ביכורים, פרק ג', משנה י"א, וואָס האַנדלט וועגן דעם דין פֿון דער תוספת פֿון די ביכורים.
דער לשון פֿון דער משנה:
"אימתי אמרו תוספת הביכורים כביכורים? בזמן שהיא באה מן הארץ; ואם אינה באה מן הארץ, אינה כביכורים"
דער ביאור פֿון די ווערטער:
"אימתי אמרו תוספת הביכורים כביכורים" - ווען זאָגט מען אַז די תוספת פֿון די ביכורים האָט דעם דין פֿון די ביכורים אַליין?
"בזמן שהיא באה מן הארץ" - ווען די תוספת ווערט געבראַכט פֿון ארץ ישראל, פֿון אַ זאַך וואָס איז געוואַקסן אין לאַנד.
"ואם אינה באה מן הארץ, אינה כביכורים" - אָבער אויב מען מאַכט אַ תוספת ביכורים פֿון אַ זאַך וואָס קומט פֿון אויסער ארץ ישראל, האָט עס נישט דעם דין פֿון ביכורים.
די ווערטער פֿון דעם רמב"ם:
דער רמב"ם שרײַבט אַז הגם דער תוספת האָט נישט דעם דין פֿון ביכורים, פֿון וועגן וואָס דער מענטש האָט עס באַצייכנט אַלס תוספת ביכורים - דאַרף מען עס עסן אין טהרה. פֿון דעסטוועגן איז דאָ נישט קיין אמתּער דין ביכורים, ווײַל די תוספת פֿון די ביכורים דאַרף קומען פֿון ארץ ישראל אַליין.
צום סך הכל: די תוספת פֿון די ביכורים ווערט באַטראַכט אַלס ביכורים בלויז ווען זי קומט פֿון ארץ ישראל; דאָס וואָס קומט פֿון אויסער לאַנד איז נישט ווי ביכורים, און לויט דעם רמב"ם בלויז דאָס - אַז צוליב דעם נאָמען תוספת וואָס מען האָט איר געגעבן, ווערט זי געגעסן אין טהרה.