"חדר" דער הונדערט צוויי און זעכציגסטער אין דעם היכל פון היום־יום.
שבת 3 אייר, י"ח לעומר, 5703.
קודם כל באציט זיך דער רבי צו דער הפטרה וואס מען זאגט דעם שבת, די הפטרה פון פרשת קדושים, און שרייבט: "ההפטורה - ויהי דבר ה' וגו' הלדרוש אותי". וואס איז דער טראפ דא? לויט דעם מנהג פון אשכנזים איז די הפטרה אין פרשת קדושים פון ספר עמוס, וואס פאנגט זיך אן מיט די ווערטער "הלוא כבני כושיים"; אבער לויט אונזער מנהג האבן מיר זי שוין געזאגט פאריגן שבת, שבת פרשת אחרי-מות, ווי מיר האבן געליינט אין דעם לערנונג פון 26 ניסן. דערפאר דעם שבת, פרשת קדושים, פירן מיר זיך ווי דער מנהג פון ספרדים, אז די הפטרה איז פון ספר יחזקאל אין פרק כ', מיט די ווערטער "ויהי דבר ה' וגו' הלדרוש אותי".
שיעורים: חומש, קדושים, שביעי, מיט פירוש רש"י.
תהילים, 3 אין חודש, פון פרק י"ח ביז פרק כ"ב איינגערעכנט.
תניא, מען לערנט אין דעם טאג דעם גאנצן פרק מ"ה, פון זיין אנהויב מיט די ווערטער "עוד יש", ביז צום סוף פונעם פרק מיט די ווערטער "כמו שכתוב במקום אחר".
דערנאך טוט דער רבי באטאנען א מנהג וואס מען פירט זיך ביי אונז: "אין שותים מים קודם הבדלה". וואס איז דער דיוק דא? אין דער גמרא אין מסכת פסחים דף ק"ה קריגן זיך די אמוראים, רב און רב הונא, צי עס איז מותר צו טרינקען וואסער מוצאי שבת קודם הבדלה: רב איז מתיר, און רב הונא איז אוסר. אין שולחן ערוך אדמו"ר הזקן, סימן רצ"ט סעיף א', שרייבט אדמו"ר הזקן אז דער איסור צו עסן אדער טרינקען קודם ההבדלה רעכנט נישט אריין קיין וואסער, דאס הייסט אז וואסער איז מותר. און דא איז דער חידוש: כאטש עס איז געפסקנט געווארן די הלכה אז עס איז מותר צו טרינקען וואסער קודם הבדלה, איז אונזער מנהג למעשה אז מען טרינקט נישט קיין וואסער קודם הבדלה, און די זאך איז מער מיוסד על פי קבלה, אז מען איז מקפיד נישט צו טרינקען אפילו וואסער קודם הבדלה.
דער מקור פון דער טעגליכער לערנונג איז אין א בריוו וואס דער רבי הריי"צ האט געשריבן אין 28 מנחם-אב 5701. דארט ענטפערט ער פאר א איד וואס האט זיך אביסל באקלאגט אויף די שוועריגקייטן אין זיין לעבן, אויף דעם שטראם פון לעבן און די לאסט א.א.וו. דער רבי הריי"צ שרייבט אים אז עס זענען דא צוויי אופנים וויאזוי א מענטש קען קוקן אויף זיין לעבן: ווען א מענטש שפירט א שוועריגקייט, קען ער קוקן אויף די וואס זייער לעבן איז בעסער פון זיינס - און דעמאלט ערוועקט זיך אין אים א געפיל פון קנאה; אדער צו קוקן אויף די וואס זייער לעבן איז ערגער פון זיינס - און דעמאלט ערוועקט זיך אין אים א געפיל פון שמחה אויף זיין מצב. און ווייטער טוט אים דער רבי הריי"צ אנווייזן וויאזוי עס דארף צו זיין.
דער רעיון געפינט זיך אויך אין דער לערנונג פונעם "היום־יום" פון 22 חשוון, דארט שרייבט דער רבי אז עס איז דא אן אונטערשייד צווישן עניינים רוחניים און עניינים גשמיים: אין עניינים רוחניים דארף מען שטענדיג קוקן אויף דעם וואס איז העכער פון אים, כדי ס'זאל זיין ביים מענטש קנאת סופרים צו וועלן זיין ווי יענער; און אין עניינים גשמיים פארקערט, מען דארף קוקן אויף דעם וואס זיין מצב איז נידריגער פון דיינס, און ער זאל זיין צופרידן מיט דעם מצב אין וועלכן ער געפינט זיך.
דער רבי הריי"צ שרייבט דארט אז דער טבע צו מקנא זיין דעם וואס האט מער פון דיר, די קנאה, איז איינע פון די נעגאטיווע מידות, און דאך קען מען נוצן יעדע מידה צום גוטן, אויב מען ווייסט וויאזוי איר צו פירן צו א גוטן אופן. און אלס א דוגמא צו נעמען א נישט גוטע מידה און ארויסנעמען א לימוד צום גוטן פון איר, ברענגט דער רבי הריי"צ די דוגמא וואס מיר וועלן אריינקוקן אין איר לשון אין דער לערנונג.
און אזוי שרייבט ער: "כל המדות, אף גם המדות הבלתי טובות או גם רעות על פי תוארם ושמותיהם" - אלע מידות וואס זענען אין דעם מענטש, די וואס זענען נישט גוט און אפילו די ערגסטע און ממש שלעכטע, "אפשר להשתמש בהן לעבודת השם על פי התורה". מען קען נעמען א נעגאטיווע מידה, ווארום עס איז דא א כלל אז "פון יעדע זאך וואס א איד זעט אדער הערט דארף מען אפלערנען אן הוראה בעבודת ה'"; און לויט דעם כלל, אפילו ווען דו באגעגנסט זיך מיט א נישט גוטער מידה, האסטו אין דיינע הענט די כלים ארויסצונעמען פון איר א גוטע הוראה בעבודת השם.
און ער ברענגט א דוגמא, "וכמו שהרב הצדיק רבי משולם זוסיא ז"ל מאניפולי למד כמה דרכים בעבודת השם מן הגנב". וואס קען מען לערנען פון א גנב? עס זענען דא עטליכע און עטליכע מעלות טובות און הויכע אין עבודת השם, וואס דוקא דער גנב לערנט אונז וויאזוי זיך צו פירן אין זיי.
"א) הצנע לכת" - פונקט ווי דער גנב טוט אלע זיינע וועגן באהאלטענערהייט, אז מען זאל אים נישט דערקענען, אזוי איז דערויף אויפ'ן מענטש אין עבודת השם צו לערנען פונעם גנב און צו זיין בהצנע לכת, צו טון גוטע פעולות און נישט דווקא אין פומבי, נאר אויף אן אופן פון הצנע לכת.
"ב) מעמיד עצמו בסכנה" - פונקט ווי דער גנב לאזט זיך אריין אין אלע ערליי מצבים וויסנדיג אז אויב ער וועט געכאפט ווערן אדער אויב ס'וועט פאסירן א שטרויכלונג אין זיין וועג קען ער באצאלן דערויף אפילו מיט זיין לעבן, און דאך שטעלט ער זיך אריין אין סכנה צוליב דעם ציל וואס ער לייגט פאר זיינע אויגן; אזוי דארף א איד לערנען דערפון בעבודת השם, צו טון וואס מ'דארף און זיך נישט שרעקן, אפילו אויב די זאך איז פארבונדן מיט א געוויסער ריזיקע.
"ג) דבר היותר קטן חשוב כדבר גדול" - אויך ווען ער קומט גנב'ענען קליינע זאכן, לייגט ער זיך אריין אין זיי כאילו זיי וואלטן געווען א גרויסע זאך, ווייל ביי אים האט יעדע זאך א חשיבות. און אזוי אויך בעבודת השם: דער מענטש דארף געבן א חשיבות פאר גוטע זאכן, אפילו ווען זיי זען אויס קליין, פונקט ווי גרויסע זאכן, און זיך באציען צו זיי מיט דער זעלבער ערנסטקייט און מיט דער זעלבער שטארקייט.
"ד) עמל בטרחה גדולה" - דער גנב זוכט נישט קיין גרינג לעבן, נאר ער מיטשעט זיך און ארבעט שווער כדי אנצוקומען צו זיין ציל. אזוי אויך בעבודת השם דארף דער מענטש זיך מוטשען בטרחה גדולה כדי אנצוקומען צום ציל.
"ה) זריזות" - ער לערנט זיך און טרענירט זיך צו טון די זאכן מיט א זריזות און א שנעלקייט, צו ענדיגן די ארבעט שנעל און אנטלויפן שנעל. אזוי אין עבודת השם דארף דער מענטש לערנען פון אים צו זיין מיט א זריזות.
"ו) בוטח ומקווה" - ער טראכט נישט אז ער וועט געכאפט ווערן ביי זיין גניבה, נאר ער איז בוטח אז ער וועט האבן הצלחה און האפט אז מ'וועט אים נישט כאפן; דאס וואס האלט אים אן און שטופט אים איז דער ביטחון און די האפענונג. און אזוי אויך בעבודת השם, אוודאי דארף א איד האבן ביטחון און האפענונג צום אויבערשטן, און נישט אלעמאל זיין אנגעצויגן און אינטער חששות.
"ז)" דער לעצטער פונקט - "אם לא הצליח בפעם הראשונה, חוזר הרבה פעמים". ער האט א ציל פאר די אויגן און ער אפשטעלט זיך נישט; ער האט נישט מצליח געווען דאס מאל - וועט ער קומען א צווייטע און א דריטע מאל. אזוי אין עבודת השם, אויב א מענטש פרובירט און ער האט נישט קיין הצלחה, טאר ער נישט פאלן אין יאוש, נאר ער דארף אנגיין ווייטער און גיין נאך עטליכע און עטליכע מאל.
אין פארבינדונג מיט דער זיבעטער דוגמא איז דא אן אינטערעסאנטער בריוו וואס דער רבי שרייבט פאר עמעצן בנוגע א שידוך, וועלכער האט געשריבן צום רבין אז ער פרובירט און טרעפט זיך און ער איז נישט מצליח. דער רבי ברענגט אים די דאזיגע לערנונג און באטאנט דעם זיבעטן פונקט, און זאגט: "מען דארף מאכן אן השתדלות, ווי דער גנב - מען האט נישט קיין הצלחה דאס ערשטע מאל, וועלן מיר פרובירן דאס צווייטע מאל, און אויב נישט דאס צווייטע - דאס דריטע". א מענטש ווייסט נישט וויפל דער הקדוש-ברוך-הוא האט אים באשטימט צו גיין פון איין ארט צום צווייטן ביז ער וועט אנקומען צו זיין ציל. און ער פירט אויס און זאגט אים: דאס איז זיכער אז מען וועט געפינען אן אמת'ן שידוך הגון, נאר בתנאי ער זאל זיין בוטח און האפן אנצוקומען צום ציל, און דעמאלט מיט דעם אויבערשטנס הילף וועט מען האבן הצלחה.