ברכות, פרק צווייטער, משנה ד'. די משנה רעדט וועגן פּועלים וואָס זענען פאַרנומען מיט זייער אַרבעט אין דער צייט וואָס עס איז אָנגעקומען די צייט פון קריאת שמע:
"הָאוּמָּנִין קוֹרִין בְּרֹאשׁ הָאִילָן אוֹ בְּרֹאשׁ הַנִּדְבָּךְ":
די אומנין, דאָס זענען די פּועלים, מעגן לייענען קריאת שמע אויפן אָרט וווּ זיי שטייען, אַפילו בעת זיי זענען נאָך פאַרנומען מיט זייער אַרבעט:
"בְּרֹאשׁ הָאִילָן" - בעת זיי שטייען אויבן אויפן בוים און טוען זייער אַרבעט.
"בְּרֹאשׁ הַנִּדְבָּךְ" - אויבן אויף דער ריי שטיינער פון דער מויער וואָס זיי בויען.
די צוויי ערטער זענען ערטער פון סכנה, און דער אַרבעטער דאַרף גוט אַכטונג געבן אויף זיין אַרבעט, און דעריבער איז אים שווער זיך צו קאָנצענטרירן ביים לייענען קריאת שמע. פונדעסטוועגן, וויבאַלד די חובה פון כוונה ביי קריאת שמע ליגט בלויז אויפן ערשטן פסוק, זענען זיי מחויב צו לייענען קריאת שמע אַפילו בעת זיי שטייען אויף די ערטער.
"מַה שֶּׁאֵין רַשָּׁאִין לַעֲשׂוֹת כֵּן בַּתְּפִלָּה":
ביי דער תפילת שמונה עשרה איז די זאַך נישט מעגלעך. ביי שמונה עשרה ווערט געפאָדערט כוונה איבער דער גאַנצער תפילה און אַכטונג צום אינהאַלט פון די ווערטער, וואָרעם זי איז אין גאַנצן אַ בקשת רחמים פאַרן אייבערשטן. דעריבער איז נישטאָ קיין מעגלעכקייט זי צו זאָגן אויף די ערטער, און דער פּועל דאַרף אַראָפּגיין פון זיין אָרט כדי צו דאַוונען.
צום סך הכל: קריאת שמע קען מען לייענען אויפן אָרט פון דער אַרבעט, אויבן אויפן בוים אָדער אויבן אויף דער ריי שטיינער, ווייל די כוונה ווערט געפאָדערט בלויז ביים ערשטן פסוק; דאַקעגן די תפילת שמונה עשרה, וואָס איז אין גאַנצן אַ בקשת רחמים און פאָדערט כוונה פון אָנהייב ביזן סוף, ווערט דאָרט נישט געזאָגט, און מען דאַרף אַראָפּגיין פונעם אָרט פון דער אַרבעט כדי זי צו זאָגן.