משנה ה' אין פרק ט' פון מסכת גיטין באהאנדלט צוויי באזונדערע פעלער: צוויי גלייכע גיטין וואס האבן זיך צונויפגעמישט איינער אינעם אנדערן, און איין גט וואס איז געשריבן געווארן פאר עטלעכע פארפעלקער אינאיינעם.
"שנים ששלחו שני גיטין שוין":
צוויי מענער האבן געשיקט מיט שליחים צוויי גלייכע גיטין - די נעמען פון די מענער זענען גלייך און די נעמען פון די נשים זענען גלייך - און די גיטין האבן זיך צונויפגעמישט איינער אינעם אנדערן. יעדער גט איז געשריבן געווארן לשמו פון אן אנדער פארפאלק, און מען קען נישט וויסן וועלכער פון זיי געהערט צו וועמען. פסקנט די משנה: "נותן שניהם לזו ושניהם לזו" - יעדער איינער פון די מענער גיט זיין אשה ביידע גיטין אינאיינעם, און דורכדעם ווערן ביידע נשים מגורש בוודאי, כאטש מען ווייסט נישט וועלכער גט געהערט צו וועלכן פארפאלק.
"לפיכך אם אבדה מהם - הרי השני בטל" - אויב איינער פון די צוויי גיטין איז פארפאלן געווארן, ווערט אויך פסול דער וואס איז געבליבן. ווייל עס איז מער נישטא קיין מעגלעכקייט נאכצופאלגן די עצה פון געבן ביידע גיטין אינאיינעם, און מען ווייסט נישט צו וועלכן פארפאלק דער געבליבענער גט איז געשריבן געווארן, קען ער נישט מגרש זיין.
א גט וואס איז געשריבן פאר עטלעכע פארפעלקער אינאיינעם:
"חמישה שכתבו כלל בתוך הגט" - פינף מענער וואס האבן געשריבן איין כללדיקן נוסח, וואו עס זענען אויסגערעכנט אלע פארפעלקער: "איש פלוני מגרש פלונית, ופלוני פלונית", און אזוי ווייטער, ווי אן עולם'דיקע גירושין אין איין שטר. "ועדים למטה" - און די עדים זענען חתום בסוף, און זייער חתימה שייך זיך אויף אלע מענטשן וואס זענען פארשריבן אין גט. אין דעם פאל פסקנט די משנה: "כולם כשרין" - אלע גיטין זענען כשר, כאטש זיי זענען געשריבן געווארן אין איין גלייכן נוסח, "ונותנין לכל אחת ואחת" - און יעדער מאן גיט דעם שטר צו זיין אשה.
אבער אויב "כתב טופס לכל אחת ואחת" - דאס הייסט אז עס איז געשריבן געווארן א באזונדערער און פולער נוסח פאר יעדער אשה און אשה, וואו דער טופס איז די געוויינטלעכע און פעסטע לשון פונעם גט, און אין יעדן איינעם זענען אויסגעפילט געווארן די פרטים פון יענעם פארפאלק - "ועדים למטה", אז די עדים זענען חתום בלויז ביים אונטן פונעם שטר, דאן "אותו שהעדים נקראים עמו כשר": בלויז דער לעצטער גט, וואס איז נאענט צו די חתימה פון די עדים און ווערט געלייענט מיט זיי, איז כשר, און די איבעריקע גיטין זענען פסול.
אין וואס הענגט אפ דער דין?
לויט רבי מאיר - וואס האלט אז די עדים וואס זענען חתום אויפן גט זענען די וואס מכרית זענען, און מען דארף א חתימת עדים אויפן גט אליין. דעריבער איז בלויז דער גט וואס די עדים ווערן געלייענט מיט אים כשר, און די איבעריקע גיטין זענען פסול פון וועגן וואס עס איז נישטא קיין חתימה וואס שייך זיך צו זיי.
לויט רבי אלעזר - וואס האלט "עדי מסירה כרתי", אז מען קען זיך פארלאזן אויף די עדים וואס זעען די מסירה פונעם גט, זענען אלע גיטין כשר. ווייל דא זענען געשריבן געווארן פינף באזונדערע גיטין, און יעדער איינער פון זיי איז געשריבן געווארן לשמה פון יענער אשה און לשם יענעם פארפאלק; דעריבער קען יעדער מאן נעמען דעם גט וואס איז געשריבן געווארן פאר אים און איבערגעבן צו זיין אשה פאר עדי מסירה, און דאס איז גענוג.
לסיכום: אין דער משנה האבן מיר געלערנט צוויי דינים. דער ערשטער - צוויי גלייכע גיטין וואס האבן זיך צונויפגעמישט: יעדער מאן גיט זיין אשה ביידע גיטין אינאיינעם, און אויב איינער פון זיי איז פארפאלן געווארן ווערט אויך בטל דער צווייטער. דער צווייטער - א גט וואס איז געשריבן פאר עטלעכע פארפעלקער: אויב ער איז געשריבן געווארן אין איין כללדיקער לשון און די עדים זענען אונטן, זענען אלע כשר; און אויב עס איז געשריבן געווארן א טופס פאר יעדער איינער און איינער און די עדים זענען בלויז אונטן, איז כשר בלויז דער גט וואס די עדים ווערן געלייענט מיט אים - און דאס לויט רבי מאיר, בעת לויט רבי אלעזר, וואס האלט אז עדי מסירה כרתי, זענען אלע כשר.