח טעות, און דער מקח איז בטל.
אין מזיד: אויב האט ער געוואוסט אז די געלט איז מעשר שני געלט, און געוואוסט אז ער איז מעביר די קדושה פון די מעשר געלט אויף די בהמה, מוז ער ארויפברענגען די בהמה און זי עסן אין ירושלים. ער קען זי אפילו נישט פדיון'ען, פון יענעם מאמענט וואס ער האט אויף איר אויסגעלייזט די געלט.
אין די צייט וואס עס איז נישטא קיין מקדש:
ווען דער בית המקדש איז נישט פארהאנען, און ער קען נישט ברענגען די בהמה פאר א קרבן, "תיקבר על ידי עורה". דאס הייסט, מען דארף באגראבן די בהמה: לאזן זי ביז זי שטארבט און זי באגראבן. "על ידי עורה" מיינט צוזאמען מיט די הויט, מען טאר נישט הנאה האבן אפילו פון די הויט, נאר ביידע ווערן באגראבן צוזאמען.
צום סך הכל: אין דער משנה האבן מיר געלערנט דעם דין פון איינעם וואס קויפט א בהמה מיט מעשר שני געלט אינדרויסן פון ירושלים: אין שוגג, איז דער מקח בטל מדין מקח טעות און די געלט קומט צוריק אויף איר פלאץ; אין מזיד, איז די בהמה געווארן מקודש, און ער מוז זי ארויפברענגען און עסן אין ירושלים, און ער קען זי אפילו נישט פדיון'ען; און אין די צייט וואס עס איז נישטא קיין מקדש, ווערט זי באגראבן על ידי עורה, אָן קיין שום הנאה, אפילו נישט פון די הויט.