ביכורים, פרק ג', משנה ד'. די משנה גייט װײַטער מיטן באַשרײַבן די אָנקומעניש פֿון די װאָס ברענגען די ביכורים קײן ירושלים און צום בית המקדש, און באַשרײַבט די שטאַפּלען פֿון דער רײַזע פֿון אַרײַנקומען אין שטאָט ביז שטײן אין דער עזרה.
"החליל מכה לפניהם עד שמגיעים להר הבית":
דער חליל, דאָס מוזיק־כלי װאָס האָט באַגלײט די פּראָצעסיע, שפּילט װײַטער און קלינגט פֿאַר זײ אױף דעם גאַנצן װעג, ביז זײ קומען אָן צום הר הבית.
"אפילו אגריפס המלך נוטל הסל על כתפו":
װען מע איז אָנגעקומען צום הר הבית, האָט אַפֿילו אגריפס המלך - אײנער פֿון די מלכים אין די צײַטן פֿון צװײטן בית המקדש, אַ הױכגעשטעלטע פּערזענלעכקײט װאָס האָט זיך געהאַלטן מיט אַ הױכער אײגן־שאַצונג - גענומען דעם קאָרב און אים אַרױפֿגעלײגט אױף זײַן אײגענעם אַקסל, כּדי צו װײַזן די מעלה פֿון דער מצווה. ביז דעם דאָזיקן פּונקט איז נישט געלעגן אױף אים צו טראָגן דעם קאָרב אַלײן, אָבער פֿון דאַנען אָן טראָגט יעדער מענטש אים אױף זײַן אַקסל.
"ונכנס עד שמגיע לעזרה":
מיטן קאָרב אױפֿן אַקסל קומט ער אַרײַן און גײט װײַטער אַרײַן, ביז ער קומט אָן צו דער עזרה אַלײן - דעם הױף פֿונעם בית המקדש.
"הגיע לעזרה ודיברו הלויים בשיר":
אין דעם מאָמענט װאָס מע איז אָנגעקומען צו דער עזרה, האָבן די לויים אױסגעבראָכן אין געזאַנג און געזאָגט: "ארוממך ה' כי דליתני ולא שמחת אויבי לי" - אַ פּסוק אין תהילים, פֿונעם מזמור "מזמור שיר חנוכת הבית לדוד":
"כי דליתני" - װײַל דו האָסט מיך אַרױפֿגעהױבן.
"ולא שמחת אויבי לי" - און האָסט נישט געלאָזט מײַנע שונאים זיך פֿרײען אױף מיר.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט די שטאַפּלען פֿון דער רײַזע: דער חליל באַגלײט די װאָס ברענגען די ביכורים ביזן הר הבית; פֿון דאָרט אָן נעמט יעדער מענטש דעם קאָרב אױף זײַן אַקסל, אַפֿילו אגריפס המלך, כּדי צו װײַזן די מעלה פֿון דער מצווה; און װען מע קומט אָן צו דער עזרה, הײבן די לויים אָן מיטן געזאַנג "ארוממך ה' כי דליתני ולא שמחת אויבי לי".