יבמות, פרק חמישי, משנה ו. די דאזיקע משנה חזרט איבער אן ענין וואס איז שוין געלערנט געווארן אין די פריערדיקע משניות, אבער זי מאכט א חילוק - לכל הפחות לויט תנא קמא - צווישן א פאל וואו די חליצה איז געקומען פריער, און א פאל וואו די ביאה איז געקומען פריער.
לשון המשנה:
"חלץ ועשה מאמר, נתן גט ובעל" - דער יבם האט געטאן חליצה צו זיין יבמה, און דערנאך געטאן א מאמר, אדער איר געגעבן א גט, אדער זי באעולט.
"בעל ועשה מאמר, נתן גט וחלץ" - דער יבם האט קודם באעולט, און דערנאך געטאן א מאמר, אדער געגעבן א גט, אדער געטאן חליצה.
"אין אחרי חליצה כלום":
ווען די חליצה איז שוין געטאן געווארן, איז שוין מער נישטא קיין זאך וואס טוט ווירקן נאך איר. די חליצה נעמט אוועק די זיקה און די יבמה איז ארויסגעגאנגען פון איר, און דעריבער העלפן דער מאמר, דער גט אדער די ביאה וואס זענען געטאן געווארן נאך איר גארנישט. אפילו דער מאמר חל'ט נישט, ווייל מיר האלטן ווי די שיטה פון רבי עקיבא וואס האלט אז קידושין תופסין נישט בחייבי לאווין, און דער מאמר אין דעם שלב איז נישט מער ווי קידושין. און ער מעג נעמען די פרוי צו וועלכער ער האט געטאן חליצה.
די משנה טוט מדגיש זיין אז דער דין איז נוהג "בין בתחילה, בין באמצע, בין בסוף": סיי אויב די חליצה איז געטאן געווארן ערשט, ווי דער לשון פון דער משנה דא; סיי אויב זי איז געטאן געווארן אין מיטן - למשל ער האט געטאן א מאמר, און נאך דעם חליצה, און נאך דעם באעולט; און סיי אויב זי איז געטאן געווארן צום סוף. אין וועלכן אופן עס זאל נאר זיין, ווי נאר די חליצה איז געטאן געווארן, ווערט יעדער מעשה וואס קומט נאך איר נישט גערעכנט און האט קיין שום תוקף.
א ביאה וואס איז געקומען פריער - "אין אחריה כלום":
די ביאה, לעומת זה, "בזמן שהיא בתחילה" - ווען זי איז דער ערשטער מעשה וואס איז געטאן געווארן - "אין אחריה כלום". דער יבם האט מייבם געווען זיין יבמה און זי איז זיין ווייב לכל דבר, און יעדער מעשה וואס איז געטאן געווארן נאך דעם האט קיין שום תוקף.
א ביאה אין מיטן אדער צום סוף - "יש אחריה כלום":
אבער אויב די ביאה איז געטאן געווארן אין מיטן אדער צום סוף - למשל ער האט איר געגעבן א גט און נאך דעם באעולט און נאך דעם געטאן א מאמר, אדער ער האט איר געגעבן א גט און געטאן א מאמר און ערשט צום סוף באעולט - טוען די איבעריקע פעולות טאקע ווירקן. דער טעם: א ביאה וואס איז נישט געקומען פריער פון די אנדערע מעשים איז א פסולע ביאה, און די זיקה פון דעם יבם עקזיסטירט נאך. דערפאר העלפן דער מאמר אדער דער גט, און זי דארף חליצה, ווייל דא איז נישט געטאן געווארן קיין ריינע ביאה נאר א ביאה וואס איז געקומען נאך אן אנדער מעשה און איז דורך דעם פסול געווארן.
די שיטה פון רבי נחמיה:
רבי נחמיה איז חולק און האלט: "אחת ביאה ואחת חליצה, בין בתחילה, בין באמצע, בין בסוף - אין אחריה כלום". לויט זיין מיינונג איז בכלל נישטא דער באגריף פון א פסולע ביאה אין דעם ענין, און דער עצם פאקט וואס עס איז געטאן געווארן א מעשה פאר איר איז זי נישט פוסל. די ביאה ווערט גערעכנט אלס א פולשטענדיקער ייבום, און דאס איז וואס מיר קוקן אן: די יבמה ווערט זיין ווייב, און יעדער פעולה וואס קומט נאך דעם האט קיין ממש נישט.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט אז לויט תנא קמא פארשליסט די חליצה דעם פראצעס אין יעדן פאל וואו זי איז געטאן געווארן - בתחילה, באמצע אדער בסוף - בעת די ביאה פארשליסט אים נאר ווען זי איז ערשט; קומט זי אין מיטן אדער צום סוף, איז זי א פסולע ביאה, די זיקה בלייבט אין איר קראפט און די איבעריקע מעשים ווירקן און די יבמה דארף חליצה. רבי נחמיה איז חולק און גלייכט אויס דעם דין פון דער ביאה מיטן דין פון דער חליצה: אין וועלכן פאל זי איז געטאן געווארן, איז אין אחריה כלום.