עירובין, פרק ה', משנה ד'. אין דער משנה װעלן מיר לערנען, אַז דער איינציקער אָרט װוּ מען מעג אַװעקלייגן דעם עירוב אין הױף איז אַן אָרט װוּ, װען אַ מענטש װאָלט דאָרט געװוינט, װאָלט ער געדאַרפט מיטהאַלטן אין עירוב חצרות. דער כלל איז אױך אמת פֿאַרקערט: אַן אָרט װאָס איז נישט באַטראַכט װי אַ באַדײַטנדיקע װוינגעגנט - נישט נאָר אַז דער װאָס װוינט דאָרט שאַפֿט נישט קײן צורך זיך צו באַהעפֿטן אין עירוב, נאָר מען קען אױך נישט אַװעקלייגן דאָרט דעם עירוב אַלײן.
לשון המשנה:
"הנותן את עירובו בבית שער, אכסדרה או מרפסת - אינו עירוב, והדר שם אינו אוסר עליו" - דער װאָס לייגט אַװעק זײַן עירוב אין די דאָזיקע ערטער, האָט גאָרנישט אױפֿגעטאָן. און דאָס זײַנען זײ:
"בית שער" - די שטוב אָדער דאָס װעכטער־קעמערל װאָס מען פֿלעגט שטעלן פֿאַרן אַרײַנגאַנג צום הױף.
"אכסדרה" - אַן אָפֿענער אָרט װאָס האָט בלױז אַ דאַך, אָן װענט.
"מרפסת" - װי דאָס װאָרט מיינט, אַ באַלקאָן.
דער עירוב דאַרף אַװעקגעלייגט װערן אין אַן פֿאַרמאַכטן אָרט, און דעריבער איז זײַן אַװעקלייגן אין די דאָזיקע ערטער נישט באַטראַכט װי אַן עירוב. און װײַל דאָס זײַנען נישט קײן באַדײַטנדיקע װוינערטער, דעריבער איז אױך דער װאָס װוינט דאָרט נישט אוסר: אױב עס איז אין הױף פֿאַראַן אײן נאָך װוינער, און אַן אַנדער מענטש װוינט אין אײנעם פֿון די דאָזיקע ערטער, שאַפֿן זײ נישט דעם צורך פֿון אַן עירוב.
"אבל בבית התבן, בבית הבקר, בבית העצים ובבית האוצרות - הרי זה עירוב, והדר שם אוסר עליו" - און דאָס זײַנען זײ:
"בית התבן" - אַ מאַגאַזין װאָס דינט צו לאַגערן שטרױ.
"בית הבקר" - אַ פּלאַץ װאָס דינט פֿאַר בהמות.
"בית העצים" - אַן אָרט צו לאַגערן האָלץ.
"בית האוצרות" - יעדער אַנדער סאָרט מאַגאַזין.
אין די דאָזיקע ערטער העלפֿט דאָס אַװעקלייגן דעם עירוב, און פֿון זיך אַלײן איז אױך דער װאָס װוינט דאָרט אוסר און שאַפֿט דעם צורך מיטצוהאַלטן אין עירוב.
דער הגבלה פֿון רבי יהודה:
רבי יהודה לייגט צו: "אימתי? בזמן שיש שם תפיסת יד של בעל הבית" - װען אַ מענטש װוינט אין אײנעם פֿון די ערטער װאָס שאַפֿן אַ צורך פֿאַר אַן עירוב, און אַפֿילו אױב עס רעדט זיך װעגן אַ ריכטיקער שטוב װאָס ער דינגט, און דעם בעל הבית װאָס פֿאַרדינגט איז דאָרט געבליבן אַ 'תפיסת יד' - הײסט עס דאָס רעכט צו האַלטן אין יענעם אָרט זײַנע אײגענע זאַכן װאָס זײַנען נישט פֿונעם דינגער - איז דער דינגער נישט אוסר, װײַל ער איז באַטראַכט װי אונטערטעניק צום בעל הבית.
די גמרא באַשײדט, אַז די זאַכן װאָס דער בעל הבית האַלט דאָרט דאַרפֿן זײַן זאַכן װאָס מען קען נישט טראָגן אין שבת. װאָרעם אױב מען קען זײ טראָגן, קען דער דינגער זײ אַרױסנעמען אין שבת, און דעמאָלט װעט זיך בטל מאַכן די תפיסת יד פֿונעם בעל הבית און זײַן שליטה איבער יענעם אָרט װעט זיך אָפּשטעלן, און פֿון זיך אַלײן װעט דער װוינער - דער דינגער אָדער דער װאָס װוינט דאָרט - געװינען די רעכט פֿונעם אָרט, און װערן אַן אוסר װאָס שאַפֿט דעם צורך מיטצוהאַלטן אין עירוב.
צום סך הכל: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט די פֿאַרבינדונג צװישן דער כשרות פֿונעם אָרט צום אַװעקלייגן דעם עירוב און דעם כוח פֿונעם װאָס װוינט דאָרט צו זײַן אוסר: בית שער, אכסדרה און מרפסת זײַנען נישט קײן ערטער פֿאַר אַן עירוב, און אױך דער װאָס װוינט דאָרט איז נישט אוסר; בית התבן, בית הבקר, בית העצים און בית האוצרות זײַנען כשר צום אַװעקלייגן דעם עירוב, און דער װאָס װוינט דאָרט איז אוסר. און לױט רבי יהודה איז דאָס אַלץ װען דער בעל הבית האָט נישט קײן תפיסת יד אין אָרט - װאָרעם אױב עס זײַנען דאָרט געבליבן זײַנע זאַכן װאָס מען קען נישט טראָגן אין שבת, איז בטל דאָס רעכט פֿונעם װוינער און ער איז נישט אוסר.