קאפיטל ח' אין דברי הימים א' גייט נאכאמאל צוריק און רעכנט אויס דעם יחוס פון שבט בנימין. דער מיוחס לרש"י באמערקט: מען האט דאך שוין געזען דעם יחוס פון בנימין אויבן אין קאפיטל ז', טא פארוואס קומט דער פסוק נאכאמאל צוריק? נאר דא וויל ער דערגרייכן ביז שאול המלך, דערפאר הייבט ער נאכאמאל אן פון בנימין. דאס איז דער דרך פונעם בעל דברי הימים דורכאויס דעם גאנצן ספר - צו פארצייכענען דעם יחוס פון די וויכטיגע פערזענליכקייטן: קודם דוד המלך וואס איז דער עיקר פונעם ספר, דערנאך יהושע בן נון, און דא שאול המלך וואס איז געווען פון די קינדער פון בנימין.
וּבִנְיָמִן הוֹלִיד אֶת־בֶּלַע בְּכֹרוֹ אַשְׁבֵּל הַשֵּׁנִי וְאַחְרַח הַשְּׁלִישִׁי׃ נוֹחָה הָרְבִיעִי וְרָפָא הַחֲמִישִׁי׃ - און בנימין האט געבוירן בלע זיין בכור, אשבל דער צווייטער, און אחרח דער דריטער. נוחה דער פערטער, און רפא דער פינפטער.
אין דער תורה ווערן אויסגערעכנט די ראשי משפחות פון בני בנימין: בלע, אשבל, אחירם, שפופם און חופם. זאגט דער מלבי"ם אז אין די צייטן פון עזרא האבן א טייל פון זיי געביטן זייער נאמען, און דערפאר געפינען מיר דא אנדערע נעמען: אחירם ווערט דא גערופן אחרח, אנשטאט שפופם ווערט ער גערופן נוחה, און אנשטאט חופם - רפא. דאס איז וואס מען האט שוין באמערקט אויבן: דער מלבי"ם אליין נעמט אן אין עטליכע פלעצער אז די נעמען האבן זיך טאקע געביטן, און לויט דעם איז די קשיא וואס ער האט פריער געפרעגט אויפן רד"ק דערפון וואס דאס זענען נישט די זעלבע נעמען - נישט אזא גרויסע קשיא.
און וואס איז מיט בכר, גרא און ראש וואס ווערן דערמאנט אין פרשת ויגש צווישן די קינדער פון בנימין? זיי האבן נישט אויפגעשטעלט קיין משפחות, און דערפאר רעכנט זיי דער פסוק דא נישט אויס, ווייל ער רעכנט דאך דעם עיקר - די ראשי משפחות.
וַיִּהְיוּ בָנִים לְבָלַע אַדָּר וְגֵרָא וַאֲבִיהוּד׃ וַאֲבִישׁוּעַ וְנַעֲמָן וַאֲחוֹחַ׃ - און עס זענען געווען קינדער צו בלע: אדר, און גרא, און אביהוד. און אבישוע, און נעמן, און אחוח.
אין דער תורה ווערן דערמאנט ביי בלע צוויי ראשי משפחות - ארד און נעמן - און דאס זענען די וואס ווערן דערמאנט אין פרשת ויגש צווישן די בני בנימין, און באמת זענען זיי געווען זיינע אייניקלעך. דא שטייען זיי מיטן נאמען אדר און נעמן, און דאס איז זייער נאנט: אדר און ארד איז דער זעלבער נאמען, און נעמן איז דער זעלבער נעמן. זאגט דער מלבי"ם אז מיט דער צייט האבן זיך צוגעלייגט נאך ראשי משפחות: צו דער משפחה פון אדר בן בלע האבן זיך צוגעלייגט גרא, אביהוד און אבישוע; און צו דער משפחה פון נעמן בן בלע האבן זיך צוגעלייגט אחוח, גרא, שפופן און חורם, ווי מען וועט זען אין די קומענדיגע פסוקים.
וְגֵרָא וּשְׁפוּפָן וְחוּרָם׃ וְאֵלֶּה בְּנֵי אֵחוּד אֵלֶּה הֵם רָאשֵׁי אָבוֹת לְיוֹשְׁבֵי גֶבַע וַיַּגְלוּם אֶל־מָנָחַת׃ - און גרא, און שפופן, און חורם; און דאס זענען די בני אהוד, דאס זענען די ראשי אבות פאר די איינוואוינער פון גבע, און מען האט זיי פארטריבן קיין מנחת.
די לעצטע וואס זענען אויסגערעכנט געווארן - שפופן און חורם - זענען געווען בני אהוד, דאס הייסט עס איז געווען א מענטש מיטן נאמען אהוד פון דער משפחה פון נעמן, און ער האט זיי געבוירן. און זיי, שפופן און חורם, זענען געווען ראשי אבות פאר די איינוואוינער פון גבע. וואס איז דער ענין פון די איינוואוינער פון גבע? דער מלבי"ם פארבינדט דאס מיט דער פרשה פון פילגש בגבעה: זיי זענען געווען די פירער אין יענער צייט. און לויט דעם איז פארשטענדליך "ויגלום אל מנחת": נאך דער מלחמה וואס די שבטי ישראל זענען ארויסגעגאנגען קעגן שבט בנימין און עס זענען בלויז איבערגעבליבן פון זיי זעקס הונדערט מענטשן, האבן די בני ישראל פארטריבן די ראשי המשפחות - שפופן און חורם - קיין מנחת. מען האט זיי נישט געלאזט וואוינען צווישן זיך, ווייל זיי זענען געווען די פירער און האבן נישט מוחה געווען אין די עוברי עבירה, און ווי א מין נידוי און דערווייטערונג האט מען זיי פארטריבן צום פלאץ וואס הייסט מנחת.
דער מיוחס לרש"י ערקלערט אז מנחת איז א נאמען פון א מדינה (געגנט), און מיר האבן שוין געזען ענליך צו דעם אויבן אין דברי הימים א' פרק ב': "הרואה חצי המנוחות", און עס שטייט "חצי המנחתי". מיר זעען אלזא אז עס איז פאראן אזא נאמען - מנחת אדער מנוחות.
וְנַעֲמָן וַאֲחִיָּה וְגֵרָא הוּא הֶגְלָם וְהוֹלִיד אֶת־עֻזָּא וְאֶת־אֲחִיחֻד׃ - און נעמן, אחיה און גרא, ער האט זיי פארטריבן אין גלות, און ער האט געבוירן עוזא און אחיחוד.
דער מיוחס לרש"י טייטשט: ווער האט זיי פארטריבן, די וואס אויף זיי שטייט "ויגלום אל מנחת"? נעמן, אחיה און גרא - זיי אליין זענען די וואס האבן זיי פארטריבן.
אבער דער מלבי"ם טייטשט אנדערש: אהוד זייער פאטער איז געגאנגען און האט אהינגעשיקט אין גלות אויך נעמן, אחוח און גרא, דאס הייסט די איבעריגע ראשי בתי אבות וואס זענען ארויסגעקומען פון נעמן בן בלע. און פארוואס האט ער זיי פארטריבן? די ערשטע האבן דאך די שבטי ישראל פארטריבן כדי זיי צו דערווייטערן, און יעצט קומט זייער פאטער און פארטרייבט אויך די ברידער - וואס טוט ער דערמיט? אן איחוד משפחות (פאראייניגונג פון דער משפחה). אפשר דערפאר הייסט זיין נאמען אהוד: "ואלה בני אהוד" - ער האט געמאכט אן איחוד משפחות, און האט פארטריבן אויך די איבעריגע כדי אלע זאלן זיין צוזאמענגענומען אויף איין ארט.
און לויט דעם פארשטייט מען זייער גוט דעם לשון "הוּא הֶגְלָם": ווען דער כתוב באטאנט "ער" און נישט קיין צווייטער, באדייט דאס אז די פריערדיגע האט פארטריבן א צווייטער - שבטי ישראל וואס האבן פארטריבן די ראשי שבט בנימין וואס האבן נישט מוחה געווען; און יעצט קומט אהוד פון זייער משפחה און פארטרייבט אויך די איבעריגע משפחה, כדי זיי זאלן אלע זיין צוזאמען.
"וְהוֹלִיד אֶת־עֻזָּא וְאֶת־אֲחִיחֻד" - אהוד האט געבוירן עוזא און אחיחוד, און נאך זיי שחרים.
וְשַׁחֲרַיִם הוֹלִיד בִּשְׂדֵה מוֹאָב מִן־שִׁלְחוֹ אֹתָם חוּשִׁים וְאֶת־בַּעֲרָא נָשָׁיו׃ - און שחרים האט ער געבוירן אין שדה מואב פון שלחו אותם, חושים און בערא זיינע ווייבער.
פארוואס שטייט "הוליד בשדה מואב"? ווייל די ערשטע צוויי זין זענען אים געבוירן געווארן אינעם ארט וואס הייסט מנחת, בעת ווען ער האט געבוירן שחרים איז ער שוין געווען אין שדה מואב.
און וואס מיינט "מִן־שִׁלְחוֹ אֹתָם חוּשִׁים וְאֶת־בַּעֲרָא נָשָׁיו"? זאגט דער מלבי"ם: דריי ווייבער האט אהוד געהאט. דער נאמען פון דער ערשטער איז געווען "שלחו אותם", דער נאמען פון דער צווייטער "חושים", און דער נאמען פון דער דריטער "בערא", און פון אלע דריי האט ער געבוירן די דריי זין וואס ווערן דא דערמאנט. דאס איז דער טייטש "הוליד מן שלחו אותם" - פון דער פרוי וואס הייסט שלחו אותם, און פון חושים און פון בערא. נאר פארטויש נישט צו ערקלערן אז ער האט געבוירן פון שלחו אותם די קינדער חושים און בערא, ווארום צום סוף פונעם פסוק שטייט דאך "נָשָׁיו" - זיי זענען אלע זיינע ווייבער, און פון זיי האט ער געבוירן זיינע קינדער.
און וואונדער דיך נישט דערויף וואס "בערא" זאל זיין א נאמען פון א מענטש מיט'ן ווארט "את" פאר דעם, ווייל מיר האבן דאך שוין געזען פריער "ואת יריעות". אזוי אויך זאלסטו זיך נישט וואונדערן אויפ'ן נאמען "שלחו אותם" אז דאס איז א נאמען פון א פרוי - אויך דער רד"ק שרייבט דא אז "שלחו אותם" איז געווען דער נאמען פון זיין ווייב. מיר האבן אלזא א מקור פונעם נביא אויף אזעלכע נעמען, נעמען וואס קומען מיט א "את" פארדעם אדער מיט א ו' פארדעם, און אזוי איז דער גאנצער נאמען. און דאס איז נישט צוויי נעמען, אזוי ווי מיר זאגן אויף יעקב און ישראל אז דאס זענען צוויי נעמען; דא איז "שלחו אותם" איין איינציגער נאמען, פונקט ווי "בתאל" איז נישט צוויי נעמען נאר איין נאמען.
לעומת דעם טייטשט דער מיוחס לרש"י "מן שלחו אותם" כפשוטו, און נישט אלס א נאמען פון א פרוי: ער איז געווען איינער פון די גולים, און פון יענער צייט וואס מען האט זיי פארטריבן פון גלות האט ער געבוירן די דאזיגע. און חושים און בערא - דאס זענען די פרויען פון וועמען ער האט געבוירן.
וַיּוֹלֶד מִן־חֹדֶשׁ אִשְׁתּוֹ אֶת־יוֹבָב וְאֶת־צִבְיָא וְאֶת־מֵישָׁא וְאֶת־מַלְכָּם׃ וְאֶת־יְעוּץ וְאֶת־שָׂכְיָה וְאֶת־מִרְמָה אֵלֶּה בָנָיו רָאשֵׁי אָבוֹת׃ - און ער האט געבוירן פון חודש זיין ווייב, דעם יובב און דעם צביא און דעם מישא און דעם מלכם; און דעם יעוץ און דעם שכיה און דעם מרמה, דאס זענען זיינע זין, ראשי אבות.
דער רד"ק טייטשט אז "שלחו אותם" האט אויך געהייסן מיט'ן נאמען "חודש". און נאך ברענגט דער רד"ק א ביאור ענליך צום דרך פונעם מיוחס לרש"י: "מן שלחו אותם" - פון יענער צייט וואס ער האט זיי פארשיקט, דאס הייסט די וואס ער האט מגלה געווען קיין מנחת; און פון דער צייט וואס ער האט זיי פארשיקט איז ער געגאנגען קיין שדה מואב און דארט געבוירן פון חושים און פון בערא זיינע ווייבער.
דער מלבי"ם ברענגט דא צוויי פירושים. דער ערשטער: "מן חודש אשתו" - נאכדעם האט ער חתונה געהאט מיט א נייע פרוי, און דאס איז נישט "שלחו אותם" ווי די ווערטער פונעם רד"ק, נאר אן אנדערע פרוי, א נייע פרוי וואס ער האט גענומען. און דער צווייטער פירוש: אז איר נאמען איז געווען חודש; און מעגליך איז זי געבוירן געווארן ראש חודש און צוליב דעם האט מען איר אזוי גערופן. און פון איר האט ער געבוירן יובב, צביא, יעוץ און די איבעריגע קינדער, "אלה בניו ראשי אבות".
עס איז כדאי צו באמערקן: "צביא" קומט דא פאר אלס א נאמען פון א מאנספארשוין, און עס איז וויכטיג צו באטאנען אז עס איז מיט אן אל"ף ביים סוף. און מיר האבן שוין געזען אן ענליכן נאמען אלס א נאמען פון א מאנספארשוין - ציבא: "אתה וציבא תחלקו את השדה".
וּמֵחֻשִׁים הוֹלִיד אֶת־אֲבִיטוּב וְאֶת־אֶלְפָּעַל׃ - און פון חושים האט ער געבוירן דעם אביטוב און דעם אלפעל.
עס איז פאראן א מתג אונטער דער עי"ן, און דערפאר ליינט מען "אלפָּעַל". און נאכדעם האט ער געבוירן פון זיין ווייב חושים, וואס איז פריער דערמאנט געווארן, דעם אביטוב און דעם אלפעל.
וּבְנֵי אֶלְפַּעַל עֵבֶר וּמִשְׁעָם וָשָׁמֶד הוּא בָּנָה אֶת־אוֹנוֹ וְאֶת־לֹד וּבְנֹתֶיהָ׃ וּבְרִעָה וָשֶׁמַע הֵמָּה רָאשֵׁי הָאָבוֹת לְיוֹשְׁבֵי אַיָּלוֹן הֵמָּה הִבְרִיחוּ אֶת־יוֹשְׁבֵי גַת׃ - און די זין פון אלפעל זענען געווען עבר און משעם און שמד, ער האט געבויט אונו און לוד און אירע ארומיגע שטעטלעך; און בריעה און שמע, זיי זענען די ראשי אבות פאר די איינוואוינער פון איילון, זיי האבן פארטריבן די איינוואוינער פון גת.
זאגט דער מלבי"ם: "שמד - ער האט געבויט אונו". און מען דארף לייגן אכט אויפ'ן ליינען: מיר ליינען "אוֹנוֹ" און נישט "אונוֹ" אויף אן אנדערן אופן, ווייל דער טעם געפינט זיך העכער דעם נו"ן; ווען דער טעם וואלט געווען העכער דעם אל"ף וואלט מען געליינט אנדערש. "את אונו ואת לוד ואת בנותיה". און אזוי אויך בריעה און שמע זענען אויך געווען די זין פון אלפעל, און זיי האבן פארטריבן די איינוואוינער פון גת.
וְאַחְיוֹ שָׁשָׁק וִירֵמוֹת׃ וּזְבַדְיָה וַעֲרָד וָעָדֶר׃ וּמִיכָאֵל וְיִשְׁפָּה וְיוֹחָא בְּנֵי בְרִיעָה׃ - און אחיו, ששק און ירמות; און זבדיה און ערד און עדר; און מיכאל און ישפה און יוחא, זענען געווען די זין פון בריעה.
דער מלבי"ם שטעלט אונז אויס דעם סדר: אין פסוקים י"ד-ט"ז ווערן אויסגערעכנט די קינדער פון בריעה; אין פסוקים י"ז-י"ח - די איבעריגע קינדער פון אלפעל; אין פסוקים י"ט-כ"א - די קינדער פון שמעי; און אין פסוקים כ"ב-כ"ה קערט זיך דער כתוב צוריק צו מייחס זיין די קינדער פון ששק, און דערנאך די קינדער פון ירוחם - וואס לויט'ן מלבי"ם, ווי עס זעט אויס, איז ירוחם דער זעלבער ווי ירמות וואס איז פריער דערמאנט געווארן, און ביידע זענען דער זעלבער מענטש. און בנוגע שמעי שרייבט דער מצודת דוד אז ער איז שמע בן אלפעל וואס איז פריער דערמאנט געווארן.
וְיַעֲרֶשְׁיָה וְאֵלִיָּה וְזִכְרִי בְּנֵי יְרֹחָם׃ - און יערשיה און אליה און זכרי, די קינדער פון ירוחם.
זאגט דער רד"ק: איך האב געפונען א מדרש אויף "יערשיה ואליה וזכרי בני ירוחם" - אז דאס איז אליהו הנביא, און פיר נעמען האט ער געהאט, און אלע די דאזיגע נעמען ווערן געדרש'נט אויף אים. און ער איז געווען פון די קינדער פון בנימין, ווייל דא רעכנט מען דאך אויס די תולדות פון בני בנימין. און לויט דעם דרוש איז מנחם נישט אליהו, שלא כדעה אין חז"ל אז מנחם איז אליהו.
און ער ברענגט אויך פונעם סדר אליהו רבה: האט אליהו צו זיי געזאגט, רבותי, ביז ווען וועט איר קריגן אויף מיר? איך בין דאך נישט נאר פון דער משפחה פון רחל. האבן זיי צו אים געזאגט: גיב א סימן אויף דיינע ווערטער. האט ער צו זיי געזאגט: שטייט דען נישט אזוי געשריבן אינעם ספר הייחוס, "ואליה וזכרי בני ירוחם"? דאס הייסט, ער ברענגט זיי א ראיה פון אונזער ספר, דברי הימים, וואס ער איז דער ספר הייחוס, און דארט שטייט ער אונטער דער שושלת פון בני בנימין, און בנימין איז דאך דער זון פון רחל.
און די זאך וועקט אויף א וואונדער פאר זיך אליין: עס קומט אליהו און זאגט עדות אויף זיך אליין פון וואו ער איז געבוירן, און מען זאגט אים ברענג א סימן! און בדרך הלצה קען מען זאגן, ביסטו דען געווען ביים שכל בשעת דער געבורט צו וויסן פון וועמען דו ביסט געבוירן? אבער דער פשטות איז אז זיי האבן פארלאנגט א ראיה פון די פסוקים, א סמך פונעם מקרא - און דאס מיינט "תן סימן לדבריך".
און טאקע ברענגט די גמרא א מחלוקת ווער עס איז אליהו: אמאל ווערט ער אנגערופן אליהו הנביא, אמאל אליהו התשבי, און אמאל איז ער פנחס; אמאל שטייט התשבי און אמאל הגלעדי, און עס זענען דא פארשידענע דעות אין חז"ל וואס עס איז זיין שושלת. און באקאנט איז די שיטה פונעם אריז"ל אז צוויי אליהו'ס זענען געווען - אליהו התשבי און אליהו הגלעדי.
אֵלֶּה רָאשֵׁי אָבוֹת לְתֹלְדוֹתָם רָאשִׁים אֵלֶּה יָשְׁבוּ בִירוּשָׁלִָם׃ - די דאזיגע זענען ראשי אבות צו זייערע תולדות, פירער, די דאזיגע האבן געוואוינט אין ירושלים.
איז דען נישט ירושלים די נחלה פון יהודה? זאגט דער רד"ק: א טייל דערפון איז געווען פאר בנימין און א טייל פאר יהודה, און אזוי ווי עס שטייט "חופף עליו כל היום ובין כתפיו שכן" - האבן מיר געזען אז בנימין האט א חלק אין ירושלים, און אויך אין דער עזרה. און די וואס זענען אויסגערעכנט געווארן ביז איצט זענען דער חלק פון בנימין וואס האט געוואוינט אין ירושלים.
"לתולדותם ראשים" - דאס הייסט אז זיי זענען געווען ראשים צו זייער בית אב. און דער מלבי"ם באמערקט אז שפעטער, אין פרק ט' פסוקים ז'-ח', דערמאנט דער כתוב נאך קינדער פון בנימין וואס האבן געוואוינט אין ירושלים, און דארט דערמאנט ער די ראשים וואס זענען געווען איבער דעם גאנצן כלל; בעת דא דערמאנט ער די ראשים וואס זענען געווען בלויז איבער זייערע תולדות, דאס הייסט א ראש פאר זיין משפחה. ווארום דארט דערמאנט ער יכניה בן ירוחם וואס איז געווען א ראש אויפ'ן כלל, בעת די קינדער פון ירוחם וואס ווערן דא דערמאנט זענען נאר געווען ראשי משפחות, ראשים אויף זייערע תולדות.
וּבְגִבְעוֹן יָשְׁבוּ אֲבִי גִבְעוֹן וְשֵׁם אִשְׁתּוֹ מַעֲכָה׃ - און אין גבעון האבן געוואוינט דער פאטער פון גבעון, און דער נאמען פון זיין ווייב איז געווען מעכה.
גבעון איז געווען א שטאט פון בני בנימין, ווי עס שטייט אין ספר יהושע. און עס קען זייער גוט זיין אז "אבי גבעון" איז דער וואס האט איר געבויט און די שטאט איז גערופן געווארן אויף זיין נאמען; אדער אז זיין נאמען איז געווען יעזיאל, ווי די פסוקים דערמאנען אים שפעטער ביים אויסרעכענען דעם יחוס. און פארוואס רופט מען אים "אבי גבעון"? נישט אז זיין נאמען איז געווען גבעון, נאר ער איז געווען דער ראש און פירער פאר דער שטאט גבעון.
דער רד"ק באמערקט אז בעל און נדב ווערן דא נישט דערמאנט בשלימות, און שפעטער זעען מיר אז ער דערמאנט יא - בעל און נר און נדב; ווייל דער דאזיגער יחוס קערט זיך איבער און ווערט נאכאמאל דערמאנט שפעטער.
און אזוי שרייבט דער מיוחס לרש"י: די דאזיגע פרשה, ביז "כל אלה בני אצל", שטייט געשריבן צוויי מאל אין דעם ספר. און אזוי אויך די פרשה פון "והיושבים הראשונים אשר באחוזתם בעריהם" וואס אין דברי הימים א' פרק ט' - שטייט אויך צוויי מאל. און די פרשה פון "מן הכהנים ידעיה ויהויריב" שטייט אויך אין ספר נחמיה פרק י"א, "ואלה ראשי המדינה".
און דאס איז וואס דער ירושלמי זאגט: אז עזרא האט געפונען דריי ספרים - ספר מעונים, ספר זאטוטי און ספר האחים - און מען האט מבטל געווען די ווערטער פונעם איינעם און מקיים געווען די ווערטער פון די צוויי. דאס הייסט, ווען מען זעט פארשידענע יחוסים, איז דער טעם דערפאר ווייל ער האט געפונען עטליכע ספרי יחוסים; און ווען ער האט געזען אן התאמה צווישן צוויי ספרים קעגן א דריטן ספר - איז ער געגאנגען לויט דער התאמה. און דאס מיינט נישט בהכרח אז די זעלבע צוויי האבן שטענדיג געשטימט איינער מיטן צווייטן: ביי געוויסע יחוסים האבן ספר א' און ב' געשטימט אנדערש ווי ספר ג', און ביי אנדערע יחוסים האבן ספר ב' און ג' געשטימט אנדערש ווי ספר א'. וואס עזרא האט געטאן - ער האט גענומען די התאמות און זיי אריינגעשריבן אין זיין ספר, און דאס איז דער טייטש פון "ביטלו דברי האחד וקיימו דברי השניים".
און אזוי אויך האט מען געפונען נאך אסאך ספרי יחוסים אויסער די, און ווען מען האט געפונען דריי, פיר אדער פינף ספרים - האט מען מבטל געווען דעם מיעוט און מקיים געווען דעם רוב. אבער ווען מען האט געפונען פארלעך, צוויי קעגן צוויי, אזוי ווי ביי דער פרשה פון "ובגבעון ישבו אבי גבעון" - איז ער געווען געצוואונגען צו שרייבן די פרשה צוויי מאל, ווייל דער סדר פונעם יחוס איז נישט גלייך, און מען קען נישט מבטל זיין דעם איינעם פארן צווייטן. און אזוי אויך ביי דער פרשה פון "והיושבים הראשונים": אין צוויי ספרים האט ער געזען אזוי און אין צוויי ספרים האט ער געזען אנדערש, דערפאר האט ער עס געשריבן צוויי מאל. און אזוי שרייבט אויך דער מלבי"ם אז דער דאזיגער פרק ווערט איבערגעחזרט ווייטער אין סימן ט' פסוקים ל"ה-ל"ט, מיט א ביסל הוספות.
וּבְנוֹ הַבְּכוֹר עַבְדּוֹן וְצוּר וְקִישׁ וּבַעַל וְנָדָב׃ וּגְדוֹר וְאַחְיוֹ וָזָכֶר׃ וּמִקְלוֹת הוֹלִיד אֶת־שִׁמְאָה וְאַף־הֵמָּה נֶגֶד אֲחֵיהֶם יָשְׁבוּ בִירוּשָׁלַ͏ִם עִם־אֲחֵיהֶם׃ - און זיין בכור איז געווען עבדון, און צור, און קיש, און בעל, און נדב. און גדור, און אחיו, און זכר. און מקלות האט געבוירן שמאה, און אויך זיי האבן קעגנאיבער זייערע ברידער געוואוינט אין ירושלים מיט זייערע ברידער.
זאגט דער מצודת דוד: די אלע נעמען זענען אויך געווען קינדער פון אבי גבעון, און זיי האבן אויך געוואוינט אין גבעון.
וְנֵר הוֹלִיד אֶת־קִישׁ וְקִישׁ הוֹלִיד אֶת־שָׁאוּל וְשָׁאוּל הוֹלִיד אֶת־יְהוֹנָתָן וְאֶת־מַלְכִּישׁוּעַ וְאֶת־אֲבִינָדָב וְאֶת־אֶשְׁבָּעַל׃ - און נר האט געבוירן קיש, און קיש האט געבוירן שאול, און שאול האט געבוירן יהונתן, און מלכישוע, און אבינדב, און אשבעל.
דא איז פאראן א גרויסער קושי אין סדר פון די פסוקים, אין די נעמען און אין די תולדות. דער רד"ק הייבט אן דערמיט: אין ספר שמואל שטייט אז אביאל איז דער פאטער פון קיש, און וויאזוי איז אביאל געווארן נר? און נאך מער, נר איז דאך געווען א ברודער פון קיש בן אביאל, און דא מאכסטו נר פארן פאטער פון קיש - איז ער זיין פאטער צי זיין ברודער? און נאך מער: נר איז געווען דער פאטער פון אבנר, "אבנר בן נר", און לויטן פסוק דא קומט אויס אז אבנר איז דער ברודער פון קיש, ווייל ביידע זענען קינדער פון נר - און קיש איז דאך א זון פון אביאל. און אזוי אויך שטייט "אבנר בן נר דוד שאול", און אויב נר איז דער פאטער פון קיש דער פאטער פון שאול - שטימט דאס נישט מיט וואס עס שטייט אין שמואל אז אביאל איז דער פאטער פון קיש.
פארענטפערט דער רד"ק אויף צוויי אופנים. איינס: ביידע זאכן זענען אמת - נר האט א נאמען געגעבן זיין זון קיש נאך זיין ברודער, און קומט אויס אז ער האט געהאט סיי א ברודער וואס הייסט קיש און סיי א זון וואס הייסט קיש. און צווייטנס: אז אביאל איז נר. און דאס איז דער תירוץ וואס כאטש ער איז ווייניגער אנגענומען ביים מלבי"ם, ניצן אים די מפרשים אסאך: ווען מען זעט אמאל איין נאמען און אמאל אן אנדערן נאמען, איז דאס דער זעלבער מענטש און צוויי נעמען האט ער געהאט. און לויט דעם איז "נר הוליד את קיש" ממש ווי "אביאל הוליד את קיש", און עס זענען נישטא דא קיין צוויי באזונדערע מענטשן. און ער איז געווען דער פאטער פון אבנר, וואס זיין נאמען איז צוזאמענגעשטעלט נאך זיין פאטער נר: "אב-נר", ווייל עס שטייט דאך "אבנר בן נר".
און אזוי אויך ברענגט דער רד"ק פון חז"ל: רבא אמר רבי שמעון בן לקיש, איין פסוק זאגט "ונר הוליד את קיש" און איין פסוק זאגט "קיש בן אביאל", ווי אזוי שטימט דאס? אביאל איז געווען זיין נאמען, און ווייל ער פלעגט צינדן ליכט אין די פיסטערע געסלעך (מבואות האפלים), האט מען אים גערופן נר. חז"ל זעען דעריבער דעם נאמען נר אלס א כינוי נאך זיין מעשה: אין יענע צייטן איז דאך נישט געווען קיין חברת חשמל אויסגעשפרייט איבער'ן גאנצן לאנד, און עס זענען געווען פיסטערע ערטער וואס ס'איז געווען א סכנה דארט צו גיין, און ער פלעגט דארט אנצינדן ליכט - און אויף דעם נאמען האט מען אים גערופן נר. קומט אויס אז די זאך איז פארענטפערט: נר איז א כינוי, בשעת אביאל איז דער נאמען וואס מען האט אים געגעבן ביי דער ברית.
און דער מלבי"ם שטעלט זיך אויך אפ אויף דער שוועריקייט: "ונר הוליד את קיש" שטימט נישט מיט דעם וואס מיר האבן געזען אין פסוקים כ"ט-ל', אז דער אבי גבעון האט געהייסן יעואל און ער איז געווען דער פאטער פון קיש, נר און נדב. און אין ספר שמואל שטייט "אבנר בן נר" און "קיש בן אביאל". קומט אויס אז קיש, און נר דער פאטער פון אבנר, און דער פאטער פון שאול - זענען אלע געווען קינדער פון אביאל, און דער זעלבער יעואל וואס איז געווען אבי גבעון האט געהייסן סיי יעואל, סיי אביאל און סיי נר. דאס איז וואס מיר האבן געזאגט, אז אפילו דער מלבי"ם ניצט אפט בלית ברירה דעם כלל, אז דער זעלבער מענטש ווערט אנגערופן מיט עטלעכע נעמען.
אויף די קינדער פון שאול זאגט דער רד"ק: יהונתן, מלכישוע, אשבעל - און אבינדב איז דער ישוי וואס ווערט דערמאנט אין ספר שמואל; דערפאר רופט מען אים דארט אבינדב ווען זיי זענען אומגעקומען אין דער מלחמה. זעט מען אז ער האט געהאט צוויי נעמען, ישוי און אבינדב. און אשבעל איז איש בושת, יענער זון פון שאול וואס האט געקעניגט נאך אים. זאגט דער רד"ק: בעל און בושת זענען דאס זעלבע, ווייל עבודה זרה ווערט אנגערופן בושת, ווי עס שטייט "וינזרו לבושת".
און פארוואס ווערט עבודה זרה אנגערופן בושת? ווייל זי איז א בושה פאר אירע דינער: זיי דינען און בוקן זיך און שרייען, און ער איז טויב - "כמו פתן חרש יאטם אזנו", ער הערט נישט דעם וואס רופט אים, האבן זיי דאך א בושה. און אזוי אויך שטייט "מזבחות לבושת, מזבחות לקטר לבעל". און אזוי אויך גדעון האט געהייסן ירובעל און מען האט אים אויך גערופן ירובשת - זעט מען אז ס'איז דער זעלבער נאמען, אמאל מיט בעל און אמאל מיט בושת.
וּבֶן־יְהוֹנָתָן מְרִיב בָּעַל וּמְרִיב בַּעַל הוֹלִיד אֶת־מִיכָה׃ - און דער זון פון יהונתן איז געווען מריב בעל, און מריב בעל האט געבוירן מיכה.
און אזוי אויך דער זון פון יהונתן, וואס ווערט גערופן אין שמואל מפיבושת, ווערט דא אנגערופן מריב בעל: "בעל" אנשטאט "בושת", און "מריב" אזוי ווי "מפי". און משמעותדיק האט מען געגעבן די נעמען אלס א צייכן פון א מלחמה קעגן עבודה זרה, קעגן די בעלים - אז ער זאל זיך קריגן מיט'ן בעל. און ווי ביי גדעון וואס האט געהייסן ירובעל: דארט ווערט דערציילט אז ער איז געגאנגען און גע'הרג'עט די בהמה וואס מען האט געפעט פאר'ן בעל - זיין פאטער האט זי געפעט פאר'ן בעל זיבן יאר - און ווען זיי זענען געקומען אים צו הרג'ענען, האט זיי זיין פאטער געזאגט "ירב בו הבעל", וואס האט איר זיך צו שלאגן מיט אים? דער בעל אליין זאל זיך קריגן מיט אים, אויב ער האט א חשבון מיט אים זאל ער אליין אפמאכן דעם חשבון. און אויף דעם נאמען איז ער גערופן געווארן ירובעל. און מריב בעל האט געבוירן מיכה, און מיכה ווערט דערמאנט אין ספר שמואל אז ער איז געווען דער זון פון מפיבושת.
וּבְנֵי מִיכָה פִּיתוֹן וָמֶלֶךְ וְתַאְרֵעַ וְאָחָז׃ וְאָחָז הוֹלִיד אֶת־יְהוֹעַדָּה וִיהוֹעַדָּה הוֹלִיד אֶת־עָלֶמֶת וְאֶת־עַזְמָוֶת וְאֶת־זִמְרִי וְזִמְרִי הוֹלִיד אֶת־מוֹצָא׃ - און די קינדער פון מיכה זענען געווען פיתון, מלך, תארע און אחז. און אחז האט געבוירן יהועדה, און יהועדה האט געבוירן עלמת, עזמות און זמרי, און זמרי האט געבוירן מוצא.
וּמוֹצָא הוֹלִיד אֶת־בִּנְעָא רָפָה בְנוֹ אֶלְעָשָׂה בְנוֹ אָצֵל בְּנוֹ׃ וּלְאָצֵל שִׁשָּׁה בָנִים וְאֵלֶּה שְׁמוֹתָם עַזְרִיקָם בֹּכְרוּ וְיִשְׁמָעֵאל וּשְׁעַרְיָה וְעֹבַדְיָה וְחָנָן כָּל־אֵלֶּה בְּנֵי אָצַל׃ - און מוצא האט געבוירן בנעא, רפה זיין זון, אלעשה זיין זון, אצל זיין זון. און אצל האט געהאט זעקס קינדער און דאס זענען זייערע נעמען: עזריקם, בכרו, ישמעאל, שעריה, עובדיה און חנן; דאס אלע זענען געווען די קינדער פון אצל.
באמערקט דער רד"ק אויף דעם חילוק אינעם ניקוד: "ולאצל" מיט א צירי, און "בני אָצַל" מיט א פתח - צוליב דעם הפסק, ווייל דאס איז דאך סוף פסוק. און אזוי ווי מען זעט אין אנדערע ערטער, ווי למשל כֶּסֶף-כָּסֶף, וואס דאס ווארט ענדערט זיך ביים סוף פסוק.
וּבְנֵי עֵשֶׁק אָחִיו אוּלָם בְּכֹרוֹ יְעוּשׁ הַשֵּׁנִי וֶאֱלִיפֶלֶט הַשְּׁלִשִׁי׃ וַיִּהְיוּ בְנֵי־אוּלָם אֲנָשִׁים גִּבּוֹרֵי־חַיִל דֹּרְכֵי קֶשֶׁת וּמַרְבִּים בָּנִים וּבְנֵי בָנִים מֵאָה וַחֲמִשִּׁים כָּל־אֵלֶּה מִבְּנֵי בִנְיָמִן׃ - און די קינדער פון עשק זיין ברודער זענען געווען: אולם זיין בכור, יעוש דער צווייטער, און אליפלט דער דריטער. און די קינדער פון אולם זענען געווען מענטשן גיבורי חיל, בויגערס פון בויגנס (דורכי קשת), און האבן געהאט אסאך קינדער און אייניקלעך, הונדערט און פופציג; דאס אלע זענען פון די קינדער פון בנימין.
"ובני עשק אחיו" - דער ברודער פון אצל. און די קינדער פון אולם זענען געווען מענטשן גיבורי חיל, דורכי קשת, און האבן געהאט פיל קינדער און קינדס-קינדער, הונדערט און פופציג, און דאס אלע זענען געווען פון בני בנימין. און מיט דעם האבן מיר געענדיגט פרק ח'.
קאפיטל ח' גייט נאכאמאל איבער דעם יחוס פון שבט בנימין מיטן ציל צוצוקומען ביז שאול המלך. מיר האבן געזען די שינויי השמות צווישן דער תורה און דא (אחירם - אחרח, שפופם - נוחה, חופם - רפא), די הוספה פון ראשי משפחות צו די קינדער פון אדר און נעמן בני בלע, און די פרשה פון דעם גלות קיין מנחת - וואס לויטן מלבי"ם איז עס פארבינדן מיט פילגש בגבעה, אז שבטי ישראל האבן פארטריבן די פירער וואס האבן נישט מוחה געווען, בעת זייער פאטער אהוד האט פארטריבן נאך זיי אויך די איבעריגע משפחה כדי זיי צו פאראייניגן אויף איין פלאץ. מיר האבן געזען די ווייבער פון אהוד און זיינע קינדער, די קינדער פון אלפעל און בריעה, דעם מדרש אז אליהו הנביא שטאמט פון בני בנימין און "תן סימן לדבריך" פונעם ספר היחס, און דעם יישוב אויף די כפילותן אינעם ספר אין ליכט פון די ווערטער פונעם ירושלמי איבער די דריי ספרים וואס עזרא האט געפונען. און צום סוף זענען מיר אנגעקומען צו דער שושלת פון שאול: נר איז אביאל וואס ווערט אזוי גערופן ווייל ער האט אנגעצונדן ליכט אין די פינסטערע געסלעך, אשבעל איז איש בושת, און מריב בעל איז מפיבושת - וואס זייערע נעמען זענען מעיד אויף דער מלחמה קעגן עבודה זרה, וואס איר גאנצער ענין איז א בושה פאר אירע דינער.