ברכות פּרק ב', משנה ו'. בהמשך צום געדאַנק וואָס איז אַרויסגעקומען אין דער פֿריערדיקער משנה, אַז רבן גמליאל האָט זיך אַ מאָל אויפֿגעפֿירט אויף אַן אַנדער אופֿן ווי די באַקאַנטע הלכה, דערציילט אונדז די משנה וועגן זיין אויפֿפֿירונג בעת זיין אבֿלות.
אַ מעשׂה מיט רבן גמליאל:
ווען רבן גמליאלס פֿרוי איז געשטאָרבן, האָט ער זיך געוואַשן שוין אין דער ערשטער נאַכט נאָך איר פּטירה - דאָס כאָטש ער איז געווען אַן אבֿל, און כאָטש בכלל איז פֿאַרבאָטן פֿאַר אַן אבֿל זיך צו וואַשן.
די טענה פֿון די תּלמידים און זיין ענטפֿער:
האָבן אים געזאָגט זיינע תּלמידים: "רבי, לא לימדתנו שאבל אסור לרחוץ?" - רבי, האָסטו אונדז דען נישט געלערנט אַז אַן אבֿל טאָר זיך נישט וואַשן? האָט ער זיי געענטפֿערט: "איני כשאר כל אדם, איסטניס אני" - איך בין נישט ווי אַלע אַנדערע מענטשן, איך בין אַן איסטניס (אַן איידל־געשמאַקטער מענטש). ביי אים איז די וואַשונג נישט געווען קיין תּענוג, ווי זי איז ביי אַנדערע מענטשן, נאָר אַ ממשותדיקער באַדאַרף, וואָס ער האָט זיך נישט געקענט אָן דעם באַגיין.
צום סיכום: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט וועגן רבן גמליאלס אויפֿפֿירונג, אַז ער האָט זיך געוואַשן אין דער ערשטער נאַכט פֿון זיין אבֿלות, און וועגן זיין ענטפֿער צו זיינע תּלמידים - אַז ער איז געווען אַן איסטניס, און דעריבער איז ביי אים די וואַשונג נישט געווען קיין תּענוג וואָס איז פֿאַרבאָטן פֿאַר אַן אבֿל, נאָר אַ באַדאַרף וואָס האָט נישט קיין ערזאַץ.
למעשׂה, אין דער פֿראַגע ווי אַזוי אַן אבֿל דאַרף זיך פֿירן בפֿועל, דאַרף מען זיך ווענדן צום היגן אָרטאָדאָקסישן רבֿ און פֿרעגן אַ הלכה למעשׂה.