מיר גייען אן ווייטער מיט'ן לערנען פרק ו' פון מסכת בבא בתרא, און פאר אונז איז משנה ג' - נאך א משנה וואס רעדט ארום פון פארקויפן וויין.
"המוכר יין לחבירו והחמיץ":
ראובן פארקויפט וויין פאר שמעון, און דער וויין ווערט פארדארבן און ווערט חומץ (עסיג). מען דארף צוערשט פארשטיין: אין אונזערע טעג ווערט א פארדארבענער וויין פאררעכנט ווי מיסט, אבער אין די צייטן פון דער משנה האט מען גענוצט חומץ פאר אסאך זאכן - צום קאכן, איינצוטונקען דאס ברויט דערין, און אלס געווירץ. עס רעדט זיך דא טאקע נישט פון א פראדוקט אן קיין ווערד, נאר דער וויין טוט שוין נישט דינען זיין ציל אלס וויין, און עס איז נישט דאס וואס דער קונה האט געפאדערט ביים קויפן.
די טיילונג פון דער אחריות צווישן דעם מוכר און דעם קונה:
דער וויין איז געבליבן אין די כלים פון דעם מוכר - אויב דער וויין איז געווארן חומץ בשעת עס איז נאך געווען אינעם כלי וואס דער מוכר האט געגעבן, מעג דער קונה טענה'ן אז מען האט אים פארקויפט פגום'דיגע סחורה.
דער קונה האט איבערגעגאסן דעם וויין אין זיינע כלים - אויב דער קונה האט איבערגעגאסן דעם וויין פונעם פאס אין זיינע אייגענע קריגעלעך און זיי גענומען אהיים, קען דער מוכר טענה'ן אז זיין וויין איז געווען גוט, און עס איז געווארן פארדארבן צוליב די כלים: אפשר זענען זיי נישט געווען ריין, אפשר זענען זיי געבליבן אפן, און ענליך צו דעם.
צוליב דעם זאגט די משנה אז דער מוכר "אינו חייב באחריותו" - ער איז נישט מחויב צו טוישן דעם וויין, ווייל ער קען טענה'ן אז דער חסרון איז נישט זיין שולד.
"ואם ידוע שיינו מחמיץ - הרי זה מקח טעות":
אויב עס איז באקאנט און באוואוסט אז דער וויין פון דעם מוכר איז נוטה צו ווערן חומץ - צוליב דעם אופן וויאזוי ער גרייט דאס אן, האלט דאס אדער היט דאס אָפּ - איז דאס א מקח טעות. דער קונה האט נישט געוואוסט דערפון און איז פארפירט געווארן, ווייל ער האט געוואלט קויפן וויין וואס ווערט נישט חומץ, און דערפאר איז ער בארעכטיגט צוריקצובאקומען זיין פולע געלט.
"ואם אמר לו: יין מבושם אני מוכר לך":
'יין מבושם' מיינט פשוטו כמשמעו וויין וואס מען האט אריינגעלייגט דערין געווירצן, און טייל טייטשן דאס אפ אלס אן אויסדרוק פאר א גאר געשמאקע און הויכע קוואליטעט וויין.
אין אזא פאל "חייב להעמיד לו עד העצרת" - ס'איז דא א נארמאלע ערווארטונג אז א קוואליטעט וויין האלט זיך פאר א לענגערע צייט, און צום ווייניגסטנס ביז חג השבועות (עצרת), וואס איז דער אנהויב פונעם זומער. דער געווענליכער סדר איז געווען אז מען שניידט אפ די טרויבן נאנט צו חג הסוכות, מען טרעט זיי באלד אויס פאר וויין, און עס דארף זיך האלטן דורכאויס דעם גאנצן ווינטער. אין די היץ פונעם זומער איז דער וויין נוטה צו ווערן פארדארבן, און דערפאר האט מען באשטימט דעם דאזיגן צייט-גרענעץ. איינער וואס האט געקויפט יין מבושם און עס איז געווארן חומץ פאר עצרת - קומט אויס אז ער איז פארפירט געווארן, און ער מעג אפפאדערן זיין געלט צוריק.
העכערע שטאפלען פון קוואליטעט:
"ישן" - "משל אשתקד": וויין וואס איז אפגעשניטן געווארן פאראיארן, דאס הייסט נישט דעם לעצטן סוכות נאר דעם סוכות פאר דעם, און יעצט גייט ער אריין אין זיין צווייטן יאר. אזא וויין, אויב ער ווערט געהיטן ווי עס דארף צו זיין - אין א קעלער אונטער דער ערד, ווי זייער שטייגער איז געווען - איז זיין קוואליטעט העכער, און דעריבער דארף ער זיך האלטן ביזן קומענדיגן סוכות.
"מיושן" - "משל שלוש שנים": א דריי-יעריגער וויין, וואס איז אפגעשניטן געווארן פאר צוויי יאר צוריק און יעצט האלט ער אין זיין דריטן יאר. ער דארף זיך האלטן ביז עס קומט דער זמן פון סוכות, וואס איז כביכול דער אנהייב פון זיין פערטן יאר. דאס איז די צייט-מאס וואס ווערט פארלאנגט ביי יין מיושן, וואס פארמאגט א ספעציעל הויכע קוואליטעט.
מער פון דעם האט מען נישט געפירט צו האלטן די וויינען, ווייל די וויינען אין יענע צייטן, לויט ווי אזוי מען האט זיי צוגעגרייט, האבן זיך נישט געהאלטן אזוי לאנג צייט, אנדערש ווי עס איז אנגענומען היינט צוטאגס.